Een nieuw begin

Schermafbeelding 2017-06-26 om 22.44.35.png

Aan sommige keukentafels gaat het over mijn verhuizing. Men vraagt zich af of ik er goed aan doe. Dat begrijp ik. Er is geen plek in het huis, in het dorp, in de omgeving of ik heb er geen herinnering bij.

Ik kijk naar het stoepje voor ons huis en de voordeur. Ik herinner mij hoe de schilder op die stoep stond. Ik was verrast; we hadden geen afspraak. Het bleek dat hij afscheid kwam nemen. Ik dacht dat hij met pensioen ging en nodigde hem binnen. Maar nee, hij had nog meer klanten en weinig tijd. Hij ging dood.

Hij was degene die mij ooit adviseerde om toch ten minste de voordeur te laten schilderen: ‘Als de voordeur strak in de lak staat, kun je desnoods de rest van het huis nog een jaartje overslaan.’ Het was een opmerkelijk advies van zo’n consciëntieus man.

Wat ging gebeuren gebeurde. We zijn inmiddels zo’n 15 jaar verder. Ik zag dat zijn huis ook te koop staat. Het stond er goed bij. Strak in de lak. Na al die jaren. Ik fiets er vaak langs als ik naar de winkel ga in Appingedam. Even verderop koop ik gedurende het seizoen ook wel pompoenen. Ik weet nog … Ach ja, zoveel herinneringen. Mooie, prachtige, droevige, fijne, oude, vage, verse.

De ouderen onder ons herinneren zich nog de oudjaarsconference 1960 van Wim Kan. Wij hadden thuis de langspeelplaat. Je hoort een onbedaarlijk huilende mevrouw, ontroostbaar zo lijkt het. Haar man probeert haar desondanks op te beuren: ‘Mien, toe. Mien, Mien, toe nou toch. Mien, ik ben er toch. Mien, je kan toch nieuwe bakken’.

 

Boksbal t.e.a.b.

boksbal

De advertenties die je op bijvoorbeeld Facebook aantreft naast je tijdlijn zijn soms raar of naar of ongepast en soms toch ook veelzeggend. Mij wordt tegenwoordig regelmatig een life coach aangeboden. Ik reken dat aanbod tot de categorie ‘veelzeggend’. Ja, iemand aan de zijkant die je helpt om keuzes te maken, dingen aan te pakken of juist los te laten, zo iemand is wellicht handig. Maar als ik nou eerlijk moet zijn, ik heb liever iemand die heur of zijn armen uit de mouwen steekt en niet aan de zijlijn gaat staan maar op de barricaden.

Zo iemand diende zich eergisteren aan. Mijn kleine zus, die inmiddels best wel ook wat groter is geworden. Samen “deden” we de zolder boven een deel van het achterhuis. In de 28 jaar dat ik in Leermens woon, verzamelde zich op die zolder een waanzinnige allegaar van spullen waar we maar geen afscheid van konden nemen. Op het moment dat het op die zolder belandde wist je een ding zeker: daar blijft het heel lang liggen.

Nu hebben mijn zus en ik een bepaalde invloed op elkaar. Je kunt het synergie noemen. We worden met de 5 minuten besluitvaardiger. Dat heeft ons bij het opruimen van de spullen van mijn ouders erg geholpen. Maar er belandden ook wel spullen in de kringloopwinkel waarvan we achteraf dachten: ‘?’ Die prachtige commode, van Pastoe, bij de kringloop?

Dus gisteren gooiden we niets weg maar deden keurig alles in dozen die we keurig labelden en in de garage zetten. Keurig tegen de muur. Zodat ze aan het Martinikerkhof weer keurig een zolder kunnen vullen. Totdat, nou ja, totdat mijn zonen de dozen met ‘Oude spullen Wout’ vinden. Ik reken op veel besluitvaardigheid te zijner tijd.

Hier is nu die zolder leeg. Wie wil er nog een boksbal van me kopen? Compleet met handschoenen.

Teddie Beer gaat verhuizen

Teddie Beer gaat verhuizen

In het huis van berenmoeder Mevrouw Edwina is het een drukte van belang. Het regent en alle beertjes moeten binnenspelen. Moeder trekt het niet langer. Samen met de berenkinderen gaat ze naar de winkel om een nieuw huis te kopen. Er is nog precies 1 buitenhuis over. De meneer van de winkel geeft haar de sleutel en Edwina en haar kinderen gaan een kijkje nemen.

U begrijpt. Ze zijn onmiddellijk verkocht. Ze kopen het.

Hupsakee. De verhuizing is best wel even aanpoten maar na een dagje hard werken is het zo ver. Alles is ingepakt. De verhuizer komt voorrijden met zijn verhuiswagen. Teddie mag op de bok. Even later komen ze bij het nieuwe huis. Ze kiezen allemaal een mooie kamer uit en gaan uitpakken.

Nou weet ik niet meer.

In het boekje dat ik laatst op zolder vond, ontbreken wat pagina’s. Er is geen avontuur, geen plot, geen clou, geen moraal. Gelukkig vond ik op e-bay een boekje te koop met daarin 1 pagina die ik nog niet heb. Die pagina ziet u hierboven. In huize Weltevree moet toch het een en ander gebeurd zijn.

Ik heb als 6-jarig jongetje daar op 1 hoog in de Jan van Duivenvoordestraat het boekje ademloos stukgelezen. Dat je zomaar naar een winkel kon gaan om een nieuw huis te kopen, een huis met een tuin en oude bomen en een schommel … miraculeus.

Ik put moed uit dit boek. Een dagje inpakken, een dagje uitpakken, en het is klaar.

Helemaal goed

wereldtijdpad

In het kader van mijn onderzoek naar horecataal maakten Chris en ik vrijdag en zaterdag per fiets een studiereis rond Twente. Wat is Nederland mooi. Wat is Nederland fijn geregeld. Natuurlijk, het is ongetwijfeld ook mooi in het verre donkere Afrika of de volstrekt verwarde Verenigde Staten of het broeierige Perugona of het poenige Rusland maar is het er ook zo goed geregeld?

Neem de jaarpaaltjes bij Holten en Rijssen. Dat zie je elders niet. Denk ik.

De stichting Wereldtijdpad plaatste 2016 jaarpaaltjes. Vanaf het jaar 0 heeft ieder jaar een eigen paaltje waarop een draaibaar kubusje met aan 4 zijden een korte beschrijving van een gebeurtenis in dat jaar ergens op de wereld. En in elk geval 1 gebeurtenis betreft de omgeving van Holten en Rijssen. Het is ongelooflijk.

Je kunt je het hoofd breken over de vraag of mensen er wat van leren of er beter of anders van gaan kijken maar je kunt het ook niet doen en domweg bewondering hebben voor zoveel volharding. 2016 paaltjes die allemaal moeten kunnen draaien, 2016 paaltjes die allemaal schoongemaakt moeten worden, 2016 paaltjes die allemaal fier overeind moeten staan, ik geef het je te doen. Welnu, de stichting Wereldtijdpad doet het! En ze gaan door.

Ondertussen kan ik u deelgenoot maken van nieuwe data in mijn onderzoek. Het commando ‘geniet ervan’ van  de meneer of mevrouw die je je koffie serveert in de horeca is na mijn laatste blog hierover volstrekt komen te vervallen. Niemand gebruikte het. Dat is op zich al geweldig nieuws. Nog beter nieuws is dat bij alle horecagelegenheden waar we aanlegden (en het was warm) na onze bestelling gereageerd werd met ‘helemaal goed’ en de laatste 2 keer (omgeving Oldenzaal en Markelo) zelfs met ‘Helemaal goed, super’. Denk daar – vooral bij dat ‘super’ – Twents getuite lippen bij. Zo mooi.

Bezoek de stichting Wereldtijdpad.

Boergeit en berenklauw

berenklauwen
De Pollux in Veenendaal

Het Dagblad meldde dat de boergeit moet worden ingezet om de berenklauw onder controle te krijgen. Ik moet ‘schuldig’ pleiten. Samen met m’n broer en zusjes. Maar we konden er niets aan doen en we wisten het ook niet en m’n ouders hadden ons moeten waarschuwen en verbieden maar zij wisten ook van niets.

1972. We waren dat jaar net uit Amsterdam naar Veenendaal verhuisd. We gingen op vakantie in Denemarken. Daar ontdekten wij een nieuwe plantensoort. Althans, hij was in Nederland onbekend. Met mijn flora zochten we hem op: een berenklauw! Je zag ze er veel en ze waren prachtig. Ondernemend als we waren staken we de laatste vakantiedag wat plantjes uit en namen wat zaaddozen mee. En die plantten we in ons minuscule stadstuintje aan de Pollux achter de compostbak en de zitkuil.

Man o man. Dat werd een groot succes daar in dat rijtje tuintjes. Wij verhuisden snel, van de andere Pollux-bewoners hebben we nooit meer wat vernomen.

Alleen op de wereld

Ons huis nu met bord

Toen mijn oudste zoon thuis ter wereld kwam, reikte de verloskundige mij een schaar aan. Een grote, ietwat platte schaar. ‘Knip jij de navelstreng maar door.’ Ik schrok. Ik aarzelde. Je zet zo’n jongen op zo’n manier wel erg plompverloren op de wereld. Had hij nou echt niet een half uurtje aan z’n moeder kunnen blijven hangen? Maar ik deed wat ik moest doen. Ik knipte. En daar lag hij. Alleen op de wereld, los van het moederschip.

Gisteren kwam de makelaar nog wat details doornemen voordat vandaag het grote rondleid-circus van start gaat. Voordat hij weg ging, zei hij: ‘Even dat bord plaatsen.’ En hij toverde het bord met ‘te koop’ uit zijn auto. Toen we een geschikt plekje hadden gevonden, moest hij weg. Ik deed wat ik moest doen. Ik pakte mijn stratenmakershamer en zette het bord op z’n plaats.

Met mijn zoon is het allemaal goed gekomen. Hoe zou m’n huisje het gaan doen, zo zonder ons?

Over landschap

Over landschap-Leen-Kaldenberg

Onze overbuurman Leen Kaldenberg schildert het Gronings landschap. Ogenschijnlijk onverstoorbaar zet hij zijn brede – vaak horizontale – strepen op het doek. Eindeloos. Lucht, klei, wad, koren, maren, koolzaad. Wat een streep al niet kan verbeelden. Een enkele keer maakt hij een uitstapje. Bijvoorbeeld naar de kerkjes hier in de buurt. In al hun eenvoud.

Volgend jaar presenteert hij bij onze nieuwe buren van kunstgenootschap Pictura aan het Martinikerkhof een groot boek met een overzicht van zijn werk. Toeval bestaat niet. Hoe twee overzijden toch weer buren worden. Al is het dan maar voor een paar maanden.

Maar dat boek moet er wel komen. Om de uitgave te kunnen betalen, maakte hij van een aantal kerkjes een litho en van die litho’s maakte hij prachtprints. Die kunnen we kopen. Ik bestelde er een aantal van de kerk van Leermens. Voor relaties. Voor met kerst. Dat kunt u natuurlijk ook doen.

Bekijk zijn landschappen hier. En bekijk de actie ‘Over landschap’.