Het land, de lucht, de klei en de kerk

Het was zaterdag, het einde van de ochtend. We reden naar Leermens en stopten even om het uitzicht in te nemen.  Er was geploegd. Elders was al weer  geëgd en ingezaaid. Maar niet hier. Hier lagen de brokken klei nog klei te zijn. Grondstof.

Draai een slag naar rechts en zie het oneindige land tussen hier en verder, het land voorbij het Damsterdiep, voorbij het Eemskanaal. Kaal, vlak, met hier en daar een pluim boom. Wat riet in de sloot. En misschien wel de boemel van Stad naar Delfzijl.

Draai nog een slag naar rechts en zie de grote toren van de Petrus en Pauluskerk, de trotse beeldbepaler van de skyline van Loppersum.

En nog een slag, precies. De kerk van Zeerijp. Met z’n lage vrijstaande toren. Stoer, robuust.

En dan dat kranige kerkje op de wierde van Eenum. Hoog, een beetje eenzaam, lief, om met Eberhard van der Laan te spreken. Het verzet zich dapper tegen de stormen van vader Tijd, tegen de secularisatie en het botte, nietsontziende geweld van de NAM en zijn kompanen.

En eindeloos veel lucht. Ruimte. Stilte.

Met de auto volgeladen gingen we terug. We verhuisden datgene wat we op voorhand dachten nodig te hebben voor al die weekendjes en weekjes in ons oude huis. Eén nachtje heb ik er geslapen. Vreemd hoe het gaat.

Laat dit het laatste blogje van 2017 zijn. En dat we dan ergens in 2018 verder gaan. Fijne dagen en een heel gelukkig nieuw jaar.

 

Duizend woorden

Op de voorpagina van het blad Groninger Kerken staat een foto van de kerk van Leermens, ervoor de lage wierde, ditmaal als ijsbaan. De beuken om de kerk zijn kaal, de lucht erboven vlagerig met juist achter de kerk een opklaring waarvan we de halo om de kerk zien stralen. Nou ja, u begrijpt wel, een plaatje zegt meer dan duizend woorden.

Dat is ook precies de kracht van cartoonisten. Dat is ook precies de verantwoordelijkheid van cartoonisten. Ik ken dat blad van Charlie niet. Maar ik denk dat ik er niet op geabonneerd zou zijn als ik Frans kon en Frankrijk kende. Ik denk dat ik het een rellerig, Geen-Stijl-achtig blad zou vinden. Een schoolkrant waarin geschopt wordt omdat het leuk is om mensen op de kast te jagen.

Wat ik bedoel: onze vrijheid van meningsuiting komt met een prijs: de verantwoordelijkheid om mensen niet nodeloos te kwetsen. Dat geldt zeker voor cartoonisten. Een plaatje zegt namelijk meer dan duizend woorden.

Maar dit terzijde. Het is een prachtige foto, daar op de omslag van Groninger Kerken. En het verhaal over de herenbank van de familie Cleveringa is bizar.