De overheid twittert

Mijn wijkagent twittert. Dat is handig. Dankzij haar tweets weet ik bijvoorbeeld dat ik op de kruising tussen de Delleweg en de Eemshavenweg niet mag keren, hoe verleidelijk dat ook is nu alles er is afgesloten. Dankzij haar tweets blijf ik enigszins op de hoogte van het wel en wee in de buurt vanuit de optiek van de politie. 

Maar er is wel een maar. In sommige tweets van haar zit een onverholen (wanneer gebruikte u dat woord voor het laatst?) morele component. Bijvoorbeeld deze naar aanleiding van de rellen in Haren: ‘Verdachten rellen Haren gestraft…..wat is straf?’ En gisteren kreeg ik deze: ‘Gesproken met begeleider van een jongere welke zwaar verslaafd is. Krijgt een laatste kans, anders komt hij op straat te staan. #kansenpakken’. Ik neem overigens aan dat de jongen een laatste kans krijgt en niet de begeleider.

Het gaat mij niet om de wijkagent. Het gaat mij om Twitter als medium voor de overheid. Tot voor kort zouden de afdelingen Communicatie de inzet van Twitter niet hebben aangemoedigd. Wij communicatieprofessionals hielden graag een oogje in het zeil als de professionals zelf massamedia gaan gebruiken. Inmiddels weten we beter. We faciliteren liever dan we controleren. Vorig jaar woonde ik bij de belastingdienst de instructie bij  van medewerkers die aan de slag gingen voor het twitteraccount rond de toeslagen 2012 aan particulieren. Professioneel. Het onderwerp was in de bio scherp afgebakend. Er lagen formats klaar. Er was een huisstijl afgesproken en alle niet standaard-tweets werden gecheckt door een collega. Met andere woorden: er zat communicatiebeleid achter. En dat werkte. Veel klanten vonden het handig. En het is ook nog eens  beretransparant: check @BDtoesl2012.

Doen dus. Maar hou het feitelijk. Ga niet chatten. Vermijd oordelen. Realiseer je dat het een massamedium is waarmee veel fout kan gaan. Iedereen kan twitteren. Maar niet iedereen slaagt erin om een knipoog in de boodschap handig te presenteren. Niet iedereen slaagt erin om de neutraliteit en open grondhouding die je van de overheid verwacht te bewaken. Kortom: formuleer spelregels en train de twitterende ambtenaar. Maar goed, om met mijn wijkagent te spreken: ‘dat kan, dat is een mening.’

%d bloggers liken dit: