Een ontmoeting

Het zijn gebeurtenissen van niks. Toch maken ze mijn dag goed.

Ik rijd de parkeergarage uit en stop bij het fietspad alwaar van links een fietser aankomt. Ze heeft voorrang. Ze ziet dat ik haar zie, ik zie dat zij dat ziet, we glimlachen daar om, we knikken elkaar vriendelijk toe en we vervolgen onze weg. Meer is het niet.

Maar het gebeurde mij gisteren een aantal keer. Ik zag iemand. Iemand zag mij. We zagen elkaar en zagen dat. We groetten. Het zal toch niets met kerst te maken hebben?

Laat ik Piet Paaltjens maar citeren.

Aan Rika

Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die de trein
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.

En toch, zij duurde lang genoeg om mij,
Het eindloos levenspad met fletse lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.

Waarom hebt gij van dat blonde haar,
Daar de englen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!

En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet, als ’t weerlicht, ’t rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?

Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?

 

Zorgzaamheid en chagrijn

De Volkskrant heeft de verpleeghuizen en verzorgingshuizen opnieuw doorgelicht. Ik begrijp de meetmethode niet helemaal maar drie conclusies durf ik wel te trekken. 1. Objectief meetbare gegevens zeggen niets over de tevredenheid van bewoners en hun familie. 2. En de tevredenheid zegt niets over de objectieve meetbare gegevens. 3. Wie in de Randstad woont, is niet best af.

Is de zorg in het oosten en zuiden dan zoveel beter en liefdevoller? Het kan, het kan. Maar er is nog een verklaring. Ik zie dat de zorg in het noorden er ook niet heel best af komt. Ik zou me maar zo kunnen voorstellen dat in het zuiden en oosten bewoners en hun familie domweg dankbaarder zijn. Ik heb 14 jaar in Amsterdam gewoond en eerlijk gezegd: er zit een hoop chagrijn in die stad. En datzelfde chagrijn zie je ook wel eens hier in het hoge noorden. Zorgzaamheid is voor wie het ten deel valt vanzelfsprekend. Maar o wee als de borrel om vijf uur er door drukte bij inschiet. Met andere woorden: misschien meet de Volkskrant niet de zorgzaamheid van Nederlandse zorgprofessionals maar het chagrijn van hun cliënten.

Over zorgzaamheid gesproken… een trouwe lezeres uit Amsterdam stuurde me Snikken en Grimlachjes van Piet Paaltjens. ‘Wij hebben hem dubbel’, schreef ze erbij. Kijk. Dat is ook Amsterdam!

Mag ik tot slot nog een korte ergernis met u delen?  En ja, opnieuw reclame. Door omstandigheden keek ik gisteren om 16.00 uur naar de televisie. Daar maakte een bekende gloeilampenfabriek reclame voor hun nieuwste scheerapparaat: ‘Voor de ultieme scheerervaring’. De volgende commercial was van een reisbureau: ‘Voor de ultieme vakantiebeleving’ .

Ik wens u een ultieme Kerstbeleving.

Overwinter in Groningen

Overwinter (in Groningen)

Op mijn bureau ligt al een tijdje de folder ‘Overwinter’. Ik geef toe, het is wat dwingend gesteld maar u en ik worden hartelijk uitgenodigd om in Groningen te komen genieten van een warme winter. Ik weet het niet. Het is bijna 9 uur, het vriest-ijzelt-regent-dooit, de kippen zijn ondanks gerichte lichttherapie structureel van hun leg  en ik moet een kerstboom kopen. Ons huis heeft luiken aan de binnenzijde van de ramen. Dit is een dag om ze dicht te houden.

Eerlijk is eerlijk. De foto’s laten Groningen-stad op haar mooist zien. Feeërieke plaatjes van het Hoge der Aa en op de omslag een geheel geretoucheerd Groninger Museum. Wat ze er op de foto’s in de folder niet bij laten zien is de troosteloze derrie die achterblijft als het gesneeuwd heeft en er enigszins gestrooid is zonder dat het veel zoden aan de dijk zet.

Het komt hierop neer: ik was eigenlijk al aan de lente begonnen. Anderen troost ik door erop te wijzen dat vanaf volgende week de dagen al weer langer worden. Zelf weet ik wel beter. Het duurt zeker nog een maand voordat je daar wat van merkt. En tot die tijd niks dan mist, miezer en modder.

Mijn vrouw waarschuwde me vanmorgen toen ze de deur uit ging. ‘De stoep is glad’. En zo kom ik toch nog uit bij de koning van de lijdende vorm. Chapeau.

Immortelle XLIX

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
”De stoep is weer nat”. Och, hij wist niet
Dat er ’s nachts op die stoep was geschreid.

Nu dat hij en de meid het niet wisten,
Dat was minder; — maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde
Dat was wel hard voor mij.

Piet Paaltjens

%d bloggers liken dit: