Zoveel woorden

Schoolklas zingt Mien Lutje LanteernHet is de ochtend na het feest. 11 kinderen konden wij fêteren. Nu is het weer rustig. Door de kale takken van de walnoot zie ik een groep trekvogels in een slordige V-formatie naar het zuiden vliegen. Als ik ze nakijk zie ik door de bijna kale takken van de beuken rond de kerk twee minuscule roze wolkjes. Ze zijn niet roze – zo mooi is het hier nu ook weer niet – ze worden roze beschenen door de opkomende zon.

Jawel. Het is een stralende dag in Leermens.

Ik zou vanochtend mijn vader en moeder hebben gebeld om te vertellen over Sint Maarten. Lang geleden zong mijn oudste zoon, toen nog een ukkie van een jaar of 4, voor mijn moeder door de telefoon het Groningse Sint Maarten-lied. Een hoog stemmetje, in zuiver Gronings.

Mien lutje lanteern
Ik zai die zo geern
Doe daanst deur de stroaten
Dat kinst ja nait loaten
Vandoag mout ik lopen
Mien laidje verkopen
Mien lutje lanteern
Ik zai die zo geern

Mijn vader kwam binnen toen hij net klaar was. ‘Ach,’ zei mijn moeder, ‘wil je het nóg een keer zingen voor opa?’ Het knulletje zuchtte diep. Hij was moe. ‘Maar oma, het zijn zoveel woorden.’ Alles wat restte was het verhaal dat we elkaar ieder jaar weer vertelden.

Ik zou verteld hebben over Patricia, de dochter van onze oppas. Ooit liep zij met onze jongens langs de deuren toen wij nog werkten. Nu kwam ze met haar eigen man en kinderen.

Weemoed, is dat een emotie, een gemoedstoestand, een state of mind, een levenshouding? En is het schadelijk voor de gezondheid?

Weten hoe dat klinkt, Mien Lutje Lanteern?

%d bloggers liken dit: