De juiste prikkel

Aap kwam in ons huis op de dag dat de jongste geboren werd. Aap was een cadeau. Aap was een knuffel. Een dag later kregen we hem opnieuw. We hadden dus twee exact dezelfde apen.

En het geschiedde dat aap de favoriete knuffel werd. Ideaal, zou je zeggen want één favoriete knuffel is reuze riskant. Maar er was maar een aap prikkelaap en het knaapje in kwestie wist onmiddellijk wanneer we hem de neppe in de armen duwde. Die werd hupsakee de wieg, de kinderwagen, de box of het bed uit gemieterd.

Het duurde een jaar of twee voor we in de gaten hadden wat prikkelaap tot prikkelaap maakte. Het bleek te gaan om een minuscuul residuutje van een plastic draadje waarmee de knuffel waarschijnlijk vastgeklonken had gezeten aan een label. Je kon er zo heerlijk met je vingertje langs.

Gisteren kwamen we de vader en moeder van mijn aanstaande kleinzoon tegen in Stad. We dronken samen een kopje koffie. Ze hadden een knuffel gekocht. Er zat nog zo’n klein plastic draadje aan. Je zag het zitten. Ik betwijfel of dit stuk plastic subtiel genoeg is om favoriete knuffel te worden. Dat luistert nauw.

Beschuit

Ik leef van rol beschuit naar rol beschuit. Zojuist at ik alweer de laatste beschuit van alweer een nieuwe rol. Al zo’n 25 jaar eet ik ’s ochtends 1 beschuit; ik ben al die tijd de enige beschuitgebruiker. Straks koop ik me dus de rol die me richting kerst brengt. De volgende rol tilt me dan naar 2018. Dan nog een halve rol en mijn kleinzoon is een feit. Voor wie niet thuis is in de beschuit: er gaan 13 stuks in een rol.

3 rollen beschuit is niet veel voor het grootvaderschap. En wat er van de derde rol over is, deel ik uit. Met muisjes.