Container op ijsbaan

Onderstaand stukje schreef ik precies 11 jaar geleden. Het was m’n allereerste. Ik zou het nu niet heel anders hebben opgeschreven. Al doende leer je; ik niet dus. Een foto deed ik er toen niet bij. Die mag nu natuurlijk niet ontbreken. U ziet de ijsbaan. Zonder container. Dat wel.


Het Groninger land is de afgelopen weken opgesierd met talloze zeecontainers vol kunst. Ze stonden er wat verloren bij, die containers. Aangespoeld. Alsof een vrachtschip zijn lading heeft verloren. Gelukkig was het beleid.

Op zaterdag en zondag gingen de deuren van de containers open en zetten zich een of twee vrijwilligers op een keukenstoel in of voor de container. Een kan koffie naast zich en vaak met een pakje stroopwafels en een krant of tijdschrift. In de container hing of stond kunst. En Nederland fietste er langs. Vanuit mijn werkkamertje had ik een prachtig uitzicht op de container bij onze ijsvereniging Nooitgedacht. Je moet je voorstellen: zo’n 100 jaar geleden is een kwart van de wierde van Leermens afgegraven. De vruchtbare wierdegrond ging naar Drenthe en en het gat dat restte is ’s zomers een weiland voor schapen en ’s winters een plas water voor eenden. In bevroren toestand dient de plas als ijsbaan.

Maar nu staat daar dus die container. Tussen de schapen. Het miezert en het is koud. Treurigheid troef. Je zult er maar zitten, denk ik dan bij m’n eigen. Dan hoor ik weer een colonne opgewekt babbelende fietsende kunstminnaars. Sommigen met paraplu, anderen met een stevige Agu-regenjas. Alsof het niet regent. Alsof het niet koud is. Ze fietsen van Eenumerhoogte naar Leermens naar Godlinze via Zeerijp naar … Ik weet het niet. Maar pal boven die eenzame containers met hun eenzame gastvrouwen en gastheren gaat de zon weer schijnen.

Appeltaart

We schrijven iets van 2014. Oktober. Het was een onstuimige dag en ik had appeltaart in gedachten maar geen appels in huis. En zo fietste ik naar de boomgaard van ons Groninger Landschap bij Eekwerd. Daar hingen ze gratis, wist ik, goudrenetten. Grote rooie mooie goudrenetten. Over de Dieftilweg met hier en daar links en rechts wat huisjes tot de brug over het maar en daar linksaf de Schoolweg op. Rechts die ene oude school, links wind, water, land en lucht. Voor de brug bij Oosterwijtwerd naar rechts langs het maar. Links water, land en lucht. Rechts land en lucht. En overal die wind.

De boomgaard was verlaten. Het rook er naar verrot fruit en schapenmest. Het waaide hard. Het was koud. In het weiland naast de boomgaard stonden wat koeien, de schouders hoog opgetrokken tegen de kou, de neuzen bij elkaar. In de boomgaard zelf drentelden wat schapen. Hun geblaat klonk in de wind wat klagelijk. Op de grond bij de bomen lagen in de mest en de modder wat kapotte pruimen, peren en appels. En hier en daar ook nog appels die nog prima waren. Maar ik wilde die echt mooie grote rooien. Ik koos een goudrenettenboom die nog vol in blad zat. Mijn hartje bonsde van puur geluk wat sneller. Zulk mooi fruit en ik mag het plukken.

Dat deed ik. Ik plukte. Ik schoof wat takken opzij om die ene sublieme vrucht te plukken en keek recht in de verbaasde ogen van een enorme uil. Daar had ik dan weer niet op gerekend. Op een meter afstand zat daar dat imposante beest. Ik hield de tak vast en bleef kijken. Hij bleef zitten. Hij bleef kijken. De wind was even weggevallen. De schapen vielen stil. Eigenlijk waren alleen wij er nog, die uil en ik. Tot hij zich ogenschijnlijk wat verveeld opschudde en met enig misbaar opsteeg vanuit dat gebladerte, niet bang, niet boos, hooguit licht verstoord. Hij zocht zijn heil elders. De storm nam hij voor lief.


De foto plukte ik van de prachtige website Ontdek Noord Groningen

Dorpshuisbeheerder

In Leermens zoekt men voor het dorpshuis een beheerder. Traditiegetrouw is dat een stel en eerlijk is eerlijk, traditiegetrouw gaat dat stel ook uit elkaar. Het ene stel houdt het wat langer vol dan het andere maar in 8 van de 10 gevallen redt de relatie het niet. Het is geen erg stressvolle baan. Daar ligt het niet aan. Nee, ik denk dat wie ervoor kiest om de uitbater te worden van een dorpshuis in een klein dorp, ergens in Noordoost-Groningen, op zoek is naar verandering, de zin van het leven of avontuur. Dat zijn kwetsbare fases in een mensenleven.  

In de jaren 90 konden wij het niet meer bijhouden. Beheerders kwamen en gingen en kwamen en gingen. Wij stelden ons als buren telkens netjes voor maar ik heb er vast een of twee gemist. Allemaal wilden ze op bepaalde dagen in de week koken voor het dorp en allemaal wilden ze nieuwe activiteiten organiseren en allemaal bleken ze te hoog te grijpen. Leermsters zijn net gewone mensen. We willen best af en toe met dorpsgenoten samen eten maar niet elke week. Leermsters zijn net gewone mensen. We willen graag af en toe met het dorp iets doen maar niet op donderdag want dan is ‘Silent witness’ op tv en niet op vrijdag want dan zijn we moe en niet op zaterdag want dan hadden we al een afspraak. 

Nee, dat dorpshuis is bedoeld voor de yogales op woensdagochtend en in het seizoen de repetities van de toneelvereniging en het smartlappenkoor en voor de zaterdagnamiddagborrel en de Sinterklaasviering en de nieuwjaarsvisite en de klaverjas- en sjoelavonden. En natuurlijk voor andere dorpsbijeenkomsten zoals vergaderingen en etentjes. Heus, die zijn er genoeg. 

Ik zag de vacature op Facebook. ‘Zullen we?’ vroeg ik mijn vrouw. Ze zei ‘nee’ en ik begreep haar wel. Maar bent u zeker van uw partner, kent u de zin van het leven al en bent u wars van avontuur? Ga eens praten. Veel mooier wordt het namelijk ook niet. 

beheerder voor dorpshuis Leermens

Vakantie in Groningen

Of ik nog tips heb, mailt Leonore. Ze gaan een weekje naar Groningen. Ik kan niet meer e-mailen doordat mijn provider beweert dat ik spam. Welke virusscanner mijn vrouw ook gebruikt, geen virusje gezien. Maar desondanks sluiten ze me af. En het wachtwoord van het andere account ben ik vergeten.

Ja natuurlijk heb ik tips. Het fijnste vakantiehuisje dat ik ken staat, nee ligt, bij Leermens. Ik droomde ooit om dat huis te kopen en er mijn kantoortje te maken. Mijn vrouw vond dat geen goed plan. Overwerk lag op de loer. Toen kochten Dominique en zijn vrouw het. Veel beter natuurlijk. Toen overleed Dominique en uiteindelijk verhuisde zijn vrouw. En werd mijn beoogde kluis vakantiehuis.

Awel. En wandelen doe je daar overal. Appingedam is enig. De kerkjes van Eenum, Loppersum, Westeremden, Zeerijp, Godlinze, Oosterwijtwerd en Leermens zijn stuk voor stuk adembenemend. Een stukje kanovaren bij Winsum. Domies Toen in Pieterburen vol met bolletjes en knolletjes. Voorland Groningen, niet te vergeten. En dan hebben we Stad nog niet eens gehad. Niks te doen maar veel te zien.

Genoeg tips voor een hand. Kijk vooral ook bij de tweets van @dasjagoud. Dan mis je de terwaterlating van een nieuw vrachtschip aan het Winschoterdiep ook niet.


overigens doe ik er misschien goed aan die ene hand zo min mogelijk te belasten. Ik neem weekje blogverlof.

De Gerichtsweg

ProRail wil de onbewaakte spoorwegovergang aan de Gerichtsweg bij Leermens en Eenum sluiten. Waanzin.

