Bart’s column

Elke twee weken schrijft Bart van de Leemput een column in de Ommelander: Bart’s column. Een column, dat is een stukje waarin iemand de lezer kietelt of koestert of krabt. Bart’s stukjes kietelen niet. Ze koesteren niet. ze krabben niet. Bart’s stukjes krenken. Bart van de Leemput is directeur van de NAM. U weet wel, dat bedrijf dat de grond onder Groningen mag leegpompen. Dat daardoor allerlei schade ontstaat is jammer maar helaas. We doen momenteel onderzoek naar … wacht vooral nog even af … We doen ons uiterste best om …

Bart van de Leemput heeft ooit een cursus empathie gehad. Maar dat valt nog niet mee. Ik citeer een deel van zijn column van 27 augustus:

Het afgelopen jaar sprak ik veel mensen die aan den lijve een aardbeving hebben ervaren en daar ook schade van ondervonden. Ik hoorde veel verhalen, angstige ervaringen, boze en verontruste reacties. Die verhalen hebben impact, die kan ik – die wil ik – niet zomaar naast me neerleggen.

We voelen zijn emotie. We beleven zijn zorg en zijn loodzware verantwoordelijkheid. Dat kan maar een ding betekenen: de NAM stopt eindelijk met dat gewroet in de grond onder mijn voeten. Helaas, wat volgt is dit:

De komende tijd zullen we daarom blijven onderzoeken of het mogelijk is aardbevingen te voorkomen of de kracht ervan te beïnvloeden.

Van de Leemput kan die boze reacties niet naast zich neerleggen. Nou, misschien kan hij het wel maar hij wil het in elk geval niet. Daarom doet hij onderzoek. Ik ben erg voor onderzoek. Maar het is adembenemend hoe onderzoek in handen van onze regering en het petrochemisch-industrieel complex (dat heb ik altijd al een keer willen schrijven) niets anders is dan een stoplap: een lap tekst waarmee tijdelijk een gaatje wordt gestopt. Tot het gas op is. Dan zien we wel weer verder.

Lees hieronder de column. En Stadjers, nog gefeliciteerd met jullie Ontzet. Wanneer zijn wij aan de beurt?

Bart's column

Get real

Daar zaten we. Een zaal vol verontruste Groningers. Het Groninger Forum organiseerde vrijdagavond in Vita Nova in Middelstum een discussie-avond over wat er nu moet gebeuren. We waren het erg met elkaar eens over allerlei zaken. Onze eigen Janine Abbing ondervroeg drie Haagse politici over hoe het toch kan dat de gaskraan niet wat wordt dichtgedraaid.

Daarvoor hadden drie medewerkers van het Staatstoezicht op de Mijnen verteld dat door het huidige open-kraan-beleid de kans op een schok van 4 tot 5 op de schaal van Richter reëel is: 7%. Draaien we de kraan bijvoorbeeld voor de helft dicht, dan reduceren we die kans ook  met 50%.

Ons Janine was erg vriendelijk. Misschien gebeurt dat met je als je op het Groningse platteland woont. Dat je extreem vriendelijk wordt. Want hoe simpel kan een vraag zijn: ‘U weet dat de kans op een forse aardbeving behoorlijk groot is als u de kraan open laat staan. U zegt dat u onze veiligheid altijd voorop stelt. Toch steunt u de keuze van minister Kamp om de gaskraan niet wat dichter te draaien terwijl de onderzoeken lopen. Hoe verklaart u dat?’

De mevrouw van het CDA, haar naam staat niet op de site van het Groninger Forum, sorry, had het nog niet zo moeiljk. Haar motie was weggestemd door VVD en PvdA. En Betty de Boer (VVD) en Tjeerd van Dekken (PvdA) betoogden min of meer gezamenlijk: ‘Houd ons scherp alstublieft. Voed ons met uw informatie. Wij zijn zelf Groningers, we kennen hier de voetbalclubs, we rijden hier veel rond. Uw veiligheid gaat voor alles. We gaan Diederik Samsom uitnodigen om hier naar toe te komen. We gaan met Henk Kamp praten.’

Ze kwamen ermee weg. Een simpele vraag en een ellenlang Haags verhaal met veel empathie en veel pijn en veel respect en weinig antwoord.

Terwijl dat antwoord zo simpel is: wat denkt u nou malle Groningers, dat we bovenop de huidige bezuinigingen nog eens 12 miljard gaan bezuinigen om bij u die paar scheuren te voorkomen? 12 miljard euro. Get real.

De NAM op bezoek

Vandaag komt de NAM op bezoek in Leermens. Gezellig koffiedrinken. Bijpraten. Uitleggen. Luisteren. Empathie tonen. Een dialoog aangaan. Kortom: doen wat communicatieprofessionals vertellen.

Stel: je hebt een bedrijf dat willens en wetens de omwonenden schade berokkent. Echte schade. Bovendien: door die schade worden de huizen ook nog eens tienduizenden euro’s minder waard. En stel: je zegt ‘Sorry, we hebben je tientallen jaren verkeerd geïnformeerd, het blijkt wel onze schuld. Hier: je mag die scheuren op onze kosten laten dichtsmeren.’ En stel:  je zegt daarna: ‘O ja, we gaan wel door met waar we mee bezig zijn. Trouwens, we gaan nog wat nieuwe activiteiten ontplooien. Nee, natuurlijk merken julie daar niets van.’ En stel: je zegt daarna: ‘Ik bespeur iets van een communicatieleemte, kunnen we niet eens op de koffie komen? Dan nemen wij de koek mee.’

Stel.

De NAM neemt koek mee. Kijk, dat zijn pas gasten. Maar ik heb nog een Snelle Jelle liggen. Ik ben geen gezellige gesprekspartner. Deze dialoog mag zonder mij gevoerd worden. Een communicatiestrategie is uiterst waardevol. Maar communicatie lost niet alles op.

Communicatieleemte

Ik wist dat er van alles loos was, hier in het Hoge Noorden. Het is hier te koud. Het is hier te stil. Het is hier te ver. Maar na lezing van de Volkskrant van vandaag weet ik dat echt iedere hoop verloren: er is hier een communicatieleemte. Nou ben ik van de communicatie dus ik weet daar alles van. Pas op als communicatieprofessionals een regio op zo’n leemte betrappen.

Leermens wordt geteisterd door een communicatieleemte
Leermens wordt geteisterd door een communicatieleemte

En ja. Daar raast het circus binnenkort over ons koude stille verre land. het begint met een persbericht dat de NAM 5700 persoonlijke brieven gaat versturen. Gemakshalve staat vandaag in de krant wat er in die brief staat. De directeur gaat een rubriek over gaswinning schrijven in de Ommelander, de Eemsbode, de Eemslander, het Lopster Nijs, de Noorderkrant, ons Leermster Kraantje en alle andere huis-aan-huisbladen. En hij komt op de koffie. Daarvoor gaat hij echter wel eerst advies inwinnen bij een gespecialiseerde psycholoog. Hoe zo’n gesprek in z’n werk gaat weet hij nog niet: ‘Het is namelijk een nieuw model. We hebben het net bedacht. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen.’

Onlangs had ik een bouwkundige op bezoek die was ingehuurd door de NAM. Een kundig bouwkundige, denk ik. Hij had echter duidelijk zijn advies al gehad. Hij ging er eens goed voor zitten: ‘Hoe voelt u zich?’ Ik veegde het neerdwarrelend stucwerk uit m’n haren en zei: ‘Goed hoor.’ Ik hoef geen empathie van een bouwkundige. Ik wil dat de boel wordt aangepakt.

Meneer Van Leemput. In de Volkskrant zegt u: ‘Zo’n dorp als Loppersum zit een eind van de gasputten af. We zien nu wel dat daar een communicatieleemte is.’ Meneer Van Leemput: die leemte zit niet in de communicatie, die leemte zit echt hier in de bodem. U pompt er namelijk gas uit. En dat vul je niet op met communicatie. Overigens las ik in diezelfde Volkskrant dat uw moedermaatschappij vorig jaar netto 20 miljard euro winst mocht bijschrijven. Misschien kunt u daar wat mee?

Kamp de man

We kunnen zeggen van minister Kamp wat we willen maar een kerel van stavast is hij. Hij gaat niet over een nacht ijs. Als Groningen binnenkort van de aardbodem is verdwenen, laat hij eerst onderzoeken of dat wel waar is en of het land niet alsnog naar boven komt drijven en als het wegblijft of dat erg is en wat de juridische gevolgen daarvan dan precies zijn en hoe het dan moet met de bewegwijzering in het gebied en wat de amplitude zal zijn van de volgende beving als er geen Groningen meer is om die amplitude te meten en … zoveel vragen, zoveel vragen. Daar is onze minister dan misschien een beetje gekke Henkie in maar hij baseert zich tenminste wel op feiten. Elfeneenhalf miljard feiten om precies te zijn.

Een ding is duidelijk: het gas blijft stromen en de grond blijft trillen. Vannacht weer tweemaal, kort na elkaar. Bernard Dost, hoofd Seismologie van de KNMI zegt vandaag op RTV Noord over die bevingen van gisteravond: “Meestal zit er meer tijd tussen twee bevingen. Maar je ziet vaker dat wanneer er een beving plaatsvindt dit de spanning verandert, waardoor er nog wat gebeurt.” Eigenlijk klinkt dat heel dreigend.

Ja, dat is waar ook: de NAM belde mij laatst. Ik heb daar namelijk nu een contactpersoon. Of ik ‘even kort’ kon vertellen wat de schade was. Ik zei: ‘Er zijn wat scheuren en scheurtjes’. Hij wilde weten waar precies… Na een paar minuten duizelde het de brave borst. Hij gaf zich over.

Diezelfde NAM gaat een flink aantal van de onderzoeken doen die Kamp voorstelt. Van belangenverstrengeling zal geen sprake zijn. Gelukkig maar. De plaatselijke bevolking in het gebied heeft er alle vertrouwen in.

%d bloggers liken dit: