Gewoon geluk

Het gewone leven. Dat is zondagmiddag iedere tien minuten teletekst 818 checken. Dat is pizza bakken op zondagavond. Dat is nadenken over het blogje van de dag. En over het blogje van morgen. Dat is de wekker om zeven uur. Dat zijn de schoolkinderen die om half acht kwebbelend langs fietsen. En ja, havermout om half elf en een borrel om zes uur. De gymbus op dinsdag. Tennisles op woensdagavond waarna een leuke moord op Nederland 1. De kliko op donderdag. En naar Albert Heijn waar ze karnemelk verkopen en pain de boulogne. En oude kaas.

O, dat gewone geluk, ‘klein schijnend, maar het meeste’. We beginnen weer. We beginnen nu pas echt.

Hoera het is vakantie

Hier in het noorden is het vakantie.  Wilt u weten wanneer ik weer begin? Neem dan een abonnement. Dat is gratis en gemakkelijk. U hoeft alleen maar uw e-mailadres in te vullen in het veld rechtsonder. U krijgt dan per ommegaande post een e-mail met een link. Klik op die link en u hoeft nooit meer te checken of er al een nieuwe post is. Ik meld me dan vanzelf.

Zinderende overstapweek

Ik denk: al die arme ambtenaren, adviseurs en andere hoofdarbeiders die deze zinderende zomerse overstapweek moeten werken in plaats van over te stappen of op vakantie te zijn. Wat moeten ze doen? Ideetje: doe een schrijfoefening. Pak een nota en maak die eens wat levendiger. Want echt, ze mogen wel wat levendiger, onze teksten. Waarom? Omdat het leuker lezen is en leuker schrijven. En omdat teksten die met plezier gelezen worden, beter blijven en beter geaccepteerd worden. (Dat laatste is overigens een persoonlijke aanname. Wie onderbouwt hem?)

Je kunt op allerlei manieren je tekst levendiger maken. Bijvoorbeeld door je lezer een plaatje te laten zien. Lees de teksten hieronder

Tekst a)

Dit is de marktnieuwsbrief voor week 28, woensdag 13 juli 2011

Volgende week beginnen de schoolvakanties ook in het noorden. Wat het weer betreft lijkt het wel herfst te zijn geworden. Veel mensen gaan op weg naar het zonnige zuiden maar er komen ook een heleboel toeristen hiernaartoe. Op de markt weten ze ons wel te vinden en kopen veel zomerfruit, dat nu volop verkrijgbaar is. Bessen, aardbeien, meloenen, perziken, nectarines en pruimen. Ze smaken allemaal overheerlijk.

Tekst b)

Diverse lidstaten, waaronder Nederland en Duitsland, staan huiverig tegenover een eurotop op korte termijn. Zij willen vooraf zekerheid over een geslaagde afloop. Niets fataler voor de munt dan het beeld van wit weggetrokken premiers die ’s nachts ruziënd en besluiteloos uiteengaan. (de Volkskrant, 14 juli 2011)

Kijk nog eens goed naar die laatste zin. Marc Peeperkorn had ook kunnen schrijven: ‘De koers van de euro zakt waarschijnlijk fors als de premiers niet tot overeenstemming komen.’ Niks mis met die zin. Maar Peeperkorn maakt er een plaatje van. We zien het voor ons. Dat hadden de marktkooplui van de biologische kraam ook kunnen doen. Heel eenvoudig zelfs. Want welk onderwerp leent zich nu beter voor een mooie filmscène dan tientallen toeristen die zich komen vergapen aan de bonte uitstalling van heerlijk zomers fruit, hier op een een verregende markt in Groningen?

Zoek het krijtje dat bij je past

Begin jaren 80 van de vorige eeuw deed ik mijn didactische aantekening. We kregen les over hoe je les moet geven. Ik heb stage gelopen bij de Kees Boeke werkplaats (kan dat kloppen?) en bij een school in –ik meen – Gouda of Woerden. Mijn geheugen is niet altijd even best. Er verdwijnt veel moois in dat zwarte gat in mijn hoofd.

Wat bleef is vooral emotie. Rancune bijvoorbeeld. De docent die ons lesgaf over lesgeven, ik noem geen namen, wat een vreselijke meneer was dat. En verbazing. Bijvoorbeeld over het feit dat jongelui van een jaar of 16 naar je luisterden. En pret. Ik ontmoette mensen die ook Nederlands studeerden maar buitenissige vakken deden als taalbeheersing of zeventiende-eeuws of ALW. Er ging een nieuwe wereld voor me open. Ook al omdat we weliswaar allemaal iets heel anders bestudeerden maar wel iets deelden. Ik probeer te bedenken wat dat is. Misschien wel nuchterheid. Een aversie tegen wolligheid. Zo kregen we college over bordschrijven. Dat vind ik echt belangrijk. En ik had –veel cursisten zullen dat beamen- toen beter moet opletten. Maar dat lukte niet. Dat lag niet aan mij deze keer. Echt niet. Het kwam door de docent. Hij maakte zelfs van dat college een wollig verhaal. Een citaat heeft zich wel in mijn geheugen geëtst. ´Zoek het krijtje dat bij je past.´ Akke gebruikte de zin als titel van haar verslag.

En wat bleef is vriendschap. Al die jaren pakken we zomaar de draad weer op. Alsof er niets gebeurd is.

Stil

Het is na bijna half twaalf ’s avonds. Het is nog een beetje licht. Achter ’t Zandt gloeit de lucht nog wat na. Het waait heel zachtjes. Je voelt het. Je hoort het in de beuken rond de kerk. In de essen achter het huis zitten tientallen roeken; ze zijn er maar je hoort ze nauwelijks. Eentje fladdert heel even op maar de rest blijft zitten. Aan de andere kant van de ijsbaan hoor ik een regelmatig schril, hoog gepiep. Mij is ooit verteld dat dat een uil is. Hij of zij houdt het na een minuut of wat voor gezien. In de haag scharrelt een beestje. De kikkers in de sloot zijn er al eerder mee gestopt. De klok van ’t Zandt slaat een keer, de klok van Eenum slaat een keer. De klok van Leermens slaat een keer. De galm blijft even om de toren hangen. En dan is het toch echt stil. Helemaal stil. Het is de totale afwezigheid van geluid. Alleen die wind. Dat ene zuchtje.

 

Drama

Mijn kippen. Ze waren wat sip de laatste week. Een vroege rui? De grote hoeveelheid veren in het hok en een radicale daling in hun leggend vermogen staafden dat vermoeden. En op enig moment zaten de beestjes met hun tweetjes gewoon een hele dag op stok – binnen, welteverstaan. En dat terwijl ze met dit prachtige weer ook prima buiten rond kunnen scharrelen om lekker ridderspoor en viooltje te eten.  Zaterdagochtend lag er een kip dood in de ren. Ik spaar u de details maar hier was duidelijk sprake van zinloos geweld: de nek was doorgebeten maar de kip was verder intact. Haar vriendinnetje liep er wat beduusd bij.

Welk drama zich heeft afgespeeld wordt nog onderzocht. Ik moet natuurlijk waken voor een tunnelvisie maar vooralsnog denk ik dat de laatste week een vos of ander roofdiertje mijn kippen terroriseert. Dat veroorzaakt gefladder op stok, dat veroorzaakt veel veer en stress en gestresste kippen leggen niet best.

En nu? De kip die over is loopt wat doelloos rond. Hier en daar pikt ze wat gras tussen de klinkers weg en poept ze haar kippenpoep. Maar verder zit ze maar sipjes voor zich uit te kijken. Het echte drama speelde zich zaterdagavond af. Ze durfde niet in haar eigen bed te slapen. Via een tuinstoel sprong ze bij schemering in de blauwe regen die zich om het raam van onze woonkamer kronkelt, om zich daar klaar te maken voor de nacht. Daar zat ze: voor het raam, dicht bij de grote baas en bazin en hoog en droog en veilig. We keken Wallander. Ze kreeg de plot niet helemaal mee. In twittertaal: #zielig.

Dank joe wel

Ik heb verscheidene trouwe lezers. Daar prijs ik me erg gelukkig mee. Iedere ochtend bekijken ze dit stukje. Dank je wel. Ik mag toch wel ‘je’ zeggen? Ik blijf het moeilijk vinden om het  juiste moment te bepalen waarop je overstapt van ‘je’ op ‘u’.

Ik heb ook verscheidene ontrouwe lezers. En och, dat zijn ook allemaal schatten. Zo heeft er onlangs een lezer al mijn stukjes zitten lezen. Ik kan -vrees niet- zien dát ze gelezen zijn maar niet door wie. Dankzij dergelijke lezers wordt mijn score alsmaar hoger. De meeste ontrouwe lezers komen voor de spelling van ‘geüpdatet’. Zij zullen zich hogelijk verbazen over deze zandbak, dankbaar de feiten tot zich nemen en afscheid nemen. Dank u wel en kom nog eens langs.

Enkele lezers volgen mij via Twitter. En dus presenteer ik dagelijks dit stukje nu ook op Twitter. De klant is koning. En ik ben zijn dienaar. Majesteit, bedankt.

Mijn trouwste lezer – ook een schat – ligt in het ziekenhuis, zonder laptop. Hij krijgt een VIP-behandeling. Het ziekenhuis heeft de mogelijkheid om patiënten een e-card te sturen. Dat doe ik dus nu, iedere dag. En achterop die e-card dit dit stukje. Vrijwilligers printen zo’n e-card uit en brengen het de patiënt op bed.  Een mooi neveneffect is dat dit stukje nu dus ook door de voltallige verpleging en een leger vrijwilligers in Ede wordt gelezen. Dank u, of dank jullie, wel.

Wim T. Schippers heeft jaren geleden een actie gevoerd om in het Nederlands ‘u’ en ‘je’ af te schaffen en te vervangen door ‘joe’. Wat zou dat handig zijn. Dank joe wel.