‘Let op: betreden is op eigen risico’. Ik hing dat bordje aan de binnenzijde van mijn buitendeur. Het is daarbuiten namelijk niet veilig. Toch waagde ik het erop. Ik wilde hardlopen bij Leermens. Ik wilde met de schoenen in de modder. Van Dieftil via de Gerichtsweg en de boomgaard van het Groninger Landschap naar Ekenstein. Dat kan een mens zo hebben.

Voorzichtig deed ik de deur open en zette een voet buiten. Ik keek naar rechts, naar links en weer naar rechts en zette ook de andere voet buiten. Tot zover ging het goed. Ik reed de stad uit. Dat had op allerlei manieren behoorlijk mis kunnen gaan. Allemaal niet gebeurd.

Tot ik uitstapte bij Dieftil. Er rijden daar door werkzaamheden aan de brug weinig auto’s maar je weet het nooit. Het ging goed. Ik rende richting Eenum en sloeg bij de Gerichtsweg linksaf. Mijn hart bonsde. De Gerichtsweg is de eerste 150 meter verhard. Daarna is het een landweg voor wandelaars en hardlopers en boeren.

De dodensprong deed ik na 250 meter. Ik haalde diep adem, keek naar links, rechts, links rechts en stak het spoor over. Eenmaal per kwartier komt er een trein. Ik had het gered.

En toch willen ze bij ProRail die spoorwegovergang sluiten. Een onbewaakte overgang is onveilig, redeneert men. Er zijn 2 alternatieven. Een bewaakte overgang. En gewoon niets doen. Open houden. Voor een bewaakte overgang heeft men geen geld over. En gewoon lekker open houden kan niet. Er bestaat immers de kans dat het heel misschien ooit een  keer mis gaat. 

Waanzin in mijn ogen. Natuurlijk is een onbewaakte spoorwegovergang onveilig. Maar dat is de Rijksweg van Delfzijl naar Groningen ook. Net zoals de stoep aan ons Martinikerkhofje. Fietsers fietsen er omdat de hobbelkeien te hobbelig zijn. Je loopt de deur uit en wordt omver gereden.

We moeten het accepteren: buiten is het nu eenmaal onveilig. En toch willen ze bij ProRail die spoorwegovergang sluiten en daarmee een heerlijke wandeling onmogelijk maken. Omdat je het maar nooit weet. Dat klopt natuurlijk als een bus. Blijf binnen en verroer je niet.

Ik maakte onderweg wat foto’s. Neem een kijkje maar pas wel op dat u niet nu ook zin krijgt om daar te gaan wandelen. Ik aanvaard geen aansprakelijkheid.

IMG_1532

IMG_1533

IMG_1541

IMG_1546

IMG_1547

IMG_1550

IMG_1559

IMG_1563

IMG_1572

IMG_1576

Sint Maarten

Met stip de pijnlijkste video die ik de afgelopen jaren zag: burgemeester Koen Schuiling van Groningen die met een lampionnetje, liedjes zingend langs twee deuren gaat en de spelregels rond Sint Maarten 2020 uit de doeken doet. Ik kan de video niet meer vinden en dat kan geen toeval zijn. Een burgemeester moet niet klakkeloos alles doen wat zijn communicatie-adviseurs hem vragen.

Het hielp niet. Het aantal kinderen dat ons huisje bezocht steeg zelfs met 50%. Drie kinderen meldden zich. Dat is er 1 meer dan vorig jaar maar nog steeds niet voldoende. Temeer daar zelfs de buurman zich niet meldde.

En zo zaten wij traditiegetrouw met ruim 40 kitkatten en twixjes. Ze mochten er 2 nemen. Maar dat zette geen zoden aan de dijk. Waarom koop je dan in hemelsnaam 40 van die reepjes Sorgdrager? Dat weet de nationale grootgrutter precies: ze verkochten er 2 zakken kitkatten voor de prijs van 1 1/2. Dan heb je mij. Als je 1 zak koopt ben je echt duur uit. En die twixjes kocht ik voor als de jongelui geen kitkat bliefden.

Maar misschien heb ik geluk. Misschien neemt mijn grote kleinzoon morgen zijn lampion wel mee en mag hij Sint Maarten zingen voor ons. Dan heb ik nog 34 reepjes – correctie  32 – correctie 28 – over. Hij moet er snel bij zijn.

Op de foto zo maar wat Sint Maarten zingende kinderen in Leermens. In de goede oude tijd.