Echtpaar

Zo’n 25 jaar reed ik 3 of 4 keer per week langs dit echtpaar. Je ziet hier wat ‘verknocht’ betekent. Zo’n 25 jaar dacht ik 3 of 4 keer per week: ‘Dit moet ik op de foto zetten.’

Mijn tennismaatje had een andere datum in haar agenda voor onze date. En zo kon dat voornemen dat ik me 25 x 52 x 3,5 keer voornam eindelijk gerealiseerd worden. Maakt u zelf de som.

Het land, de lucht, de klei en de kerk

Het was zaterdag, het einde van de ochtend. We reden naar Leermens en stopten even om het uitzicht in te nemen.  Er was geploegd. Elders was al weer  geëgd en ingezaaid. Maar niet hier. Hier lagen de brokken klei nog klei te zijn. Grondstof.

Draai een slag naar rechts en zie het oneindige land tussen hier en verder, het land voorbij het Damsterdiep, voorbij het Eemskanaal. Kaal, vlak, met hier en daar een pluim boom. Wat riet in de sloot. En misschien wel de boemel van Stad naar Delfzijl.

Draai nog een slag naar rechts en zie de grote toren van de Petrus en Pauluskerk, de trotse beeldbepaler van de skyline van Loppersum.

En nog een slag, precies. De kerk van Zeerijp. Met z’n lage vrijstaande toren. Stoer, robuust.

En dan dat kranige kerkje op de wierde van Eenum. Hoog, een beetje eenzaam, lief, om met Eberhard van der Laan te spreken. Het verzet zich dapper tegen de stormen van vader Tijd, tegen de secularisatie en het botte, nietsontziende geweld van de NAM en zijn kompanen.

En eindeloos veel lucht. Ruimte. Stilte.

Met de auto volgeladen gingen we terug. We verhuisden datgene wat we op voorhand dachten nodig te hebben voor al die weekendjes en weekjes in ons oude huis. Eén nachtje heb ik er geslapen. Vreemd hoe het gaat.

Laat dit het laatste blogje van 2017 zijn. En dat we dan ergens in 2018 verder gaan. Fijne dagen en een heel gelukkig nieuw jaar.

 

Nieuwe schoorstenen in Loppersum

Twee kant-en-klare schoorstenen
Twee kant-en-klare schoorstenen

In Loppersum en omgeving wordt bij veel huizen de schoorsteen preventief verwijderd. De kans dat bij een beving de schoorsteen loskomt, is te groot, vindt de NAM. In plaats van de stenen schoorsteen plaatst men een aluminium schoorsteen beplakt met steenstrip. Dat doen ze knap. Je moet echt je best doen om vast te stellen of er een echte schoorsteen op het dak staat of een neppe.

Is dat erg? Laat ik eerst een andere vraag opwerpen. Stel dat al die verhaaltjes van mij volkomen verzonnen zijn? Stel, Leermens bestaat niet eens. En stel dat dat uitkomt. Ik zou me – als ik u was –  besodemiederd voelen. Ik zou deze stukjes niet meer lezen. Een leugen, ook dat leugentje om bestwil, is dodelijk voor de geloofwaardigheid.

Dat is ook bij bouwwerken zo. Echtheid telt. Let op, binnenkort komt er een soort lichtgewicht dubbelgeïsoleerd plaatmateriaal in de handel dat beplakt is met houtstrookjes of baksteenstripjes. Bevingsbestendig. Voor je het weet verandert dit gebied in Madurodam op ware grootte. Trouwens, die kerktorens, hoe staat het daarmee? Of zijn die al vervangen?

Het kerkje van Eenum. Let eens op de spits. Echt of nep?

Blied dat Joe der binn’n

‘Een land in noodverband’ Dat is de titel van het Klein verslag in Trouw van vandaag. Boevink doet Groningen deze week. Gisteren was hij onder andere in Leermens. Hij beschrijft de schoonheid van ons land. De rust. De stilte. De dauw op het land na een nacht nachtvorst. De kraakheldere hemel gisteravond. Nee, dat laatste zag ik toen ik ’s avonds laat thuis kwam. Al die sterren. Al die sterren.

Kerk van Eenum, foto Wim Boevink
Kerk van Eenum, foto Wim Boevink

Boevink schrijft ook over de stutten en de steigers die hier op sommige plekken de boel overeind houden: ‘Noodverbanden van een stil onheil. Gelittekend Groningen.’ En zo siert een foto van mijn gestutte dorpshuis, mijn buurhuis zijn artikel.

Ik was gisteren in Ugchelen en Bruggelen. Prachtig, mooi, heerlijk, maar ik had graag in Leermens staan hakselen op mijn pleintje om Boevink te kunnen wijzen op nóg een werkelijkheid.

Dat noodverband dat enkele panden hier in Groningen siert, is ook een NAM-dingetje. De NAM is een ingenieursbedrijf. Ze pompen ons gas uit onze grond en dat is een “tricky bussiness”. Hun ziel en zaligheid stoppen de mannen van de NAM daarom in veiligheid, in het uitsluiten van risico’s. En in het uitsluiten van potentiële risico’s. En in het uitsluiten van situatie die mogelijkerwijs een potentieel risico zouden kunnen vormen, op termijn.

En dus verwijdert men godbetert her en der preventief een schoorsteen. En dus legt men hier en daar preventief steunberen neer. Aan de NAM zal het niet liggen. Maar uitzonderingen daargelaten – en die zijn er echt – gaat het toch vaak om scheuren in muren en stucwerk. Niet fijn maar ook niet levensbedreigend.

Als jongetje van 5 kreeg ik voor mijn verjaardag een rode Persilfiets. Het was die dag net zo mooi weer als vandaag. Ik fietste ermee richting de dijk aan de Jan van Duivenvoordestraat. En crashte onmiddellijk in het prikkeldraad. Het litteken dat ik daar aan overhield heeft mijn rechterbeen nog lang gesierd. Ik vond het wel stoer. Het gaat een tijdje duren, maar ook Groningen komt er bovenop. En tot die tijd moeten we met elkaar proberen van de lasten toch ook maar de lusten te maken.

Ik wil maar zeggen. Medelijden hoeft niet, solidariteit daarentegen is erg welkom. En toeristen. Boevink citeert het bordje in de kerk van Eenum: ‘Blied dat Joe der binn’n.’ Zo is het maar net.

Mijn juiste legingsdag

 

legingsdag

Ik gedij het best in een strak, straf en duidelijk ritme. Dag nacht eb vloed volle maan halve maan nieuwe maan ijsbaan vol ijsbaan leeg het dagelijks klokgelui van half twaalf behalve op zondag maandagtennis woensdagtennis vrouw thuis vrouw weg de kliko van donderdagochtend de moorden van woensdagavond vrijdagavond zaterdagavond de schoolbus van woensdagochtend.

De sluiting van obs Dieftil luidde de teloorgang in van dit ragfijne ijzeren ritme. Niet alleen de school stopte ermee. Ook de schoolbus die op woensdagochtenden de kinderen naar gym heen en weer reed, reed niet meer. De woensdagochtend werd niet meer wat de woensdagochtend was.

U heeft het ongetwijfeld gemerkt: de Belg besloot de vrijdagse moord te vervangen voor voetbal. De vrijdagavond wordt nooit meer wat de vrijdagavond was.

Gisteren kreeg ik een brief. Bottom line: ‘Het is wel mogelijk dat hierbij uw legingsdag gaat veranderen. Uw juiste legingsdag vindt u terug in de bijlage bij deze brief.’

Mijn juiste legingsdag is donderdag. Loppersum vrijdag. Eenum vrijdag. De Schansweg vrijdag. Leermens centrum donderdag. Donderdag dendert de Groningse milieudienst door ons idyllisch dorpje. Donderdag.

Ik checkte de bijlage. U begrijpt het al: mijn juiste legingsdag wordt vrijdag.

Wat volgt? Ik houd mijn adem in.

 

Comfortzone

Mijn eindexamenfeest herinner ik me nog goed. Het was geen succes. Er kwam haast niemand. En wie er was, wilde snel naar het volgende feest. Ik ook. Daarna heb ik het als student nog een paar keer geprobeerd, een feestje. Stretchen en uit je comfortzone en van die dingen. Inmiddels weet ik beter: die comfortzone is er niet voor niets.

Maar toen enkele twitterende bloglezende Tekstnetters uit het Westen bedachten dat het leuk was om een dagje naar Leermens te komen en zij mij dat plan voorlegden, zei ik graag ja. Dat is geen feestje. Dat is een werkbezoek.

Ik geef toe. Je moet wel erg omhoog zitten met je eigen om vanuit heinde en van ver naar Loppersum af te reizen en van daaruit naar Leermens te wandelen en dat dat je dagje uit is. Maar zo was het wel. We wandelden langs de metershoge kruisen van Golgotha aan de voormalige vuilstort van Loppersum over de Zuider Lopsterweg naar de wierde van Eenum.

Af en toe joeg de regen genadeloos over het veld en onze hoofden. Vanaf Eenum zagen we Leermens liggen. Veilig hoog en droog. Een hagelbui trok over ons. Regenschermen begaven het. Maar een beetje tekstschrijver deinst niet terug voor wat tegenslag en hagel. Hier liepen 9 kanjers. Op de Schansweg werd het droog, de zon brak door en de brug over het Leermstermaar hield het.

Eigenlijk is een wierde een heel fijne comfortzone. Ik kom er niet meer af.

Stem GroenLinks

Het stembureau district 7 gemeente Loppersum is gevestigd in het dorpshuis van Eenum, aan rand van de Eenumerhoogte, de wierde tussen de wierde van Eenum en de wierde van Leermens. Op de buitendeur een aankondiging van tuinclub De Groene Passie: op 31 mei is er open dag in de pluktuin. Op de deur van het stemlokaal een A4’tje: ‘Niet betreden met (klomp)schoenen’.

Gisteren verzorgde ik een training over het schrijven van e-mails en brieven voor deskundigen Infectiepreventie. We bespraken hun teksten. Vaak zijn die teksten een antwoord op een vraag, bijvoorbeeld: moeten we middel a gebruiken of middel b? Ze maakten er allemaal spannende romans van: een heel verhaal, met veel moeilijke woorden. En ergens aan het eind de ontknoping: a. Waarom toch, vraag ik. Ze moeten het snappen, is het antwoord.

Lieve lezers: u hoeft niet alles uit te leggen. Uw lezers geloven u vaak zo ook wel. Ze willen meestal gewoon een antwoord op een vraag. Natuurlijk, een kleine toelichting is soms aardig. Maar beperk je bijvoorbeeld tot: ‘Uit onderzoek blijkt’.

Veel lezers vroegen mij de laatste tijd: ‘Wout, wat moet ik stemmen?’ GroenLinks natuurlijk. Uit onderzoek blijkt dat GroenLinks een fatsoenlijke partij is met fatsoenlijke mensen en fatsoenlijke ideeën. En in Loppersum een geweldige lijsttrekker: the one and only Dirk van Impe.