De archieven van Neil Young

Alles hadden we in Groningen voorbereid om er een onvergetelijk Rolling Stones-weekend van te maken. Kosten noch moeiten werden gespaard. Mick Jagger had hoogstpersoonlijk het deuntje gespeeld door de stadsbeiaardier op de grote toren geretweet. Het museum had de deuren nog wagenwijder opengezet dan anders. De burgemeester had de stoepen nog eens extra laten vegen.

En dan gooit Neil Young op vrijdag 20 november 2020 zijn archieven open met daarin 139 nummers uit de periode 1972 -1976. Als je een beetje into Young bent, ken je vrijwel alle nummers van de officiële lp’s, de witte lp’s of de concerten. Maar er zijn ook nummers die ik nog niet kende en nog onbekende versies van nummers die ik al wel kende.

In 2009 deed hij iets soortgelijks: toen deed hij in 8 cd’s het materiaal van 1963 tot 1972 in de aanbieding. De creativiteit van sommige mensen is onwaarschijnlijk. Hij schreef in die eerste 12 jaar honderden nummers. Het ene nog mooier dan het andere. Al dat werk is bewaard. Dat getuigt wel van een zeker zelfbewustzijn als kunstenaar. Dat je op je 18e al weet dat wat je dan maakt, waardevol is. En waardevol blijft.

De Stones lp’s bleven dit weekend in de kast. Ik deed vrijdag nog wel een slappe poging om te gaan slapen. Maar al gauw gaf ik het op en gaf ik me over.

Time fades away

Time-fades-away-lyrics

Ik dacht dat ik niet zo veel met spullen had. Ik val mezelf wat tegen. Ik heb wel degelijk wat met spullen. De eerste dagen voelde het nieuwe huis als een wat groot uitgevallen vakantiehuis. Per uitgepakte doos veranderde dat. Net zoals ik als jongetje van 6 al mijn knuffels om me heen wilde als ik ging slapen, blijk ik het heerlijk te vinden om al mijn spullen om me heen te hebben.

Natuurlijk schreven wij keurig op de dozen wat er in zat. Toch was iedere doos een pakje. Niet in de laatste plaats omdat we – zuinig als we zijn – vaak niet de neiging hadden kunnen onderdrukken om een doos met zware spullen op het laatste moment af te vullen met wat lichts. Hé, de zwarte tas van mijn vrouw bij de Algemene Nederlandse Spraakkunst en Van Dale.

De grootste verrassingen kwamen van zolder. Allicht. De poster met alle songteksten van ‘Time fades away’ bijvoorbeeld. En de doos met brieven uit het begin van mijn studietijd, vrijwel allemaal ondertekend met ‘Liefs en sterkte’. Ik had het zwaar in die tijd, vreselijk zwaar. De poster bewaarde ik.

Van mijn vrouw mag ik vast wel de poster van ‘Time fades away’ weer boven mijn bed hangen. Inmiddels is het een collectors item. En dat tijd vervliegt, dat blijkt te kloppen.

Dromen

wolken

‘Hoe kom je er in de hectiek van alledag aan toe om (eindelijk) je dromen te realiseren?’ Ik kan het leren, lees ik in een brochure over een congres.

Mijn alledag is niet zo hectisch. Ja, als de bramen of de pruimen rijp zijn, is dat best een klus. Of als je zoon gaat trouwen en de vakantie nadert. Maar voor het overige zijn mijn alledagen eigenlijk best te doen. Laten we de vraag dus maar herformuleren. Hoe kom je er aan toe om (eindelijk) je dromen te realiseren?

Ik citeerde al eens Neil Young: ‘If you follow every dream you might get lost.’ Dat is een waar woord. Je droom volgen is natuurlijk mooi maar wat is droom en wat is wens en wat is onderbuik? Op Funda zie ik tientallen huizen waarvan ik denk: ‘Wow, als ik daar toch eens zou kunnen wonen, dan zouden al mijn dromen bewaarheid kunnen worden.’ Ik weet: ‘Onzin, er verandert helemaal niets.’

Het antwoord op de vraag hoe je je dromen kunt realiseren, geef je namelijk al die alledagen helemaal zelf. Je doet wat je doet. Je brengt de kinderen naar school, je doet de boodschappen, je werkt wat, je schrijft wat, je haalt de kinderen van school, je voert ze thee en biscuitjes, je kookt een potje, je schrijft een stukje, je stofzuigt een kamer, je plukt als je boft een keertje bramen of pruimen en maakt ze schoon, je werkt nog wat, je gaat eens op bezoek of naar de film, je leest een boek, je doet wat in de tuin, je kijkt tv, je doet niks, je rommelt wat, je maakt de puzzel in VrijNederland.

Wil je je droom realiseren? Echt, dat is niet zo moeilijk. Je schrapt alles hierboven en doet niet wat je doet, maar doet wat je moet. Discipline heette dat vroeger. En als het een echte droom is, is die discipline niet knellend maar bevrijdend.

Het feit dat je desondanks die pruimen gaat plukken betekent alleen maar dat die droom van jou geen droom is maar een wens.

Dit heb ik bij mezelven overdacht …

De wereld draait door

on_the_beachHet is bijna avond. Nog even de de wereld draait door. En door. En door. Ik wil het niet horen, ik wil het niet weten. Ik verstop me. Ik luister een elpee.

The world is turnin’,
I hope it don’t turn away

De beginregels van On the Beach, een monumentaal nummer uit een monumentaal album uit het monumentale repertoire van Neil Young. Nee meneer, het leven is geen lolletje. Of je nou tekstschrijver bent of dokter of loodgieter of zanger in een band. Je kijkt ernaar en ziet hoe het allemaal aan je voorbij gaat.

Now I’m living out here on the beach
but those seagulls are still out of reach.

Wij gaan zodadelijk naar zijn naamgenoot en collega Freek. Hij zingt:

En altijd weer zullen wij lopen
Langs het strand met rechts de zee en links het strand
Vol vogels in de grijze lucht
Voor de seizoenen op de vlucht

Het wordt vast lachen.

Een Droom

Vandaag is het zover. U heeft ongetwijfeld – net als ik – al de kortste route naar uw Boekwinkel opgezocht. We kunnen er vanaf 18.00 uur ons Droomboek afhalen. Althans, ik kreeg een bon. U vast ook. Ik citeer de website:

Ter inspiratie van elkaar en de nieuwe Koning heeft het Nationaal Comité Inhuldiging jong en oud gevraagd hun toekomstdroom voor ons Koninkrijk te delen. Uit de ruim 6.500 inzendingen heeft een jury van 16 Bekende Nederlanders de meest verrassende, inspirerende en begrijpelijke dromen geselecteerd voor publicatie in het Droomboek.

Zo’n tekstje is toch smullen. Neem de hoofdletters. Dat we van de Taalunie Koning met een hoofdletter moeten schrijven begrijp ik. Respect, weet u wel. En dat Droomboek een eigennaam is en geen soortnaam, begrijp ik nu ook. Maar dat we Bekende Nederlanders met een hoofdletter moeten schrijven vind ik ver gaan. Mag ik er hier voor pleiten om de afko BN’er voortaan te spellen als bN’er?

Droomboek (het zou zomaar een titel kunnen zijn van een gedicht van Gerrit Achterberg) bevat zo’n 300 dromen. Ik zapte wat door alle ingestuurde dromen en maak me toch wat zorgen. Hoe de bN’ers hier 300 dromen uit kunnen plukken die de Koning inspireren is mij een raadsel. Daar hebben we inderdaad André van Duin wel bij nodig. 

Neil Young zong ooit: ‘If you follow every dream, you might get lost’. Doe vanavond dus voorzichtig als u gaat slapen met het Droomboek naast uw kussen.

Net vandaag is de Bosweg bij Loppersum afgesloten. Ik moet voor mijn exemplaar dus omrijden via Zeerijp.
Net vandaag is de Bosweg bij Loppersum afgesloten. Ik moet voor mijn exemplaar dus omrijden via Zeerijp.

Blogje op telefoon geschreven

20130606-090410.jpgDit wordt een kort stukje. Hier op amsterdamsestadsbalkonnetje van zoonlief, met m’n hoofd in de zon en de Amsterdamsestadsgeluiden heen en weer galmend tussen de huizen, hoor ik Neil Young nog zingen: there’s a hole in the sky. Ongetwijfeld straks ook op YouTube te horen. Overigens kan ik u ontraden blogjes op uw telefoon te schrijven als dat niet per ze moet. Morgen meer.

En hier de eerste youtubeweergave. Inderdaad een uur na afloop van het concert online.

%d bloggers liken dit: