Tussen beide

Krak. Met één welgemikte tik wordt een steen een stel. Ger Mulder  vertelde dat de breuk er al was, de beeldhouwer doet niet veel meer dan een helpend zetje geven. Om daarna de boel nog wat polijsten.

Hij noemde het werk ‘Mediation’.

Ironie waarschijnlijk. Maar je kunt het werk van een beeldhouwer misschien toch wel vergelijken met dat van een mediator. Je helpt de steen om te worden wie hij is. Je ziet een steen. Je ziet de breuk. En je denkt als kunstenaar (wie weet wat er in zo’n hoofd omgaat?) dat je twee dingen kunt doen. Lijmen waardoor de steen kwetsbaar blijft en lelijk, óf de breuk gebruiken om de twee helften te laten ontdekken dat ze getweeën samen mooi zijn.

Dat mijn foto niet zo geslaagd is, is reden te meer om dat beeld eens in het echt te gaan bekijken. Dat kan. In Nijelinde in Nijetrijne aan de Lindedijk. En je kunt er ook nog prachtig wandelen.

 

De ballade van Jannes van der Wal

EXCEL96467_vouwvel.indd

De Verenigde Staten hadden hun eclips. Dat duurde 2 minuten. Groningen heeft weer Noorderzon. Dat duurt 10 dagen. Wij Stadjers zijn dan de hele dag in het grote park en bezoeken tal van fijne kleine voorstellingen en ontmoeten er oude vrienden en nieuwe onbekenden.

Nou ja, bij wijze van spreken dan. Als ik vrienden ontmoet zijn ze haast per definitie oud. En nieuwe onbekenden, daar begin ik niet meer aan. Maar we zien wel van alles en dat is in principe leuk. Bovendien leerde ik gisteren weer een belangrijke les over kunst. Kunst is niet mooi of lelijk of fijn of verontrustend of grappig of erudiet of oud of nieuw. Kunst is toch in de allereerste plaats waarachtig en onbedacht.

Dat ik die les leerde kwam door de voorstelling die we zagen. Een poppentheater waarin de poppenspelers een toneelstuk gingen spelen waarin die personages naar de film gingen … En dat allemaal ook nog eens in boventiteld Argentijns, dat zeg ik erbij. Mij ontging de relevantie van het Droste-effect hier geheel en al. En het was niet grappig. En waar het over ging, kreeg ik ook niet mee. Over de onderdrukking van de vrouw? Of de wederopstanding van het communisme? Het duurde bijna 2 uur, dat staat me nog helder bij.

Dan Meindert Talma. In een houten keet zong hij voor 20 toeschouwers de ballade van Jannes van der Wal. Hij ging links in de hoek zitten, nam een slokje water uit zijn flesje, zette de vooraf opgenomen begeleiding aan en begon te zingen. Gewoon. Zo.

En wat een verhaal.

Luister en zie het zelf. Op Youtube. Meindert Talma, De ballade van Jannes van der Wal.

Eenumermaar

Maarten-Burggraaff-vrouw-brons-zeerijp

Beeldentuin Eenumermaar opende afgelopen zondag opnieuw de tuindeuren. Ik viel voor deze dame. Maarten Burggraaff maakte haar. En daar was ze blij mee, dat zie je. Marèse facebookte (ja, dat is correct Nederlands) een tekst van Roald Dahl.

I began to realise how important is was to be enthusiastic in life. If you are interested in something, no matter what it is, go at it full speed. Embrace it with both arms, hug it, love it and above all become passionate about it. Lukewarm is no good.

Wat je er ook van vindt, déze dame neemt het citaat ter harte.

Meer werk van Maarten Burggraaff vind je in zijn eigen beeldentuin De Gerichtshof. En hier de link naar beeldentuin Eenumermaar.

Over landschap

Over landschap-Leen-Kaldenberg

Onze overbuurman Leen Kaldenberg schildert het Gronings landschap. Ogenschijnlijk onverstoorbaar zet hij zijn brede – vaak horizontale – strepen op het doek. Eindeloos. Lucht, klei, wad, koren, maren, koolzaad. Wat een streep al niet kan verbeelden. Een enkele keer maakt hij een uitstapje. Bijvoorbeeld naar de kerkjes hier in de buurt. In al hun eenvoud.

Volgend jaar presenteert hij bij onze nieuwe buren van kunstgenootschap Pictura aan het Martinikerkhof een groot boek met een overzicht van zijn werk. Toeval bestaat niet. Hoe twee overzijden toch weer buren worden. Al is het dan maar voor een paar maanden.

Maar dat boek moet er wel komen. Om de uitgave te kunnen betalen, maakte hij van een aantal kerkjes een litho en van die litho’s maakte hij prachtprints. Die kunnen we kopen. Ik bestelde er een aantal van de kerk van Leermens. Voor relaties. Voor met kerst. Dat kunt u natuurlijk ook doen.

Bekijk zijn landschappen hier. En bekijk de actie ‘Over landschap’.

Zie de mens

Zie de mens 3
De Sorgenträger, Henk Visch. Foto Paul Hulsman

Mijn tante Ali stuurde me een bericht uit de Kerkentrommel, het blad van de Gereformeerde kerk in Hoogeveen. Ach, u kent het. De dominee, Hetty Boersma, schreef een stukje over dit beeld: ‘De Sorgenträger’ van Henk Visch. Het staat momenteel in de Fundatie, als onderdeel van de tentoonstelling ‘Zie de mens’. Boersma schrijft over de vraag hoe je ‘Sorgenträger’ moet vertalen. Het Duitse woord ‘Sorgen’ betekent veel meer dan alleen ‘zorg’. Ze komt er niet helemaal uit. Gaat het hier om ballast of zien we in het wrakhout dat deze figuur met zich mee torst een setje kapotte vleugels?

Natuurlijk moet je Sorgenträger gewoon vertalen als Sorgdrager. Ik citeer nu mijn tante:

De herkomst van de naam Sorgdrager als persoonsnaam is al bekend in de 17de eeuw. Enkelen van  mijn voorvaders waren walvisvaarders en droegen deze naam al. Als men een walvis wilde vangen dan werd de sloep uitgezet en de harpoenier probeerde de vis met zijn harpoen te treffen. Maar dan kon het gebeuren dat die walvis, als de harpoen met lijn in zijn lijf zat, er vandoor ging en de harpoenier met zich meetrok. En dan was het de taak van de sorgdrager de harpoenier te beschermen zodat hij niet in zee getrokken werd. Dit deed sorgdrager door zijn lichaam vast te klampen aan de harpoenier. Uiteindelijk stelde hij dus zijn leven voor de ander in de waagschaal.

Ik bedoel maar. At your service. Graag gedaan.

Bekijk meer werk van Henk Visch.

Een stempel

schermafbeelding-2016-10-11-om-09-15-17

Wat maakt iemand die gedichten schrijft een dichter? Daar heb ik het niet zo vaak over met anderen. Laatst wel.

Een vriendin heeft een vriend die gedichten schrijft. Hij zocht iemand die een bundel wilde ‘tegenlezen’. Zij vroeg of ik dat zou willen doen. Wie mij wat vraagt, krijgt eigenlijk altijd ‘ja’ en zo spraken hij en ik elkaar onlangs uitvoerig. Per telefoon. Een wildvreemde man met wie je ineens uitgebreid praat over het raadsel van de kunst en poëzie en publiceren en wat mooi is en waarom. Lees verder Een stempel

Typisch Duits in Appingedam

chris-ros-das-auto-liggend-formaat
Chris Ros, Das Auto. Installatie in de Zilverkamer

Dit weekend is het Monumentenweekend. Stad Appingedam viert dat onder meer met een prachtige kunstroute langs en door een groot aantal monumenten. Natuurlijk. U bewondert de klassiekers zoals het Kerkje Nicolaas of de voormalige synagoge maar u bezoekt bijvoorbeeld ook de prachtige woonhuizen langs de middeleeuwse Solwerderstraat, de straat met de hangende keukens.

U stapt bij wildvreemde mensen over de drempel Lees verder Typisch Duits in Appingedam