En toen was er hoop

‘Gelukkig ben je hier’ schreeuwt de gemeente Groningen letterlijk van de daken. Het is hier ‘Let’s Gro’, een inspiratiefestival waarin Groningers worden uitgedaagd om mee te denken over de toekomst van Stad en Ommeland. Op de pilaren van het gemeentehuis staat deze tekst. Op het tankstationnetje van Dudok staat het ook. Het zal op meer plekken staan.

Lasse en ik wandelen de stad. Hij heeft z’n poezenmuts op. Hij brabbelt wat voor zich uit, kijkt nieuwsgierig in het rond, lacht naar de meisjes en steelt menig vrouwenhart. Ik loop er wat timide achteraan, ik ben maar de opa, ik duw. Maar iets van zijn aura moet toch ook op mij afstralen, ik ben toch maar mooi zijn opa.

Op de Grote Markt staan enkele tijdelijke woningen waar in gepraat kan worden. Waar in het communicatiekwadrant van Van Ruler de gemeente met stakeholders een dialoog kan aangaan. Op een van die huisjes staat aan de buitenmuur:

We zinken weg in ons afval. Het wordt steeds heter in de stad en droger in het ommeland. We moeten van het gas af! Hoe kun je op die manier nog gelukkig zijn?

In ons ‘Shopping Centre’ laten we zien wat je allemaal kunt doen om toch weer (enigszins) hoopvol naar de toekomst te kijken.
Samen met partners laten we zien wat er mogelijk is. Bij jou thuis, in je straat en in je buurt.

Goedemorgen ook.

Weer ‘enigszins’ hoopvol naar de toekomst kijken, dat willen we allemaal wel. Klinkt toch anders dan dat ‘Gelukkig ben je hier’.

Wij lopen verder. ‘Prrpaaa pwwwrpp paopaw prw’ klinkt het voor me uit. De meisjes draaien zich om, vertederd. Er is hoop.