Vlijt

De nieuwe Pôllepraat is uit. De Pôllepraat is een uitgave van stichting De ouwe Pôlle, de stichting die onder andere het Cultuur-Historisch museum ‘Sorgdrager’ exploiteert. Ik heb de neiging een beetje badinerend te doen over de Pôllepraat. Bijvoorbeeld: wist u dat de stichting nu de trotse eigenaar is van de langspeelplaat “Ameland in muziek 2” uit 1985, geproduceerd door Freddy Golden?

Maar dat is flauw. Pôllepraat beschrijft trouw alle schenkingen die de stichting ontvangt. Immers:  wie wat geeft, wil genoemd worden. De belangrijkste schenking van de afgelopen maanden zien we op de foto op p.3.  We zien mijn eigen tante Aly IJkema-Sorgdrager die het boek ‘Verhalen over het reilen en zeilen van de familie Sorgdrager’ aanbiedt aan de voorzitter. U kunt het gewoon lezen. Het boek ligt in ons eigen museum ter inzage. Gewoon op Ameland.

Ik ben slechts eenmaal in ons museum  geweest. Maar ik ben wel donateur. Dat ligt aan mij.

Wie een beetje zijn best doet, kan mij donateur van iets maken. Zo’n blad bijvoorbeeld. Daar spreekt zoveel toewijding uit. Het ziet er iedere keer verzorgd uit. Iedere keer staat er wel een verhaal in waar iemand maanden mee bezig is geweest. Ditmaal bijvoorbeeld over de levensloop van dr. Salomon Cappel, gemeente-arts in Ameland rond 1900. Ik ben bang dat het artikel niet gespeld wordt. Maar dat geeft niet. Wat telt is de toewijding. Wat telt is vlijt.

Bent u liever lui dan moe? Bekijk dan hier dat prachtboek over het reilen en zeilen van de familie Sorgdrager.

Lobbyclubs

De Volkskrant schreef gisteren in het hoofdartikel dat de zorg meer dan 300 lobbyclubs telt die samen een miljard euro uitgeven aan lobbyen. Het salaris van de 6000 mensen die er werken wordt betaald uit belastinggeld en zorgpremies.

Mijn krant gaat hier wel erg kort door de bocht. En niet eens netjes. Mijn grootste ergernis zit in het woord ‘lobbyclub’. Dat is  een nare en tendentieuze omschrijving. In de eerste plaats door het woordje ‘club’. Een club suggereert hobby en plezier. De Nederlandse overheid heeft een groot deel van haar werk ondergebracht in dergelijke “clubs”. In de tweede plaats omdat het doel van een vereniging wordt omschreven in het eerste lid van de samenstelling. Een kaartclub kaart, een visclub vist en een lobbyclub lobbyt. In hetzelfde artikel gebruikt de Volkrant ook andere woorden: ‘belangenvereniging’  en ‘beroepsvereniging’. Klinkt anders, toch?

Een van die verenigingen is de VGN: de Verenigde Gipsverbandmeesters Nederland. De VGN is  naar eigen zeggen ‘een vereniging, die o.a. tot doel heeft het bevorderen van de theoretische en technische vakbekwaamheid van gipsverbandmeesters.’ Daar is niet zoveel mis mee, lijkt me. En dat de VGN af en toe een brief schrijft naar de minister betekent niet dat deze verenigde verbandmeesters al mijn zuur verdiende belastinggeld aan lobbyen spenderen. Misschien is het zelfs wel belangrijk dat de minister weet wat de gipsverbandmeesters belangrijk vinden.

Het gaat mij niet om de gipsverbandmeesters of andere zorgprofessionals. En het zal vast veel goedkoper kunnen. Of beter. Of allebei. Het gaat mij om het woordgebruik van mijn krant. Dat getuigt van vooringenomenheid en de wens om te pleasen. Bah.

O ja. Zo kan het ook:

De Nederlandse gezondheidszorg kent een fijnmazig netwerk van beroepsverenigingen en belangenverenigingen die de kwaliteit van de gezondheidszorg bewaken en bevorderen. Ze doen dat onder meer door het verzorgen van opleidingen, het ontwikkelen van beroepsprofielen en daar aan gekoppelde kwaliteitssystemen en het coördineren van behandelprotocollen. Het systeem werkt grotendeels op vrijwilligers. Uit onderzoek blijkt dat de totale kosten slechts anderhalf procent van alle kosten van de gezondheidszorg. Dat is uniek in de wereld.

 

Het Paleis

Het Paleis in Groningen is een …ja wat eigenlijk? Ik begin voor het gemak andersom. In 1983 kwam ik voor het eerst in Groningen. Mijn toenmalige vriendin solliciteerde er bij de afdeling Fysiologische Chemie van de RUG. Dat was gevestigd in een groot, statig gebouw waar het rook naar scheikundelokalen. Maar soms ook naar boerenkool omdat je daar zo mooi lipides uit kunt halen. En naar stallen. Mijn toenmalige vriendin kwam, zag en overwon. En we bleven.

We zijn 27 jaar verder. Het laboratorium heeft ondertussen jaren leeg gestaan. En toen is het omgetoverd tot een … oké, een centrum. Of zoiets. Laat ik zeggen wat er is: een brasserie, een hotelletje, tientallen ateliers, galeries, een uitgeverij, woningen, werkplekken voor artistieke types, vergaderzalen, een conferentiezaal en een laboratorium waar ze 3D-dingen kunnen printen. Ik kom er met enige regelmaat en word iedere keer getroffen door het enthousiasme, de creativiteit en de gedrevenheid. We kwamen er ook afgelopen zondag. Het Paleis was het startpunt van een wandeling door de stad langs ateliers van vormgevers en kunstenaars.

Bij de entree stond een enthousiaste jongen die als een volleerd marktkoopman ons voorspiegelde wat we allemaal konden zien. En eenmaal binnen lieten kunstenaars ons gevraagd en ongevraagd zien wat ze maakten en hoe ze dat deden. Mijn huidige vrouw, weer terug in haar oude werkplek, kreeg een stoomcursus werken met een 3D-ontwerppakket. We kochten bijna een kapstok van 4 meter hoog, twee bijzettafels waar we niets mee konden en een groot schilderij. Waarom? Omdat het werk mooi was en de kunstenaars er zo enthousiast over vertelden.

Het Paleis is echt een nieuw laboratorium geworden. Een laboratorium waarbij men de transfer naar de samenleving serieus neemt. Een laboratorium waar men dingen onderzoekt, probeert, maakt en aan de man brengt. Ik vind het geweldig. Wie van kunst wil leven, moet kunst willen verkopen.

Kijken? www.hetpaleisgroningen.nl

Supertyfoon Megi houdt huis in Filipijnen en trekt naar China

Je leest hierboven een kop uit de Volkskrant van vandaag. Ik moest er echt goed naar kijken. Waarom kwam het me zo vreemd voor? Een tyfoon  kan inderdaad behoorlijk huishouden. Is het een kwestie van een scheidbaar of onscheidbaar werkwoord, je weet wel: stofzuigen en zuigt stof? De schrijfwijzer van Renkema helpt me niet verder. ‘Huishouden’ is geen onscheidbaar werkwoord, zoals ‘plankzeilen’ of ‘stofzuigen’.

Maar toen bladerde ik terug (ik begin bij de sport en lees dan mijn weg terug naar het echte nieuws) en las ik het verhaal over het dubbele paspoort van onze spiksplinternieuwe staatssecretaris Marlies van Zanten Veldhuijzen-Hyllner. Houdt zij haar Zweedse paspoort? Dus dát staat er: Megi houdt haar huis in de Filipijnen aan. Je weet immers maar nooit.

Ik moet aan het werk. En dan lees ik nog dat de vicepresident van China, Xi Jinping, benoemd is in de Militaire Commissie van China. Lucky bastard. ‘vicepresident’? Moet dat niet zijn ‘vice-president’?

En zo is een dag snel voorbij.

 

Oogst

De uien zijn aan de beurt.

Stel je voor: een akker ter grootte van 20 voetbalvelden. De zon schijnt zachtjes. Ver weg zie je twee tractoren rijden De voorste heeft een soort ploegje waarmee hij de uien heel voorzichtig naar boven woelt. De uienstengels zijn al lang ter ziele. Je ziet dan ook nauwelijks verschil tussen het land vóór de eerste tractor en erachter. Alleen het keurige strookje met uien dat de eerste tractor achter zich laat. Alsof iemand ze er net heeft neergelegd. Schuin achter de eerste tractor rijdt een andere tractor met een laadbak. De tractor is voorzien van een roterende grashark waarmee hij de uien op een lopende band veegt. Zo vlijen de uien zich knus in de laadbak.

De uienwagens rijden af en aan. Nu is het vooral mooi. De zon schijnt. De grond is los en doet haast wat zanderig aan. Later vandaag “willen ze regen”. Dan zorgen de uienwagens voor een dikke laag spekglad modder op de weg. Stel je voor: schemer, regen, modder op de weg en dan die allesdoordringende uienlucht. Herfst. De tranen springen je in de ogen.

Waarom ‘geüpdated’ fout is

update

Ik verzorg met enige regelmaat trainingen over spelling. En dan verbaas ik me over mezelf. Ik ben geen pietje-precies. Integendeel : ik ben misschien wel een beetje slordig. Maar zo’n spellingstraining is gewoon leuk om te doen. Waarom? Vooral omdat het zo’n hoog kruiswoordpuzzelgehalte heeft. En ook wel omdat telkens weer blijkt dat er meer orde zit in de wirwar van spelregels dan je op het eerste gezicht zou denken. Geruststellend.

Het werkwoord ‘updaten’ bijvoorbeeld. Cursisten ervaren dat als een Engels werkwoord. Ik -frik- corrigeer hen. Nee, het is een Nederlands werkwoord van Engelse herkomst. Engelsen zeggen immers ‘to update’. Spijkers op laag water, zie je mensen denken. Dat verandert als ik ze laat zien hoe je de voltooide tijd spelt: geüpdatet. Immers: de stam van ‘updaten’ is [update]. Je plaatst er ‘ge’ voor (en zet dan een trema op de ‘u’ want anders staat er ‘eu’) en een ‘t’ achter. De klank van de stam eindigt namelijk op een harde plofklank die in ’t kofschip staat.

Er zijn taaie rakkers die dat nog steeds gewoon fout vinden. Wat je ook beweert en wat je ook uitlegt. Zo ook de medewerker van de Facilitaire Dienst die de richtingaanwijsbordjes maakte voor mijn training ‘Je Nederlands geüpdatet’. Hij schreef ‘Je Nederlands geüpdated’.

En geen haan die ernaar kraaide.

Ons genoegen

De laatste dinsdag van de maand –het is een principeafspraak- vergader ik met het bestuur van de Groningse klaverjasvereniging Ons genoegen. Ons Genoegen telt 4 leden die het allemaal tot bestuurslid hebben geschopt. De vereniging is opgericht in 1997. Je kon niet zomaar lid worden. We kenden een vrij zware vorm van ballotage. En klaverjassen met meer dan vier mensen gaat niet. Dus het ledenbestand is stabiel.

De vergaderingen gingen vroeger gepaard met een beetje eten, een beetje drinken, een beetje klaverjassen en veel praten over onze gezamenlijke werkgever, een groot ziekenhuis in het noorden van het land.

Inmiddels is iedereen uitgevlogen. Maar we blijven stug vergaderen. Veel gekaart wordt er niet meer. Het eten wordt belangrijker, de wijn wordt duurder en mijn trein gaat inmiddels al om 22.30 in plaats van 0.30. En de gesprekken nemen vaak een heel andere wending. Iemand gaat scheiden, iemand gaat trouwen, iemand gaat scheiden, iemand gaat weer samenleven en iemand vraagt zich af wat hij verder moet met z’n leven. Eigenlijk vrij voorspelbaar, dat wel.