Weekend

IMG_8094

Het was dit weekend het Groot Nationaal Uitstapjesweekend. Alles kon, we deden niets. Nou – dat schrijf ik vooral op omdat het lekker bekt. We deden niet heel veel maar wel iets. We bezochten landhuis Oosterhouw en waren ontzettend blij dat we die tuin niet hoefden te onderhouden. We bezochten Verhildersum voor koffie en appeltaart en waren ontzettend blij dat we die tuin niet hoefden te onderhouden en we bezochten een evenement in het Frank Mohr Instituut (de kunstacademie voor masterstudenten) alwaar de jongelui hun kunsten vertoonden: Shaky Grounds Festival, geïnspireerd op het werk van kunstkring De Ploeg rond 1930. Daar hadden ze geen tuin. Wel klei.

Een interessant onderdeel van het festival was een performance van Inbal Ann Hershtig, een Israëlisch meisje dat de meetgegevens van de aardbevingen in Groningen had gedownload. Op een groot plateau voor zich lag de plattegrond van de provincie Groningen plus een aantal emmers Groninger klei. Ze liet een soort klok versneld lopen die ze had gekoppeld aan de meetgegevens. Bij iedere aardbeving bleef de klok stil staan en werd de locatie in het spotlight gezet. Daar legde ze dan een hoopje klei neer, de hoeveelheid liet ze afhangen van de magnitude. Ze had 3 maatbekertjes en een theelepeltje.

Ze was zondagochtend begonnen in 1987. De eerste jaren ging het snel. Maar toen wij haar om een uur of 3 ‘s middags spraken was ze maar nog bij april 2014. Loppersum en omgeving was al bedolven. Het was een soort infographic in klei. Maar was het kunst? Ik dorst de vraag niet te stellen. Ze was zo druk bezig met klei leggen.

De Ladies-run zagen we ook nog voorbij komen. En Ringo Starr. En de buren van de poes van de overburen. We misten de luid-estafette, 2 muziekfestivals en Rapalje. Martin Bril schreef eens: ‘Je mist meer dan je meemaakt. Helemaal niet erg.’

Woven skin

Woont u in Groningen of in de nabije omgeving van Groningen? Pak de fiets en ga naar de voormalige suikerfabriek aan het suikerterrein in Groningen. Bezoek de tentoonstelling van Claudy Jongstra ‘Woven skins’ in het oude zeefgebouw. Je vindt het met moeite. Fiets vanuit het centrum het Hoendiep af, richting Hoogkerk. Ga de rondweg onderdoor (rechts inderdaad de McDonalds) en sla daarna linksaf, de Energieweg in. Je fietst langs mooiemeubelzaak Snippe en komt dan op een wat desolaat stuk gras en beton. Daar zie je een voetgangersbrug en een fietsbrug over het Hoendiep. Kies de brug van je keuze. Ben je het water over dan zie je voor je het grote zeefgebouw. Trap op en de rest volgt vanzelf.

Wij dwaalden nogal, dat moet u niet overkomen.

Wat u dan ziet? 60 geweven dierenvellen of  jurken, opgespannen aan een soort enorm slakkenhuis van steigermateriaal, naargeestige beelden uit een slachthuis, maar niet heus. Het is alles plantaardig en organisch en die kleuren, die kleuren, ze zijn zo mooi, zo mooi. Bloedrood, walnootbruin, madeliefjeswit, gebroken wit.

De ruimte is sloopwaardig maar nog even niet. Hij geeft de doeken iets transparants en fragiels. Iets tijdelijks. Iets teders. Ik wilde ze mee naar huis nemen, maar dat mocht niet.

Woont u niet in de directe nabijheid van Groningen? Wacht dan even. Want dit Hemelvaartweekend rijden geen treinen tussen Assen en Groningen en is de ringweg Zuid  dicht.

Bekijk de site van Claudy Jongstra

dood en zo

Dit weekend hadden we een druk sociaal leven. We spraken veel mensen. Een beetje duizelig van zoveel contact zat ik gisteravond in de stilte van mijn kamertje. Er is, zo daagde mij, toch veel te zeggen voor het ouderwetse tweegesprek. Je zit samen op een bankje. Iemand vertelt wat, de ander reageert daarop. Noem het een dialoog. Dat hoeft niet een dialoog te zijn die je een nieuw inzicht oplevert. Nee, ik word al blij als ik met iemand die ik hoogacht of liefheb een half uurtje praat over hoe het gaat. Met het leven, het huwelijk, het huis, de tuin, de kleinkinderen, de kinderen, de moeders, de liefde, de leeftijd. En over hoe het verder moet.

Met de meisjes van het Pedagogisch Didactisch Instituut trek ik al zo lang op dat een viergesprek ook een soort tweegesprek is. En tja, mijn gehoor is dusdanig dat in een café een tweegesprek het hoogst haalbare is. Zeker een café op vrijdagmiddag.

Het mooiste tweegesprek voerde ik echter – excuus lieve gesprekspartners – dit weekend niet zelf. Dat voerden Annemarie Prins en Eva Duijvestein. Sophie Kassies schreef het op. En wij mochten het horen. Bij de première van ‘dood en zo’ van het Noord Nederlands Toneel . U begrijpt uit de titel: dat ging niet alleen over de aanbiedingen van de Lidl. Hoewel, ook die kwamen voorbij.

Het was een prachtig stuk over een waanzinnig probleem. Je bent best wel op leeftijd, je krijgt te horen dat je kanker hebt en neemt afscheid. En dan blijk je toch geen kanker te hebben. Je moet gewoon weer van voren af aan beginnen. Opstaan, tandenpoetsen, ouder worden.

De vriendinnen Prins (84) en Duijvestein (40) hebben het erover. Want dat de dood komt is wel duidelijk. Maar wanneer? En hoe? Dan toch maar die pilletjes uit een Chinese online zelfhulpwinkel? En waarom wil je dat? En hoe is dat voor de achterblijvers? En … nou ja, zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Het gesprek is een gesprek tussen twee vriendinnen die elkaar kunnen zeggen wat ze willen zeggen. Maar soms ook niet. De ene wereld dijt uit. De andere wereld krimpt. Maar uiteindelijk lopen ze samen op. Uiteindelijk wordt het donker. Kijken!

Ik had het voorrecht de schrijfster na afloop te mogen zoenen. Ze zat stilletjes buiten, op een bankje, samen met een oude vriend. We kropen er gewoon tussen. Dat mocht, het was een première. Ik zei dat ik jaloers was op zoveel talent en doorzettingsvermogen, en ook dat ik trots ben. Dat kan samen gaan.

Annemarie Prins en Eva Duijvestein spelen dit prachtige stuk bij leven en welzijn nog 24 keer, tot eind december. Bekijk hier de speellijst van ‘dood en zo’.

Tussen beide

Krak. Met één welgemikte tik wordt een steen een stel. Ger Mulder  vertelde dat de breuk er al was, de beeldhouwer doet niet veel meer dan een helpend zetje geven. Om daarna de boel nog wat polijsten.

Hij noemde het werk ‘Mediation’.

Ironie waarschijnlijk. Maar je kunt het werk van een beeldhouwer misschien toch wel vergelijken met dat van een mediator. Je helpt de steen om te worden wie hij is. Je ziet een steen. Je ziet de breuk. En je denkt als kunstenaar (wie weet wat er in zo’n hoofd omgaat?) dat je twee dingen kunt doen. Lijmen waardoor de steen kwetsbaar blijft en lelijk, óf de breuk gebruiken om de twee helften te laten ontdekken dat ze getweeën samen mooi zijn.

Dat mijn foto niet zo geslaagd is, is reden te meer om dat beeld eens in het echt te gaan bekijken. Dat kan. In Nijelinde in Nijetrijne aan de Lindedijk. En je kunt er ook nog prachtig wandelen.

 

De ballade van Jannes van der Wal

EXCEL96467_vouwvel.indd

De Verenigde Staten hadden hun eclips. Dat duurde 2 minuten. Groningen heeft weer Noorderzon. Dat duurt 10 dagen. Wij Stadjers zijn dan de hele dag in het grote park en bezoeken tal van fijne kleine voorstellingen en ontmoeten er oude vrienden en nieuwe onbekenden.

Nou ja, bij wijze van spreken dan. Als ik vrienden ontmoet zijn ze haast per definitie oud. En nieuwe onbekenden, daar begin ik niet meer aan. Maar we zien wel van alles en dat is in principe leuk. Bovendien leerde ik gisteren weer een belangrijke les over kunst. Kunst is niet mooi of lelijk of fijn of verontrustend of grappig of erudiet of oud of nieuw. Kunst is toch in de allereerste plaats waarachtig en onbedacht.

Dat ik die les leerde kwam door de voorstelling die we zagen. Een poppentheater waarin de poppenspelers een toneelstuk gingen spelen waarin die personages naar de film gingen … En dat allemaal ook nog eens in boventiteld Argentijns, dat zeg ik erbij. Mij ontging de relevantie van het Droste-effect hier geheel en al. En het was niet grappig. En waar het over ging, kreeg ik ook niet mee. Over de onderdrukking van de vrouw? Of de wederopstanding van het communisme? Het duurde bijna 2 uur, dat staat me nog helder bij.

Dan Meindert Talma. In een houten keet zong hij voor 20 toeschouwers de ballade van Jannes van der Wal. Hij ging links in de hoek zitten, nam een slokje water uit zijn flesje, zette de vooraf opgenomen begeleiding aan en begon te zingen. Gewoon. Zo.

En wat een verhaal.

Luister en zie het zelf. Op Youtube. Meindert Talma, De ballade van Jannes van der Wal.

Eenumermaar

Maarten-Burggraaff-vrouw-brons-zeerijp

Beeldentuin Eenumermaar opende afgelopen zondag opnieuw de tuindeuren. Ik viel voor deze dame. Maarten Burggraaff maakte haar. En daar was ze blij mee, dat zie je. Marèse facebookte (ja, dat is correct Nederlands) een tekst van Roald Dahl.

I began to realise how important is was to be enthusiastic in life. If you are interested in something, no matter what it is, go at it full speed. Embrace it with both arms, hug it, love it and above all become passionate about it. Lukewarm is no good.

Wat je er ook van vindt, déze dame neemt het citaat ter harte.

Meer werk van Maarten Burggraaff vind je in zijn eigen beeldentuin De Gerichtshof. En hier de link naar beeldentuin Eenumermaar.

Over landschap

Over landschap-Leen-Kaldenberg

Onze overbuurman Leen Kaldenberg schildert het Gronings landschap. Ogenschijnlijk onverstoorbaar zet hij zijn brede – vaak horizontale – strepen op het doek. Eindeloos. Lucht, klei, wad, koren, maren, koolzaad. Wat een streep al niet kan verbeelden. Een enkele keer maakt hij een uitstapje. Bijvoorbeeld naar de kerkjes hier in de buurt. In al hun eenvoud.

Volgend jaar presenteert hij bij onze nieuwe buren van kunstgenootschap Pictura aan het Martinikerkhof een groot boek met een overzicht van zijn werk. Toeval bestaat niet. Hoe twee overzijden toch weer buren worden. Al is het dan maar voor een paar maanden.

Maar dat boek moet er wel komen. Om de uitgave te kunnen betalen, maakte hij van een aantal kerkjes een litho en van die litho’s maakte hij prachtprints. Die kunnen we kopen. Ik bestelde er een aantal van de kerk van Leermens. Voor relaties. Voor met kerst. Dat kunt u natuurlijk ook doen.

Bekijk zijn landschappen hier. En bekijk de actie ‘Over landschap’.