Onze brom

Er is een brom in huis. Eerst hoorde ik hem niet maar gelukkig wees mijn vrouw mij erop. Toen hoorde ik hem ook. Het is een beetje stiekeme huisgenoot. Hij is er. Hij is er niet. En als hij er is, is hij er heel zacht. En doe je een stapje opzij dan is hij weer weg om even later juist dáár op te duiken. Kiekeboe met een brom, een bijzonder fenomeen.

Daar kun je op allerlei manieren op reageren. Ik accepteer zoiets. Ik heb een groot hart en ben bovendien erg lui en kan bijzonder goed leven met een raadsel. Sterker, ik kan goed leven met heel veel raadsels. ‘Het is zoals het is’, ‘Toe maar’, ‘Je doet er toch niets aan’. Ik zeg het allemaal niet maar leef er wel naar.

We hebben een lamp waarvan je de schakelaar driemaal moet indrukken voordat hij aangaat. Ik druk driemaal. Hoe moeilijk is het? Verdwijnt de werkbalk boven mijn computer? Ik leer leven zonder werkbalk. Vertikt de muis het? Ik scharrel een andere muis uit een doos. Een ratel in de fiets? Plakband en verder. Ik improviseer mij om de sores. Ik geef de sores een plekje.

Zo niet de onderzoeker in dit huishouden. Daardoor weet ik nu dat de brom veroorzaakt wordt door de vloerverwarming. Ik zie één werkbare oplossing. Stekker eruit. Trui aan.

Onthechten

Ik ging naar Leermens. Officieel om de walnoten te rapen en de tuin op te ruimen na de herfststorm van afgelopen week. En om hard te lopen. En prei te plukken. Om te luchten. Het huis dan.

Maar het was ook wel wat heimwee.

Het is leeg, het huis, en het koffieapparaat slaat af als de koffie klaar is, waardoor je al snel aan de kouwe koffie zit, en er is geen televisie of internet maar dat hindert allemaal niet zo. De keukentafel staat er nog, met haar stoelen. Er zijn is prettig.

Ik neem aan dat het allemaal deel uit maakt van het onthechtingsproces. Maar die buizerd dan, die zich piepend boven het talud kwam melden toen ik er mijn kruiwagen leegde? We hadden net een bui gehad, een fel exemplaar zou de weerman zeggen, en de lucht in het noorden was oogverblindend blauw. De essen drupten na. In de sloot kwaakten kikkers en eenden. De koeien waren elders. Het weiland aan de lage wierde was nat en leeg. Mijn maag rommelde.

Ik had een flinke vuilnisemmerzak met walnoten. En een zak met wat pollen grond met bolletjes. En de steel van een oude bijl die we gebruikten om het vuur in de kachel te managen, en een plantenspuit. Ik trok nog gauw wat prei uit de groentetuin en legde het bij de auto, samen met nog wat nagekomen noten.

Eenmaal echt thuis bleek de prei en haar noten nog in Leermens op de stoep te staan. Daar profiteren anderen nu van – hoop ik.

Pop-up-dependance Tekstnetcafé

Heel Holland bakt, maar echte bakkers zijn schaars. Heel Holland dicht, maar echte dichters zijn schaars. Heel Holland schrijft, maar echte tekstschrijvers zijn schaars. En dus is het heerlijk dat Tekstnet er is. Het mooie is: vrijdag 27 oktober organiseren we een pop-up-Tekstnetcafé in café Wolthoorn & co in Groningen. Ben je tekstschrijver en/of schrijftrainer? Woon je in de buurt? Komen!

Ik neem aan dat als je echte bakker bent, je graag onder collega’s verkeert. Dat je kunt praten over de perfecte temperatuur waarop je wit brood bakt, of over de kwaliteit van broodverbeteraars of gist en de onzin van spelt. Ik neem aan dat als je dichter bent, je graag met collega-dichters verkeert. Wat is de beste zaal om voor te lezen? Hoe geef je je gedicht precies die Schwung die het nodig heeft om te beklijven? Zijn lange regels minder dan korte?

Dat hebben wij tekstschrijvers nou ook. Collega’s zijn schaars, zeker hier in het verre Noorden, dus als je ze ontmoet is dat fijn. Tekstnet voorziet daarin.

We maken ons sterk voor de beroepsgroep. We hebben het over de komma. En de puntkomma. Over SEO. Over goede leads. Over infographics. Over het maken van mooie magazines. Over de zegeningen en rampspoed van de naamwoordconstructie. We hebben het over opdrachtgevers en hoe ermee om te gaan. We hebben het over geld. En over de kinderen, de poezen en het leven. Want dat telt ook. Ik ben samen met een klein aantal collega’s gestationeerd in het noordelijk buitengebied maar krijg nog veel mee via Twitter, Facebook en de e-mail. En via de mooie workshops en andere bijeenkomsten van Tekstnet. Maar gewoon een borrel, dat komt er meestal niet van.

En dus gaan we hier in het Noorden vrijdagmiddag 27 oktober een pop-up-dependance van het Tekstnetcafé doen. In café Wolthoorn & Co Van 16.00 uur tot ongeveer 18.00 uur. Ben je tekstschrijver en denk je ‘ja’? Kom langs. Alleen al omdat ik er anders wel heel alleen zit tussen gewone mensen. En volgens mij betaalt Tekstnet de bitterballen en het eerste rondje. Je hoeft beslist geen lid te zijn van de bond. Je hoeft je niet te legitimeren. Je moet wel 18 jaar of ouder zijn. Ben je van plan om te komen? Een mailtje is handig: info@woutsorgdragercommunicatie.nl.

PS

Er is meer goed nieuws. Want Tekstnet hanteert voortaan niet meer de verplichting van een toelatingsprocedure. Wie lid wordt, doet dat omdat hij of zij het brood verdient als professioneel tekstschrijver of schrijftrainer. En omdat hij of zij met collega’s wil werken aan steeds beter worden. Dan is Tekstnet een geweldige club. Wie nu lid wordt, betaalt pas per 1 januari. Een formidabele instapbonus van zo’n 25%. Ik bedoel maar. En dan is er nu de link: Tekstnet.

De bv Nederland

Schiphol groeit en groeit en groeit maar gelukkig neemt de geluidsoverlast niet toe. Dat wijzen berekeningen uit. Natuurlijk, steeds meer mensen klagen. Maar weet wel: een klacht is het resultaat van een subjectieve waarneming van ménsen. En mensen zijn gevoelswezens en zijn daarom ten principale onbetrouwbaar als bron. Nee, geef ons maar berekeningen. Die zijn betrouwbaarder.

Wie het ook zag, begrijpt, ik zag een snipper Zembla gisteren, en hoezeer de permanent verongelijkte geschokte op misstanden beluste toon mij ook tegenstaat, het gíng wel ergens over.

Namelijk hoe de uitbreiding van luchthavens willens en wetens zalig worden verklaard omwille van onze Here God Economie. Zembla liet een geluidsopname horen van een speech die directeur-generaal Bereikbaarheid Mark Frequin hield bij de presentatie van een rapport dat het ondenkbare deed. Het rapport stelde het economisch en maatschappelijk belang van Schiphol ter discussie. Frequin zei daarover: “Er worden op jaarbasis tientallen miljarden verdiend voor de bv Nederland en honderdduizenden mensen verdienen hun geld direct of indirect aan Schiphol.”

Bij de woorden ‘bv Nederland’ moeten we argwanend worden. Het klinkt lekker zakelijk en doortastend maar een bv is een besloten vennootschap. Dat wil zeggen, een vennootschap waarvan maar een beperkt aantal mensen de aandelen bezitten. En die aandelen zijn níét vrij verhandelbaar.

Overigens moet de ongebreidelde groei van Schiphol en andere luchthavens niet worden beteugeld door de economische cijfers te bestrijden. Het is redelijk basaal. Het past de overheid niet om eigen burgers rücksichtlos te slachtofferen omwille van het algemene belang.

 

Rode beuk

De wereld is een dorp. De stad is een dorp. Het Kerkhof is een dorp. Gisteren kreeg Ons Dorp van de gemeente inspraak in de bomen die herplant worden op het Kerkhof. De kastanjes legden het loodje, dat doen ze heden ten dage, en dus worden er binnenkort nieuwe bomen geplant. En dan is het een goed Nederlands gebruik om daarover samen met elkaar naar een optimaal stukje consensus te zoeken, binnen de context natuurlijk.

Zo stonden we daar. Het neusje van de zalm van het Kerkhof, met 2 ambtenaren van de gemeente, aan de rand van ons onvolprezen plantsoentje, met in de rug het statige hotel ‘Prinsenhof’ en voor ons de magnifieke Martinikerk. We braken ons het hoofd over wat er komen moest.

De gemeente dacht voorzichtig aan een rode beuk … Ik heb nieuws van het Kerkhof. Het wórdt een rode beuk. Wat hou ik toch van participatie, draagvlak, meedenken en inspraak.

Na afloop kwamen de Kerkhofjes bij ons een glaasje drinken. Je weet van te voren niet wie je in huis haalt, dus je haalt álles in huis. Sappen te kust en te keur. Spa in diverse kleuren, bier, chocolademelk. Maar aan het Kerkhof drinken we rode wijn, zo bleek. Oké, hadden we ook. Ik heb nog meer nieuws van het Kerkhof. We mogen blijven. Sterker, we bleken al lid van de buurtvereniging.

Benieuwd waar we nog meer lid van blijken. In elk geval niet van de AA.

Worden wie je bent

Gisteren schreef ik onbekommerd: ‘Je helpt de steen om te worden wie hij is.’

Zo’n platitude verdient nog wel wat tekst.

Mijn tennisleraar is jongeman van pak hem beet 28. Hij hielp ons ontdekken hoe we de bal het liefste raken. Laag, hoog, halverwege, voor de knie, achter de knie? Ik deed mijn best, ik deed echt mijn best. Maar ik had geen idee. Ik doe maar wat. Ik zie niet waar ik die bal raak, niet hoe hoog en niet hoe ver van de knie. Ik voel niet wat ik doe. Ik voel niet wat ik het liefst doe. Gewoon geen idee. Als tennisser ben ik nog in het stadium dat reflectie moeilijk is.

Maar toch is dat wel belangrijk weet ik. Want alleen dan kun je verder komen en groeien in wie je bent. Ben je die aanvallende speler die de bal graag hoog raakt om er vervolgens vorstelijk mee uit te halen? Of ben je die behoudende speler die de bal rustig laat zakken om vervolgens hem gewoon weer diep achter het net te spelen en daarmee het probleem weer naar de andere kant legt? Speel je graag strak en scherp over het net? Of geef je hem wat meer ruimte en spin? Pas als je dat weet, kun je je erop concentreren.

Het begint allemaal met die spiegel. En de rust om erin te kijken.

En waar hier “tennis” staat, staat het u vrij om iets anders in te vullen.

Tussen beide

Krak. Met één welgemikte tik wordt een steen een stel. Ger Mulder  vertelde dat de breuk er al was, de beeldhouwer doet niet veel meer dan een helpend zetje geven. Om daarna de boel nog wat polijsten.

Hij noemde het werk ‘Mediation’.

Ironie waarschijnlijk. Maar je kunt het werk van een beeldhouwer misschien toch wel vergelijken met dat van een mediator. Je helpt de steen om te worden wie hij is. Je ziet een steen. Je ziet de breuk. En je denkt als kunstenaar (wie weet wat er in zo’n hoofd omgaat?) dat je twee dingen kunt doen. Lijmen waardoor de steen kwetsbaar blijft en lelijk, óf de breuk gebruiken om de twee helften te laten ontdekken dat ze getweeën samen mooi zijn.

Dat mijn foto niet zo geslaagd is, is reden te meer om dat beeld eens in het echt te gaan bekijken. Dat kan. In Nijelinde in Nijetrijne aan de Lindedijk. En je kunt er ook nog prachtig wandelen.