Wandeling richting Ekenstein

Bam. Dat was d’r weer een. Gisterenmiddag  2,3 bij Appingedam. Daar ging weer drieduizend euro van mijn pensioentje. Maar niet getreurd.

Dat huis van mij is misschien wel onverkoopbaar maar het ligt wel in een van de mooiste stukjes van ons land. Afgelopen zondag wandelden we – dat is goedkoop – via Dieftil en de Gerichtsweg, de boomgaard van Groninger Landschap naar Ekenstein en van daar via de borg Rusthoven, Wirdum, Eenum, Eenumerhoogte weer naar huis. Rondje van 11 kilometer. Moest u ook eens doen. Maar pas wel op met de schwarzwalderkirschtorte bij Landgoed Ekenstein. Mogelijk veroorzaken die punten ook wat bevingschade in de regio.

Bij de boomgaard van Groninger Landschap Eekwerd
Bij de boomgaard van Groninger Landschap Eekwerd
Boomgaard_Groninger_Landschap_Eekwerd_2
In de boomgaard Eekwerd
Hotel-restaurant_Landgoed_Ekenstein
Landgoed Ekenstein vanaf het park
Uitzicht_vanaf_Hogeweg_Eenum
Uitzicht richting Leermens vanaf de Hogeweg bij Eenum
Kerk_Eenum
Het kerkje van Eenum
Uitzicht_vanaf_Schansweg_Leermens
Uitzicht richting het zuiden vanaf de Schansweg bij Leermens

Let wel. Het was zondag beter weer. Hoe zit het trouwens met de horeca onderweg? Dat zit wel snor. In Oosterwijtwerd is er de Boerderij en restaurant Veldzicht, bij landgoed Ekenstein dus het landgoed Ekenstein en in Wirdum is er restaurant ’t Regthuys. Waar doen we het van?

Bergen

Slecht nieuws voor liefhebbers van het wad. ’t Is weg. Wat eerst wad was, is nu een massief berggebied dat begint bij Noordpolderzijl.

Ik rijd terug van de Albert Heijn in Appingedam. Appingedam, Tjamsweer, Oosterwijtwerd, Dieftil, Leermens. Het is een tochtje dat ik toch zeker driemaal per week maak. Het verveelt niet. Zelfs de windmolens aan de kust bij de Eemshaven beginnen te wennen. Als je bij de rotonde bij Tjamsweer het land in draait, heb je er vol zicht op. En ditmaal hangt er boven het wad een imposant, massief ongekleurd wolkendek. Wie in Duitsland richting de Alpen rijdt, ziet plots hetzelfde. Bergen met ervoor heel veel windmolens.

Bij Oosterwijtwerd is het herfst. De uien, de aardappels, de wortels en het graan, het is allemaal van het land. Alleen het maïs moet nog. En het wil geoogst. Echt. Het wil geoogst. Het staat te trappelen van ongeduld. Omdat al het andere al van het land is, staan die velden maïs er verweesd bij. Hier en daar zie je schrikdraad om de percelen. Ik neem aan dat het bedoeld is om de reeën buiten de deur te houden maar het oogt alsof het maïs zonder dat schrikdraad subiet zijn biezen zou pakken, richting de grote hakselaars, richting de schuren. Als de berg niet naar Mohammed …

Rond eetcafé de Boerderij staat een enorme groep enorme bomen. Kastanjes, beuken, essen en ik vermoed wat linden. Ze zijn min of meer nog vol in blad. En toch. De meeste bomen krijgen al een kleurtje. En net iets uit het midden van de groep staat één es waarvan het blad knal- en knalgeel vlamt. Erboven blauwe lucht. Op de Dieftil zie ik dan weer die bergen. Verbeeld ik het me of komen ze mijn kant op?

%d bloggers liken dit: