De school met de drukpers

Vandaag is mijn moeder jarig. Ze was onderwijzeres. Misschien moet ik wel zeggen: ze is onderwijzeres. Als ik haar loopbaan terugspoel, was de tijd aan de Weerenschool in Amsterdam-Noord misschien wel de mooiste. Dat kan ik alleen maar beoordelen aan de manier waarop ze over die tijd spreekt. Ik vraag het haar vandaag.

Toen zij er les ging geven, bestond de school nog maar kort. Het was een Freinet-school. in die tijd heette dat ook wel ‘School met de drukpers’. Lesmateriaal kocht je niet, lesmateriaal maakte je. Rekenen en taal waren belangrijk. Maar muziek ook. Natuurlijk, meesters en juffen gaven les. Maar kinderen leerden ook veel van elkaar. Of van hun eigen vaders en moeders die op school kwamen vertellen over hun werk. Aardrijkskunde begon bij huis. En iedere dag of iedere week maakten de kinderen een krant. Daarin schreven ze over wat ze hadden geleerd en wat ze hadden meegemaakt.

Ik kan niet zo goed beoordelen of die aanpak nu gemeengoed is geworden. Het zou maar zo kunnen dat er tegenwoordig schoolklassen zijn die dagelijks een blog schrijven. Schrijven is natuurlijk een geweldige manier om leerervaringen te ordenen en te bestendigen. En geloof maar: samen zo’n drukpers klaar maken is een karweitje waarvan je goed leert samenwerken.

Mijn moeder genoot volgens mij van het nieuwe, van het pionieren. Maar ik geloof dat ze vooral genoot van de organische aanpak van het onderwijs. Van de vanzelfsprekende manier waarop de kinderen en hun familie centraal stonden.

Mijn moeder was onderwijzeres. Dat had ook een andere kant. Ik weet nog (we hebben het over Amsterdam Geuzenveld om en nabij 1964) hoe ze een wildvreemde jongen die op straat vervelend was geweest vanaf het balkon aan de Jan van Duivenvoordestraat naar boven riep. In die tijd kwam zo’n jongen dan ook. Mijn moeder zette hem in de hoek. Over daadkracht gesproken.

%d bloggers liken dit: