Onthechten

Ik ging naar Leermens. Officieel om de walnoten te rapen en de tuin op te ruimen na de herfststorm van afgelopen week. En om hard te lopen. En prei te plukken. Om te luchten. Het huis dan.

Maar het was ook wel wat heimwee.

Het is leeg, het huis, en het koffieapparaat slaat af als de koffie klaar is, waardoor je al snel aan de kouwe koffie zit, en er is geen televisie of internet maar dat hindert allemaal niet zo. De keukentafel staat er nog, met haar stoelen. Er zijn is prettig.

Ik neem aan dat het allemaal deel uit maakt van het onthechtingsproces. Maar die buizerd dan, die zich piepend boven het talud kwam melden toen ik er mijn kruiwagen leegde? We hadden net een bui gehad, een fel exemplaar zou de weerman zeggen, en de lucht in het noorden was oogverblindend blauw. De essen drupten na. In de sloot kwaakten kikkers en eenden. De koeien waren elders. Het weiland aan de lage wierde was nat en leeg. Mijn maag rommelde.

Ik had een flinke vuilnisemmerzak met walnoten. En een zak met wat pollen grond met bolletjes. En de steel van een oude bijl die we gebruikten om het vuur in de kachel te managen, en een plantenspuit. Ik trok nog gauw wat prei uit de groentetuin en legde het bij de auto, samen met nog wat nagekomen noten.

Eenmaal echt thuis bleek de prei en haar noten nog in Leermens op de stoep te staan. Daar profiteren anderen nu van – hoop ik.

Op de radio

Ik was dus op de radio. Voor wie het horen wil:  klik op het audio-fragment hieronder. En de foto’s kunt u in alle rust bekijken terwijl u mij hoort babbelen.

Over dat babbelen. Ja, daar moeten we het ook nog eens over hebben, zei mijn vader dan. Over hoe interviewers geen vraag stellen maar een waarneming opgooien waarna je als geïnterviewde eigenlijk niet anders kan dan die waarneming herhalen.

Foto’s en tekst lopen niet synchroon. En wilt u het huis echt zien, kijk dan op Funda. De reportage werd gemaakt door Harmen van der Veen (BNR Nieuwsradio).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het zwarte gat

duisternis

Na afloop van mijn laatste redactievergadering van het Leermster Kraantje bleek dat het zwarte gat waar je na zo’n afscheid in schijnt te tuimelen, inderdaad bestaat. Ik dook erin. Ik reed bij Afina de oprit af, rechtsaf de Dieftilweg op. Het was er doodstil. Het was er aardedonker.

Ik weet, er was volle maan, maar er was ook heiigheid en die maan staat ver weg. Echt, het was aardedonker. Ik schrok ervan. En ik schrok ervan dat ik ervan schrok. En ik schrok van de alomvattendheid van die duisternis. Zo groots, zo wijds.

Even hield ik in.

Daarna herpakte ik me en reed fluks naar Stad. Toen ik daar de parkeergarage uitliep, passeerde een jongen op een skateboard mij in volle vaart. Twee fietsers scheerden rakelings langs me. Bij het studentenhotel zat een achttal jongelui in grote lange houten dekstoelen te loungen. Een hardloper liep langs. En nog een.

Naast de toren, die grote oude toren, diezelfde volle maan. Tenminste, ik neem aan dat het dezelfde maan was.

Geluk is een state of mind.

Ties

Bramen

Ik ging naar Leermens om bramen te plukken. Ik leerde er het woord ‘ties’. Kieskeurig. Zelden een woord gehoord dat zó verklankt wat het betekent. Er zit iets zuinigs in, maar door de langgerekte ‘ie’ ook iets tastends en proevends.

Bij het plukken was ik in eerste instantie niet bijster ties. Langs mijn eigen talud (wie maakt ons los?) stonden ze er niet heel geweldig bij. Om nog wat opbrengst te hebben neem je ook genoegen met de wat kleinere, de rodere en soms zelfs met bramen die je om 5 voor 5 op de zaterdagmarkt zou kunnen krijgen.

Maar langs de Schansweg daarentegen stonden bramen zoals bramen bedoeld zijn. Groot, sappig, zoet. Juist dan word je ties. Bramen die ik op mijn talud graag had geplukt, liet ik langs de Schansweg staan. Voor de vogels. Voor de mensen die dit lezen en het wat minder hoog in de bol hebben. Voor de laatkomers.

Eenumermaar

Maarten-Burggraaff-vrouw-brons-zeerijp

Beeldentuin Eenumermaar opende afgelopen zondag opnieuw de tuindeuren. Ik viel voor deze dame. Maarten Burggraaff maakte haar. En daar was ze blij mee, dat zie je. Marèse facebookte (ja, dat is correct Nederlands) een tekst van Roald Dahl.

I began to realise how important is was to be enthusiastic in life. If you are interested in something, no matter what it is, go at it full speed. Embrace it with both arms, hug it, love it and above all become passionate about it. Lukewarm is no good.

Wat je er ook van vindt, déze dame neemt het citaat ter harte.

Meer werk van Maarten Burggraaff vind je in zijn eigen beeldentuin De Gerichtshof. En hier de link naar beeldentuin Eenumermaar.

Oud nieuws

Schermafbeelding 2017-06-28 om 09.02.45
Ongelukken zaten in een klein hoekje, in die tijd (1927)

Gisteravond bladerde ik de tijdschriften door. Dat klinkt eenvoudiger dan het is want we lezen meer dan 230 verschillende bladen, tezamen goed voor zo’n 2,3 miljoen pagina’s. Maar ja, wij hebben Delpher! U ook trouwens, en het is helemaal gratis en het kost niets.

Zoek op Leermens en u komt geheid terecht bij ‘Het Noorden in woord en beeld’. Soms verbaas ik me over de koppelverkoop van mobiele telefoons en telefoonabonnementen. Maar in de jaren twintig van de vorige eeuw kreeg u als “abonné” van het Noorden in woord en beeld er een gratis ongevallenverzekering bij.

Wie wil dat nou niet? De ondergeteekende Wed. A. Smit-Swigthuizen was de directie dan ook zeer dankbaar. Schermafbeelding 2017-06-28 om 09.04.40

Zomerdag

zomer-in-leermens

De allereerste zomerdag was ook meteen de ultieme zomerdag. Een zacht briesje, kabbelende wolkjes, de zon natuurlijk, en op het land het grijsgroene graan, de bloeiende aardappels, de mais nog schuchter en beleefd in gelid en overal het hooi dat gemaaid werd. Je kreeg zin in meisjesboeken met picknicken en uitbundig gegiechel en spannende avonturen die eindigden met een party en gemberbier en je hoorde als het ware het verre opgewonden zwembadgegil. Boven het terras, tussen de walnoot, fladderen twee flirtende vlinders. Hoger en hoger gaan ze.

Achter en naast ons huis zette Groenewold zijn magerste schapen op het weiland opdat dat land weer wordt zoals het was voor de grote renovatie van ons dorpshuis. Ze blaatten en vraten er nog wat onwennig. Ik verzekerde hen dat het goed kwam, misschien wel een beetje tegen beter weten in. Binnenkort is het weer tapasavond op het dorp en dan weet je het als schaap maar nooit.

Om de zomerweelde compleet te maken wette de vader van Maaike zijn zeis en maaide de slootrand.

Vanaf nu korten de dagen. Opletten dus.