Collega’s

Ik ken een hoofd Samenleving. Ik zit samen met hem in het bestuur van Ons Genoegen. Toen hij over de functie vertelde had ik even niet opgelet (de vergadering was nog niet geopend) en zo kon het zijn dat ik dacht dat hij een grapje maakte. Eerlijk is eerlijk, hij zat wat op te scheppen tegenover een gezamenlijke kennis op wie hij graag wat indruk maakt. De best geklede man van Groningen tegenover het blondste stuk van de stad. Zoiets.

Maar het was geen grapje. Het bleek om hem te gaan. Hij is het: hoofd Samenleving in een middelgrote provinciestad. Toen ik begreep dat het echt was, hoorde ik mezelf zeggen: ‘Dat wil ik ook.’ Het floepte er zomaar uit. Want eigenlijk zoek ik een vaste baan. En hoofd Samenleving lijkt me wel wat. Ik heb allerlei functies door mijn hoofd laten gaan. Ik dacht aan hoofd Verkeer, hoofd Weiland, hoofd Gezondheid, hoofd Nu of hoofd Ooit maar hoofd Samenleving is zo all-inclusive, daar kan geen functie tegenop.

Ik zie u denken ‘Een vaste baan?’ Dat moet ik wel nuanceren. Ik denk zelf aan hoofd Samenleving Leermens. Zo’n middelgrote provinciestad telt ongeveer 30.000 inwoners. Leermens telt een kleine 300 inwoners. Ik ben een ambitieus mens maar ken mijn grenzen. En die houden wel op zo rond Leermens. Desnoods neem ik Eenumerhoogte er nog bij.

Dát ik een vaste baan wil, dank ik aan Joke die mij gisteren behoedde voor een acute opname. Joke is een oud-collega van mij. Omdat mijn oud-werkgever toch niet zonder mij blijkt te kunnen, schrijf ik nu voor diezelfde oud-werkgever een nieuwsbrief. En dat moet in Joomla, een programma om websites mee te maken. Gisterenochtend belde ik vanuit het kantoortje in Leermens met het grote kantoor in Stad. Ik mocht van Joke wel langskomen. En zo kwam het dat we zij aan zij als echte collega’s een nieuwsbrief het licht lieten zien. Trots en moe, na uren ploeteren en klikken en slepen en onder begeleiding van krachttermen als ‘Het is toch niet te filmen.’

Mijn voormalige werkgever kan niet zonder mij, ik kan niet zonder mijn oud-collega. Als ik eenmaal hoofd Samenleving ben, vraag ik Joke als hoofd Joomla. Dan kan ik het weer wat rustiger aan doen.

Hoera Joomla

Het zou zomaar kunnen dat ik het noodweer van gisteren heb veroorzaakt. Ik ben 53. Ik heb dus al veel meegemaakt: MS DOS, WordPerfect, Wordstar, Windows, Word, OS en WordPress. En bij iedere overgang raak ik in een fundamentele depressie. Nu moet ik in Joomla werken.

Sinds kort ben ik de trotse beheerder van een website over het opleiden van medisch specialisten. Schrijven over opleiden is leuk. Schrijven over het opleiden van medisch specialisten is nog leuker. Het is een boeiend onderwerp: hoe zorg je ervoor dat iemand een goede arts wordt?

Maar binnenkort moet de nieuwsbrief uitkomen. Die stukken liggen klaar. Nu nog even de nieuwsbrief. In Joomla. Ik ben gisteren de hele dag bezig geweest en geen snars opgeschoten. Nu ligt er weer zo’n dag voor me. Die machteloosheid, de haast fysieke onmacht die ik had toen ik van WordPerfect naar Word moest overstappen herinner ik mij nog levendig. Het zal zijn geweest in de tijd van de vulkaanuitbarstingen in Indonesië.

Ieder systeem heeft zijn eigen logica en het is schijnbaar onmogelijk om een systeem te bedenken dat mijn logica heeft. Zo’n moeilijk mens ben ik niet. Ik citeer even uit de hulptekst die mijn voorgangster maakte: ‘Klik op de gewenste pagina terwijl je de CTRL-knop indrukt. Het artikel is aangemaakt maar hangt nog niet in de menustructuur.’  Ik geloof ik dat al mijn artikelen wel aangemaakt zijn maar nog niet in de structuur hangen. Of maakte ik een structuur aan maar geen menu? En dan is er nog sprake van categorieën. Wat doen die categorieën er dan? En wat hebben die templates ermee te maken en waarom verdwijnen de koppen telkens en telkens en telkens weer?

Als ik u was zou ik deze dagen thuis blijven en de gordijnen dichthouden. Boek geen vliegreis. In IJsland zijn er nog veel vulkanen die op springen staan. Blijf thuis en wacht tot de buien zijn overgewaaid. Ik hou u op de hoogte. Fijne werkdag. U wel.