De dialoog met de mensen in het veld

Mensen lezen niet. Mensen luisteren niet. Veel professionals verwijten dat hun beoogde lezers en luisteraars. Je doet zo je best maar het is net alsof je verhaal hen gewoon niet boeit. Alsof ze iets anders van je willen horen.

Tja. Iemand die beweert: ‘Ik heb het al duizend keer uitgelegd, en nog doen ze niet wat er staat’ moet toch echt bij zichzelf te rade gaan.

En zo kom ik toch nog even bij de NAM, bevingschade, ellende en directeur Bart van de Leemput. Ooit schreef Bart een verhelderend column in de plaatselijke kranten: Bart’s column. In zijn hoekje verzekerde hij ons keer op keer dat het heel erg is voor ons als bewoners van het gebied maar ook dat hij luistert en graag de dialoog wil aangaan. Inmiddels is Bart’s hoekje weg. Jammer. Ik mis het eigenlijk wel.

Gelukkig publiceerde het Dagblad van het Noorden een groot interview. Het is eigenlijk een groot Bart’s hoekje. Maar dan goedkoper. Een citaat kan ik u niet onthouden, het gaat over de nieuwe aanpak van de mensen …pardon, van de schade.

We hebben met duizenden, zo niet tienduizenden mensen gepraat. Ik ben zelf het veld in geweest. De dialoog met de mensen is dertig keer zo goed als voor die tijd. Tegelijkertijd stellen ze nog steeds de vraag: kunnen wij wel veilig zijn in ons eigen huis?

Hoe is het mogelijk? En dat terwijl Van de Leemput zelf in het veld is geweest. En dat terwijl de dialoog met de mensen nu dertig keer zo goed is als vroeger.

De waarderegeling aardbevingen van de NAM

8 april aanstaande buigt de Dialoogtafel zich over de regeling die de NAM bedacht om mij te compenseren voor de waardedaling van mijn huis. Mijn huis was immers X waard, nu is het niks waard. U denkt nu: ‘Ah, de NAM geeft Wout Sorgdrager X.’

Dat zou inderdaad wel logisch zijn. Je berokkent door je gewroet in de grond een ander willens en wetens forse schade. Dat vergoed je.

De ‘Waarderegeling aardbevingen’ die de NAM heeft bedacht is echter anders. Je verkoopt eerst je huis en dient naderhand een claim in. Een commissie bepaalt vervolgens hoeveel verlies je leed door de bevingen.

Ik moest dit even op me laten inwerken. Goh.

Stel je woont in een prachtige provincie. In een prachtig dorpje. In een prachtig huis. Met een prachtige tuin. En een prachtige omgeving. En stel dat je desondanks toch ooit, later, misschien eens wat meer stadsstraatrumoer en cultuur om je heen zou willen. Simpel: dan zet je je huis te koop en gaat op zoek naar een huis in Stad.

En ik altijd maar denken dat het handig is om voordat je op zoek gaat naar een nieuw huis, te weten wat je oude huis ongeveer opbrengt. De NAM redeneert: koop eerst dat huis maar, dan zien we later wel. Ik ben benieuwd hoe een bank dat ziet bij het verstrekken van een hypotheek.

De NAM gaat de regeling uitleggen aan de Dialoogtafel. Meneer Rodenboog, meneer Groot, mevrouw Jansen, meneer De Bont, meneer Dieterman, meneer Van der Velde, mevrouw Van Velde-Oudijk, meneer Breukink, meneer Zijderveld, meneer Oosterhoff, meneer Boer, meneer Wigboldus, meneer Moorlag en meneer De Groot: natuurlijk luistert u beleefd. Maar daarna vraagt u net zo beleefd of meneer Van de Leemput met een beter idee komt Deze regeling is geen regeling.

Lees het persbericht van de GBB

Bestudeer zelf de waarderegeling van de NAM.

Een gevangenis

Iemand zei op de radio: ‘We zitten opgesloten in een gevangenis die instort.’ Hij werkte bij Aldel. Het ging over bevingschade. Het ging over de fatale combinatie van een onverkoopbare woning en een ontslagaanzegging. Het ging over Noordoost-Groningen. Het ging over mijn land.

Zondag zetten we de auto voor zoonlief klaar bij het station in Loppersum. Daarna wandelden we door het land over de Zuiderweg van Loppersum, via Zeerijp richting Leermens. Rechts oneindigheid, links oneindigheid. En erboven de zon. De kerk van Eenum piepte parmantig boven de bomen uit. Eenmaal in Eenum volgden we het Jacobspad, over de IJzerbaan en vervolgens langs de Kosterij en naar links. Het Jacobspad wees ons opnieuw naar links waarna we weer op de IJzerbaan zouden geraken. In die kringloop wilden we niet verzeild raken. Wij sloegen dus rechtsaf over de Schansweg naar huis. Een wandeling van anderhalf uur.

Hier en daar zagen we huizen met scheuren. Bevingschade, zeker weten. Hier en daar stonden huizen leeg. Krimp, ongetwijfeld. En – hoewel niet zichtbaar – her en der mensen die hun baan verloren en geen kant op kunnen. Inderdaad: opgesloten in een gevangenis die instort. Afschuwelijk.

Het zou echter jammer zijn als de indruk ontstaat dat het alleen maar malheur is. Noordoost-Groningen is ook rust en ruimte, vriendelijke mensen, buren die vuurwerk afsteken en het daarna opruimen, prachtige dorpjes, geploegd land, groen gras en kronkelende watertjes. Wat voor sommige mensen een gevangenis is, is voor anderen een paradijsje. De wereld zit raar in elkaar.

Boeddhist

actievoerders plkken stickers en posters bij het hoofdkantoor van de NAM
Actievoerders plakken stickers en posters bij en op het hoofdkantoor van de NAM in Assen. Foto DvhN

De internetkop van ons Dagblad van het Noorden luidde vanmorgen: ‘Sfeer in Groningen steeds grimmiger’. De foto die het DvhN erbij afdrukt, laat zien dat premier Rutte de ME nog niet op ons af hoeft te sturen en de scherpschutters nog even in de kribben van de IJssel mogen blijven liggen. Dat wordt bevestigd door een van beide hoofdartikel in ons Groot Groningen. Een meneer maakt zich zoveel zorgen over de bevingen en de mogelijke gevolgen ervan dat hij extreme maatregelen neemt: ‘Tegenover al die ellende probeer ik iets vrolijks te zetten. Ik luister ’s avonds naar een leuk muziekje op Youtube en ik schrijf gedichten. Toch helpt het maar weinig. Ik ben ook Boeddhist geworden.’

Ik hoop – het is nu half negen ’s ochtends – dat als de Sinterklaasstorm over ons huisje is geraasd – wij nog een huis hebben om ons zorgen over te maken.

Hoera, een bon

De Volkskrant van zaterdag jl. beschrijft een experiment met ontwikkelingshulp. De klassieke vorm van ontwikkelingshulp bestaat uit het verstrekken van een boot, een koe, een waterput of een school. De redenering is: als je geld geeft, creëer je alleen maar onrust. En bovendien: de ontvangers geven het misschien uit aan luxegoederen of alcohol. Onderzoekers van Harvard probeerden iets anders. Ze gingen naar Kenia en gaven arme mensen geld. Achterliggend idee: Mensen weten vaak zelf het beste wat ze nodig hebben. Wat bleek? Arme mensen zijn vaak best verstandig. Ze kochten er een nieuw dak van of een koe of een motor waarmee ze een taxibedrijf begonnen.

We maken een sprongetje. Ik citeer uit het rapport van de commissie Meijer, een commissie die met voorstellen kwam om de toekomst van de aardbevingsgebieden te verbeteren. De commissie stelt voor dat Groningers (die pal boven een van de grootste aardgasvelden van de wereld wonen) hun woningen extra isoleren. Daardoor stijgt de waarde van hun huis en kost het leven minder duur en blijft er meer gas over voor … o nee. Maar isoleren is een dure hobby. Daar heeft de commissie iets op gevonden:

Voor de bekostiging ervan ontvangen zij [de bewoners, WS] een waardebon van 4.000 euro die alleen te besteden is aan het energiezuinig maken van hun pand. Deze waardebon kan worden ingezet naast eventueel aan te vragen subsidies. Voor het aanvragen daarvan wordt hulp aangeboden. De commissie meent dat met inzet van de voorgestelde waardebon de energie-prestatie van een woning of pand betekenisvol kan verbeteren waardoor de energielasten fors kunnen worden verminderd.

Ik doe er verder het zwijgen toe. En een plaatje.

gewoon geld uitdelen is zo gek nog niet, VK 23-11-2013

Toe maar

Het Gronings is prachtig. Maar ik spreek het niet. Verstaan gaat – mits men langzaam praat. Gebarentaal is niet nodig want een echte Groninger zou dat zo onderkoeld doen dat het zinloos is. Maar een paar Groningse taalgebruiken ken ik.

De mooiste is ‘Toe maar’.

In Amsterdam had dat een uitnodigende betekenis. Bijvoorbeeld: ‘ga je gang’ of ‘tast toe’. Hier betekent ‘toe maar’ heel iets anders. Stelt u zich voor. We praten over de gaswinning en de aardbevingen die dat gepomp ons bezorgt. Je klaagt je nood, je spuwt je gram en sluit af met ‘toe maar’. ‘Toe maar ‘ betekent zoiets als: ‘je wordt hoe dan ook ge …’ Sorry, ik bedoel: ‘ze moeten ons toch altijd hebben. We kunnen er toch niets aan doen.’ De ander zwijgt, tuurt even in de verte en spuugt op de grond. En zegt dan ook nog maar eens ‘toe maar’.

Vanavond gaan we in Zeerijp naar een informatie-avond van de NAM over de aanhoudende bevingschade. Ik hoop op revolutie maar ben bang voor ‘toe maar’. En dat die westerlingen dat dan op zijn Amsterdams interpreteren.

%d bloggers liken dit: