Teddie Beer gaat verhuizen

Teddie Beer gaat verhuizen

In het huis van berenmoeder Mevrouw Edwina is het een drukte van belang. Het regent en alle beertjes moeten binnenspelen. Moeder trekt het niet langer. Samen met de berenkinderen gaat ze naar de winkel om een nieuw huis te kopen. Er is nog precies 1 buitenhuis over. De meneer van de winkel geeft haar de sleutel en Edwina en haar kinderen gaan een kijkje nemen.

U begrijpt. Ze zijn onmiddellijk verkocht. Ze kopen het.

Hupsakee. De verhuizing is best wel even aanpoten maar na een dagje hard werken is het zo ver. Alles is ingepakt. De verhuizer komt voorrijden met zijn verhuiswagen. Teddie mag op de bok. Even later komen ze bij het nieuwe huis. Ze kiezen allemaal een mooie kamer uit en gaan uitpakken.

Nou weet ik niet meer.

In het boekje dat ik laatst op zolder vond, ontbreken wat pagina’s. Er is geen avontuur, geen plot, geen clou, geen moraal. Gelukkig vond ik op e-bay een boekje te koop met daarin 1 pagina die ik nog niet heb. Die pagina ziet u hierboven. In huize Weltevree moet toch het een en ander gebeurd zijn.

Ik heb als 6-jarig jongetje daar op 1 hoog in de Jan van Duivenvoordestraat het boekje ademloos stukgelezen. Dat je zomaar naar een winkel kon gaan om een nieuw huis te kopen, een huis met een tuin en oude bomen en een schommel … miraculeus.

Ik put moed uit dit boek. Een dagje inpakken, een dagje uitpakken, en het is klaar.

Helemaal goed

wereldtijdpad

In het kader van mijn onderzoek naar horecataal maakten Chris en ik vrijdag en zaterdag per fiets een studiereis rond Twente. Wat is Nederland mooi. Wat is Nederland fijn geregeld. Natuurlijk, het is ongetwijfeld ook mooi in het verre donkere Afrika of de volstrekt verwarde Verenigde Staten of het broeierige Perugona of het poenige Rusland maar is het er ook zo goed geregeld?

Neem de jaarpaaltjes bij Holten en Rijssen. Dat zie je elders niet. Denk ik.

De stichting Wereldtijdpad plaatste 2016 jaarpaaltjes. Vanaf het jaar 0 heeft ieder jaar een eigen paaltje waarop een draaibaar kubusje met aan 4 zijden een korte beschrijving van een gebeurtenis in dat jaar ergens op de wereld. En in elk geval 1 gebeurtenis betreft de omgeving van Holten en Rijssen. Het is ongelooflijk.

Je kunt je het hoofd breken over de vraag of mensen er wat van leren of er beter of anders van gaan kijken maar je kunt het ook niet doen en domweg bewondering hebben voor zoveel volharding. 2016 paaltjes die allemaal moeten kunnen draaien, 2016 paaltjes die allemaal schoongemaakt moeten worden, 2016 paaltjes die allemaal fier overeind moeten staan, ik geef het je te doen. Welnu, de stichting Wereldtijdpad doet het! En ze gaan door.

Ondertussen kan ik u deelgenoot maken van nieuwe data in mijn onderzoek. Het commando ‘geniet ervan’ van  de meneer of mevrouw die je je koffie serveert in de horeca is na mijn laatste blog hierover volstrekt komen te vervallen. Niemand gebruikte het. Dat is op zich al geweldig nieuws. Nog beter nieuws is dat bij alle horecagelegenheden waar we aanlegden (en het was warm) na onze bestelling gereageerd werd met ‘helemaal goed’ en de laatste 2 keer (omgeving Oldenzaal en Markelo) zelfs met ‘Helemaal goed, super’. Denk daar – vooral bij dat ‘super’ – Twents getuite lippen bij. Zo mooi.

Bezoek de stichting Wereldtijdpad.

Digi-toal

Je bent nog niet weg of je opvolger staat alweer in de startblokken. Ze heeft er zin in, begrijp ik uit het app’je dat een collega-redactielid van het Leermster Kraantje rondstuurde. Ik wist natuurlijk dat het er aan stond te komen. Uit het oog, uit de redactie.

Ik sputterde wat. Ik stelde voor om dan maar correspondent Stad te worden. En waaratje, daar ging men in mee. Nane wist al een titel: ‘Wout wait wat oet Stad’. Ik ging akkoord maar vraag me nog wel af of ik dat moet kunnen uitspreken? Ik hoop het niet.

Gelukkig vond ik op de eerste zolder die we nu in dozen doen het boekje ‘Over de Groninger volkstaal’ van K. ter Laan. Daarin onder meer een hoofdstuk over de Groninger tongvallen. Ik hoopte daarin de uitspraakregels te vinden maar het bleek een technische verhandeling. Ik leerde wel dat ‘Ik wait’ betekent ‘Ik wied’. Toen schrok ik. Wout wiedt wat in Stad? Dacht het niet. Wout wiedt nooit meer. Op het Martinikerkhof mag mijn gemeente aan de slag.

En dan sla je de krant open. En zie je dat Google uitkomst biedt.

IMG_0852

Morgen trouwens dagje vrij. Wout fietst wat.

Boergeit en berenklauw

berenklauwen
De Pollux in Veenendaal

Het Dagblad meldde dat de boergeit moet worden ingezet om de berenklauw onder controle te krijgen. Ik moet ‘schuldig’ pleiten. Samen met m’n broer en zusjes. Maar we konden er niets aan doen en we wisten het ook niet en m’n ouders hadden ons moeten waarschuwen en verbieden maar zij wisten ook van niets.

1972. We waren dat jaar net uit Amsterdam naar Veenendaal verhuisd. We gingen op vakantie in Denemarken. Daar ontdekten wij een nieuwe plantensoort. Althans, hij was in Nederland onbekend. Met mijn flora zochten we hem op: een berenklauw! Je zag ze er veel en ze waren prachtig. Ondernemend als we waren staken we de laatste vakantiedag wat plantjes uit en namen wat zaaddozen mee. En die plantten we in ons minuscule stadstuintje aan de Pollux achter de compostbak en de zitkuil.

Man o man. Dat werd een groot succes daar in dat rijtje tuintjes. Wij verhuisden snel, van de andere Pollux-bewoners hebben we nooit meer wat vernomen.

Een blokje om

Schermafbeelding 2017-06-12 om 23.10.21
Rechts in de verte Goliath, links 2 anoniemen

Je hoort het verdachten op tv vaak zeggen als excuus voor een gebrek aan alibi: ‘I went for a drive’. Mij klinkt dat altijd wat ongeloofwaardig in de oren maar nu weet ik dat het gebeurt. Ik deed het. Want wat doe je met jezelf als je een uur van huis moet vanwege een bezichtiging? Ik wilde mijn service oefenen (we spreken tennis hier) maar het was guur weer. Fietsen? Brr. Nee. En zo kwam het dat ik een stukje ging rijden. Dat heb ik nog maar een keer in mijn leven eerder gedaan: de allereerste dag dat ik mijn rijbewijs had, 29 jaar geleden.

Ik had geen doel. Ik vertrok in zuidwaartse richting. Bij Dieftil moest ik kiezen. Het werd oostwaarts. Awel, 20 minuten later stond ik op de Eemshaven. Geen mens gezien. Wel molens. Heel veel molens. Indrukwekkend. Groot, machtig, krachtig.

Er stond een uitkijktoren. Hij bleek kunst en bedoeld om mij te verzoenen met de energietransitie. Ik had me daar al min of meer mee verzoend maar wilde toch even boven kijken. Helaas, de trap ging buitenom en was van doorkijkroosters. Na anderhalve verdieping durfde ik niet meer. Even overwoog ik de brandweer te bellen. Maar ik raapte al mijn moed bij elkaar en hield me stevig vast aan de leuning.

Via Zijldijk en ’t Zandt reed ik huiswaarts. De aardappels moesten op. Maar in Leermens was nog steeds volk in huis. Ik reed maar door. Bij Dieftil ging ik oostwaarts.

Alles klopt

Wierdeweg-1-LeermensIk plukte de eerste aardbeien van het jaar. Een spannend moment want ik kocht vorig jaar nieuwe planten en was benieuwd of ze inderdaad zo goed waren als beloofd. Toen ik de bol weer boven de haag uitstak, stapten er juist een meneer en een mevrouw uit de auto. Belangstellenden? Belangstellenden!

Toen Sylvia Witteman zaterdag op Twitter haar bewondering voor ons huis uitsprak, explodeerde de virtuele belangstelling op Funda. Een mevrouw twitterde mijn vrouw dat ze het zo zou willen kopen maar ja, ze woonde in de Verenigde Staten. Ik denk dan: we accepteren ook dollars maar het was vooral de afstand die een probleem vormde. Trouwens, zelfs La Witteman zelf vond het wat te ver, Amsterdam – Leermens.

Al die virtuele belangstelling is natuurlijk leuk maar als er dan echte mensen in het echte leven voor je deur uitstappen, doe je die open. En zo geschiedde. Ik had haar ooit geïnterviewd voor een catalogus over een grote tentoonstelling in Appingedam. Zo groot is het hier allemaal niet. Ze wonen prachtig weet ik, maar ze waren gewoon nieuwsgierig. Dat moet ook kunnen. En dus kregen ze de grand tour. Ze vonden het mooi. Ze vonden het prachtig. ‘Alles klopt’ zei hij. Dat vond ik een mooi compliment.

En die aardbeien? Die waren heerlijk. Precies zoals aardbeien bedoeld zijn.

Vindt u Leermens te ver? Doe dan de grand tour op Funda. Virtueel, maar ook best leuk.

Alleen op de wereld

Ons huis nu met bord

Toen mijn oudste zoon thuis ter wereld kwam, reikte de verloskundige mij een schaar aan. Een grote, ietwat platte schaar. ‘Knip jij de navelstreng maar door.’ Ik schrok. Ik aarzelde. Je zet zo’n jongen op zo’n manier wel erg plompverloren op de wereld. Had hij nou echt niet een half uurtje aan z’n moeder kunnen blijven hangen? Maar ik deed wat ik moest doen. Ik knipte. En daar lag hij. Alleen op de wereld, los van het moederschip.

Gisteren kwam de makelaar nog wat details doornemen voordat vandaag het grote rondleid-circus van start gaat. Voordat hij weg ging, zei hij: ‘Even dat bord plaatsen.’ En hij toverde het bord met ‘te koop’ uit zijn auto. Toen we een geschikt plekje hadden gevonden, moest hij weg. Ik deed wat ik moest doen. Ik pakte mijn stratenmakershamer en zette het bord op z’n plaats.

Met mijn zoon is het allemaal goed gekomen. Hoe zou m’n huisje het gaan doen, zo zonder ons?