Moet je je voorstellen

winkelles stopt

Via de weblog Groninganus (Over Groningen vroeger. Wilt u weten wat een schoolmeester in de 18e eeuw verdiende: Groninganus is uw man) kwam ik bij de Eindhovense weblog Stroomopwaarts waarin de schrijver zich beklaagt over een gebrek aan voorstellingsvermogen bij ambtenaren. Liever gezegd: bij mensen die regelingen bedenken.

Een voorbeeld uit onze eigen regio:

In Delfzijl moesten 13 bijstandsgerechtigden onlangs in het kader van een project ‘Fit voor werk’ gezond boodschappen leren doen. Nadat ze hadden afgerekend beoordeelde de cursusleider hun aankopen. Daarna moesten ze hun boodschappen weer terugzetten. Dit alles in een volle winkel.

Moet je je voorstellen …

Ja, dat had de wethouder zich moeten voorstellen. Ja, dat had de ambtenaar zich moeten voorstellen. Ja, dat had de stichting die dit regelde zich moeten voorstellen. Ja, dat had de cursusleider zich moeten voorstellen. Had ik het me voorgesteld? U? Ik hoop het.

Voorstellingsvermogen is ook: inlevingsvermogen. Dat je even voor je geestesoog dat scenario laat passeren. Hoe je daar staat in de Lidl. Hoe dat voelt.

Lees het bericht op de site van het Dagblad van het Noorden

Een roman

Als ik u was las ik nu dit stukje. Als u mij was zat u nu … Gisteren schreef ik: ‘Als ik Job Cohen was …’ Ik broedde ‘s middags al rennend door lenteachtig Groningen wat na op die zin. Ik moet eigenlijk helemaal niets hebben van zinnen in die vorm. Ze ogen goed. Ze ogen heel empatisch. Het is net alsof je je serieus verplaatst in de ander. Maar je doet het tegendeel. Je verplaatst de ander in jou. In jouw normen en waarden, in jouw veronderstelde kwaliteiten, in jouw gelijk. In jouw blik. Dat is bij nader inzien erg aanmatigend. Als ik inderdaad Job Cohen was zat de PvdA in een nog veel dieper dal, dat kan ik u wel verzekeren.

Zinnen die beginnen met ‘Als ik u was zou ik …’ worden al snel een advies dat stoelt op je eigen situatie. Dat zijn in 9 van de 10 gevallen niet de meest bruikbare adviezen. Als ik Job Cohen was zou ik die niet opvolgen maar uitslapen en de kranten een paar weken de kranten laten. Dit blogje zou ik dan weer wél lezen. Maar ja, Job Cohen is u niet. Of bent u Job Cohen?

Nee. Job Cohen is Job Cohen. U bent u, ik ben ik en daar moeten we het allemaal mee doen. En als we ons uiterste best doen kunnen we ons misschien een heel klein beetje verplaatsen in de ander. Hoe zit hij of zij er nu bij? Wat komt er allemaal op hem of haar af? Wat zijn haar of zijn middelen en mogelijkheden? Maar dat is geen advies. Dat noem je een roman.

%d bloggers liken dit: