De kwelders

Kijk. We zijn op de dijk bij Hornhuizen. We kijken uit op de kwelders. We kijken uit over de eindeloze eindeloosheid. Gras, klei, water, lucht.

Er stond een vakantiewoning, pal aan de dijk. Noord Bromo. Ach, dacht ik, ach, kon ik daar maar een weekje wonen. Of twee. Dan ga ik daar “De man zonder eigenschappen” lezen. En dan ga ik daar eindelijk die prachtige, ingetogen en ietwat merkwaardige maar alleszins lezenswaardige novelle schrijven. En dan kan ik daar eindelijk weer eens een halve marathon rennen. Misschien leer ik er wel schilderen.

De waarheid is natuurlijk dat ik vlucht voor de barre werkelijkheid van computerellende en werk dat niet wil en niet opschiet en dat maar zeer weinigen raakt en/of echt interesseert. De waarheid is natuurlijk dat als ik het echt wil het kan. De waarheid is natuurlijk dat ik er niet voor kies. De waarheid is natuurlijk dat het er niet zo gezellig is als thuis.

Waarschijnlijk is het er ook niet zo stil. Die ganzen. Al die ganzen.

Krimp

vennenflat-delfzijl
De Vennenflat in Delfzijl gaat eind 2016 tegen de vlakte

Het Centraal Bureau voor Statistiek voorspelt krimp in de regio en voorspellingen van het CBS worden vaak bewaarheid. En dus wordt er gekrompen. Het is een bijzonder fenomeen. Als slogan hanteert het CBS dan ook: ‘Voor wat er feitelijk gebeurt’. Neem Delfzijl. Lees verder Krimp

Droomhuis

IMG_7698
Huis aan de Wierdeweg in Leermens

Wij vertoefden een week of twee in de Cevennes, een streek in het zuiden van Frankrijk, richting de Pyreneeën. Het is er niet druk. Het is er rustig. Er is er vaak geen mens. Wel zijn er huizen, in wisselende staat van verval.

U kent ze wel. Verlaten huizen, ooit met man en macht opgetrokken van stoere rotsblokken, aaneengevoegd met leem en kalk en bijeengehouden door eiken balken van 30 centimeter in doorsnee. En nu staat het leeg. Het dak is ingestort, de deuren hangen met een scharnier nog half in de sponning, de emmer voor het varken staat nog bij de keuken. Er staat een lege ton Persil.

Er zijn dorpen waar ze de overhand hebben. Er zijn dorpen waar ze de minderheid vormen maar waar je aan alles ziet dat over 10 jaar de leegloop finaal en definitief zal zijn. En soms zie je ze in het bos. Het kost soms moeite om het je voor te stellen maar waarschijnlijk was dat bos 20 jaar geleden dorp.

Het zijn droomhuizen, stuk voor stuk. In makelaarstaal: dankbare opknappertjes voor ondernemende mensen met twee rechterhanden die de mogelijkheden zien van het pand en de ruimte eromheen. Maar ook in mijmertaal. Wie deed hier als laatste de deur dicht? Wie voerde als laatste het varken? En kinderen, wanneer speelden zij hier voor het laatst?

Droomhuizen. Op vakantie in Frankrijk vind ik ze prachtig.

Een fact of life

Henk-Kamp-duim-omhoog

Lang heb ik gedacht dat minister Henk Kamp een fact of life was. Onvermijdelijk, net zoals zuidwesterstorm in februari, herfstbladeren op de rails of bevingen in Groningen.

Kamp werd in 1994 Tweede Kamerlid en was, zo lees ik in mijn Dagblad, minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, minister van Defensie, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en minister van Economische Zaken en Werkgelegenheid. Terzijde – mij valt pas nu op dat werkgelegenheid eerder gekoppeld werd aan Sociale Zaken en nu aan Economische Zaken.

Kamp vertrekt na de verkiezingen.

Morgen vergadert de Tweede Kamer over het voorstel van wet van het lid Schouten tot wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, de Huisvestingswet 2014 en de Woningwet (aanvulling van de opzeggingsgrond dringend eigen gebruik voor de tijdelijke huisvesting van jongeren).

Dat lijkt me wel een kabinetscrisis waard.

Wandeling richting Ekenstein

Bam. Dat was d’r weer een. Gisterenmiddag  2,3 bij Appingedam. Daar ging weer drieduizend euro van mijn pensioentje. Maar niet getreurd.

Dat huis van mij is misschien wel onverkoopbaar maar het ligt wel in een van de mooiste stukjes van ons land. Afgelopen zondag wandelden we – dat is goedkoop – via Dieftil en de Gerichtsweg, de boomgaard van Groninger Landschap naar Ekenstein en van daar via de borg Rusthoven, Wirdum, Eenum, Eenumerhoogte weer naar huis. Rondje van 11 kilometer. Moest u ook eens doen. Maar pas wel op met de schwarzwalderkirschtorte bij Landgoed Ekenstein. Mogelijk veroorzaken die punten ook wat bevingschade in de regio.

Bij de boomgaard van Groninger Landschap Eekwerd
Bij de boomgaard van Groninger Landschap Eekwerd

Boomgaard_Groninger_Landschap_Eekwerd_2
In de boomgaard Eekwerd

Hotel-restaurant_Landgoed_Ekenstein
Landgoed Ekenstein vanaf het park

Uitzicht_vanaf_Hogeweg_Eenum
Uitzicht richting Leermens vanaf de Hogeweg bij Eenum

Kerk_Eenum
Het kerkje van Eenum

Uitzicht_vanaf_Schansweg_Leermens
Uitzicht richting het zuiden vanaf de Schansweg bij Leermens

Let wel. Het was zondag beter weer. Hoe zit het trouwens met de horeca onderweg? Dat zit wel snor. In Oosterwijtwerd is er de Boerderij en restaurant Veldzicht, bij landgoed Ekenstein dus het landgoed Ekenstein en in Wirdum is er restaurant ’t Regthuys. Waar doen we het van?

Het meroakel van Groningen

Marcel Hensema, wie kent ‘m niet? Groningen heeft zijn eigen Groningse Hollander in de armen gesloten. Ik ben Hollandse Groninger en zag het fenomeen met bewondering en verbazing en veel plezier langskomen, wat zeg ik, langsrazen. In zijn Groningse voorstellingen vertelt hij verhalen. In het Gronings. Ik versta hem maar, afhankelijk van het typetje dat-ie doet, soms moeizaam. Hindert niet.

marcel_hensema_in_Hollands_Hoop

We zagen in december ‘Mijn Ede’ over zijn jeugd in Hoogezand en afgelopen woensdag ‘Mijn tweede’ over Groningen, Groningers en het leven. In die voorstelling zijn de uitstapjes naar Het Leven een pietsje Youp van het Hek. Maar who cares?

Wat maakt het zo bijzonder? Dat is de volkstaal. We zijn allemaal thuis. Hensema zet de sfeer neer die past in ons dorpshuis. In Leermens. In Muntendam. In Woltersum. Het is alsof de Leermster toneelvereniging Ons Genoegen het toneelstuk ‘Een rits te ver’ voor de verandering niet met de vaste hoofdrolspeler speelt maar met Hensema. Ik hoorde dat bij zijn volgende voorstelling Hensema zijn publiek gaat vragen om een prijsje voor de verloting mee te nemen.

Hij speelt binnenkort beide voorstellingen in Amsterdam, achter elkaar. Dat is nog niet uitverkocht. Ik zou er maar snel bij zijn. Binnenkort vertrekken hier ongewtijfeld enkele bussen richting het Randstad. Hensema zien en dan sterven.

Speellijst_Mijn_Tweede