Een analyse van grote klasse

Wie overlegt, moet serieus genomen worden. Wie overlegt moet zichzelf serieus nemen. Het onvolprezen Dagblad van het Noorden opent met het nieuws dat de Groninger Bodembeweging wil stoppen met de Dialoogtafel. De Dialoogtafel …?

De Dialoogtafel is een jaar geleden in elkaar geknutseld door een aantal ervaren bestuurders onder leiding van Jacques Wallage en Jan Kamminga. Het was een fraai, ambachtelijk staaltje bestuurskunst. Zet iedereen die boos is aan een tafel met wat bekende namen, pomp er veel geld in voor fijne accommodaties, een drankje hier, een onderzoekje daar, een beetje pap, een beetje nattigheid, en vertraag vertraaaaag vertttrrraaaaaaggg … vertraaaa

De GBB komt op voor de belangen van Groningers die lijden onder aardbevingen. Dat is in zekere zin iedere Groninger met uitzondering van de aannemers en de HUBO in Loppersum. Ik was daar gisteren en bewonderde er onder meer het schap van plamuurmiddelen; bij AH heeft men 150 verschillende soorten shampoo, bij de HUBO Loppersum heeft men minimaal 150 verschillende soorten Alabastine, maar dit terzijde. De GBB wil zich weer gaan toeleggen op actievoeren. ‘Een vakbond’ noemt de voorzitter het.

Voorzitter Jan Kamminga betreurt het voorgenomen besluit: ‘Maandag evalueren we de Dialoogtafel. Twee voortreffelijke hoogleraren hebben op een rij gezet wat we allemaal hebben bereikt en een nieuw concept gemaakt. De analyse is van grote klasse.’

Een analyse van grote klasse, gemaakt door maar liefst 2 (twee) voortreffelijke hoogleraren, betaald door de NAM, en dat lopen ze dan mis bij de GBB. Jammer natuurlijk. Maar ik ben ervan overtuigd dat de GBB zelf een analyse van grote klasse heeft gemaakt.

Over de totstandkoming van de Dialoogtafel schreef ik eerder het stukje De Dialoogtafel.

Pappen, nathouden en pompen

In de Volkskrant van vandaag lees ik dat er geen onafhankelijke organisatie komt die de schade afhandelt die de NAM hier veroorzaakt. Een beetje beteuterd zegt Jacques Wallage: Het plan voor een ‘onafhankelijke werkmaatschappij’ die de los van de NAM schade herstelt, zoals inwoners van het aardbevingsgebied de afgelopen maanden is voorgespiegeld, was achteraf  ‘te ambitieus’.  Wallage: ‘Wij zijn gebonden aan afspraken tussen de NAM en het Rijk die al eerder zijn gemaakt.’

Ik heb Wallage erg hoog. Ik begrijp het gewoon niet. Als ik benoemd zou zijn als voorzitter van een dialoogtafel die het vertrouwen moet herstellen van Groningers in de NAM en de overheid, en dit zou me overkomen, zou ik me gepiepeld voelen. Tenminste, als ik niets van die afspraken zou weten. En als ik me gepiepeld zou voelen zou ik voor de verdere eer bedanken. Maar ik ben niet benoemd tot voorzitter, klopt.

De Dialoogtafel is gewoon een communicatietruc van de NAM en het Rijk om ons het gevoel te geven dat we mee mogen praten. Pappen, nathouden. En pompen. Er is alweer een nieuwe bestemming voor het geld.

Nee, als het er echt toe doet, besluit de NAM over hoe, wat en hoeveel. Die tafel wordt een lachtertje als we niet oppassen.

Dialoogtafel

Het keukentafelgesprek is een geweldig communicatiemiddel maar het heeft zijn beperkingen. Soms moet je dus op zoek naar iets anders. De Groningse politie doet haar best. Zij wil studenten ervan overtuigen dat ze hun studentenhuis wat beter moeten afsluiten. Een keukentafelgesprek in een studentenhuis, daar wagen de Groningse agenten zich niet aan. En dus besloten ze om er maar gewoon in te breken en ter plaatse een polaroidfoto van zichzelf te maken. Die foto legden ze er op tafel, mét de oproep aan de jongelui om beter op hun zaakjes te letten. Deze aanpak is vast niet bij de mensen van Communicatie bedacht.

Deze wel: een dialoogtafel. De Provincie Groningen bedacht het. Kom er maar op. Alleen: keukentafels zijn er genoeg, maar een dialoogtafel, die is er nog niet. U en ik denken: iets voor ontwerpers als Piet Hein Eek of Jan de Bouvrie, hoe moeilijk kan het zijn? Of onze eigen Bart of Roderick of Henk Vos. Maar nee, het ontwerpen van zo’n dialoogtafel is toevertrouwd aan ex-burgemeester Wallage (die de eer overigens moet delen met Van Geel). Kunnen zij zo’n tafel ontwerpen? Zeker weten, weet de Provincie:

De twee kwartiermakers Wallage en Van Geel gaan samen met een secretaris de doelstellingen, de thema’s, en het speelveld voor de dialoogtafel vormgeven. Ook kijken ze naar de samenstelling, de werkwijze en de financiering. Hierbij werken ze samen met bewoners(organisaties), ondernemers(organisaties), bestuurders, provincie, het Rijk en de NAM. Op korte termijn zullen verkennende gesprekken met de belanghebbenden in het gebied worden ingepland. Het voorstel zal uiterlijk 1 februari 2014 gereed zijn.

‘op korte termijn’, ‘verkennende gesprekken’ ‘belanghebbenden in het gebied’, ‘zullen worden ingepland’. Hoe afstandelijk en loos kun je formuleren? Is die vacature voor de secretaris nog vrij?

Gisteravond las ik Medisch Contact. Ik begrijp dat ook dokters wat tafelmoe worden. Zij worden in steeds wisselende samenstellingen voor steeds nieuwe tafels uitgenodigd. Rutger Jan van de Gaag, voorzitter van de verzamelde artsen, pleit in zijn column daarom voor het bundelen van al die tafels in een denktank. Daar zit wel wat in. Ik meen dat we ergens nog een groot aantal Leopards op Marktplaats hebben staan. Misschien dat als de overheid met zo’n denktank de keuken in komt rijden, studenten de boodschap wel oppikken.

Communiceren hoeft niet zo moeilijk te zijn. Met deze denktank overtuig je een groep studenten al snel.
In deze denktank zijn talloze keukentafels en dialoogtafels verwerkt. Het is een heel stevige, assertieve en zelfbewuste manier van communiceren.
%d bloggers liken dit: