De Gerichtsweg

ProRail wil de onbewaakte spoorwegovergang aan de Gerichtsweg bij Leermens en Eenum sluiten. Waanzin.

‘Let op: betreden is op eigen risico’. Ik hing dat bordje aan de binnenzijde van mijn buitendeur. Het is daarbuiten namelijk niet veilig. Toch waagde ik het erop. Ik wilde hardlopen bij Leermens. Ik wilde met de schoenen in de modder. Van Dieftil via de Gerichtsweg en de boomgaard van het Groninger Landschap naar Ekenstein. Dat kan een mens zo hebben.

Voorzichtig deed ik de deur open en zette een voet buiten. Ik keek naar rechts, naar links en weer naar rechts en zette ook de andere voet buiten. Tot zover ging het goed. Ik reed de stad uit. Dat had op allerlei manieren behoorlijk mis kunnen gaan. Allemaal niet gebeurd.

Tot ik uitstapte bij Dieftil. Er rijden daar door werkzaamheden aan de brug weinig auto’s maar je weet het nooit. Het ging goed. Ik rende richting Eenum en sloeg bij de Gerichtsweg linksaf. Mijn hart bonsde. De Gerichtsweg is de eerste 150 meter verhard. Daarna is het een landweg voor wandelaars en hardlopers en boeren.

De dodensprong deed ik na 250 meter. Ik haalde diep adem, keek naar links, rechts, links rechts en stak het spoor over. Eenmaal per kwartier komt er een trein. Ik had het gered.

En toch willen ze bij ProRail die spoorwegovergang sluiten. Een onbewaakte overgang is onveilig, redeneert men. Er zijn 2 alternatieven. Een bewaakte overgang. En gewoon niets doen. Open houden. Voor een bewaakte overgang heeft men geen geld over. En gewoon lekker open houden kan niet. Er bestaat immers de kans dat het heel misschien ooit een  keer mis gaat. 

Waanzin in mijn ogen. Natuurlijk is een onbewaakte spoorwegovergang onveilig. Maar dat is de Rijksweg van Delfzijl naar Groningen ook. Net zoals de stoep aan ons Martinikerkhofje. Fietsers fietsen er omdat de hobbelkeien te hobbelig zijn. Je loopt de deur uit en wordt omver gereden.

We moeten het accepteren: buiten is het nu eenmaal onveilig. En toch willen ze bij ProRail die spoorwegovergang sluiten en daarmee een heerlijke wandeling onmogelijk maken. Omdat je het maar nooit weet. Dat klopt natuurlijk als een bus. Blijf binnen en verroer je niet.

Ik maakte onderweg wat foto’s. Neem een kijkje maar pas wel op dat u niet nu ook zin krijgt om daar te gaan wandelen. Ik aanvaard geen aansprakelijkheid.

IMG_1532

IMG_1533

IMG_1541

IMG_1546

IMG_1547

IMG_1550

IMG_1559

IMG_1563

IMG_1572

IMG_1576

Nix aan de handa

Jan Deen is hoofd transport en distributie bij de NDC Mediagroep. Hij is er zeg maar de opperbezorger. Jan heeft een gouden slag geslagen: voortaan bezorgt hij niet alleen het onvolprezen Dagblad van ons Noorden maar ook de landeljke kranten. Waaronder onze Volkskrant. Dat is efficiënter en dat is zo.

Maandag kregen we de krant niet. Dinsdag kregen we de krant niet. Woensdag kregen we het Algemeen Dagblad. Gemakshalve vat ik dat maar samen als: woensdag kregen we de krant ook niet. Dat is inderdaad wel erg efficiënt.

Deen erkent dat de brievenbus misschien wat later kleppert dan anders. Maar hij kan er niet zo mee zitten, met die vertraging in de bezorging: ‘Ik had wel wat ruis op de lijn verwacht.’ zegt hij in een exclusief interview met het Dagblad.

‘Gelukkig,’ denk je dan als klant, ‘aan alles is gedacht.’

Maar Deen heeft wel een ijzersterk excuus: ‘Het krappe tijdpad tussen bezorgen in de ochtend en de schooltijden, speelt ons soms parten.’

Wat is dat met die logistieke meneren? Deen heeft wel wat weg van de baas ‘Operatie’ van Prorail. ‘Als je mij onstlaat, los je de problemen niet op. Een eventuele opvolger zal voor dezelfde uitdagingen komen te staan.’

Om met de grote Gerard Reve te spreken: cortomo, nix aan de handa.

Geplande crisis

Zaterdag vierde ik met drie neerlandici van vroeger, heel vroeger, het feit dat we 30 jaar geleden aan onze didactische aantekening begonnen. En vooral: dat we elkaar na al die jaren nog steeds zien en veel te vertellen hebben, of het nu de wijn betreft of de lotgevallen van Saartje B, of de Groningse bestuurscrisis. Ik ben de enige man en bovendien de plooibaarste van het stel en dus vond het partijtje plaats in Utrecht.

Leermens – Utrecht is per auto een dikke 2 uur. Maar ja, ons milieu. Naar Utrecht neem ik de trein. Zaterdag betekende dat dat ik in Loppersum instapte en moest overstappen in Groningen,  Meppel, ’t Harde en Amersfoort. ProRail bouwt een extra perron in Zwolle. De afgelopen dagen was station Zwolle daarom gesloten. Dat is lastig. Maar de manier waarop men het oploste dwong respect af.

In Meppel had men een enorm nood-perron gebouwd. Op de P&R-parkeerplaats stonden zo’n 20 bussen klaar. In een partytent was koffie voor wie wilde.  Er waren mensen die ons de weg van het perron naar de bussen wezen. Op de weg stonden verkeerbegeleiders die het gewone verkeer tegenhielden om de bussen veilig de weg op te loodsen en het parcours van de halve marathon van Meppel werd omgelegd. In de bus die ik uitzocht, was nog 1 plek vrij. Ik zat naast een geschminkte mevrouw die een masker op het achterhoofd droeg.  Ik was erg onder de indruk van de militaire precisie waarmee NS en ProRail deze crisis handleden. Bovendien ben ik geneigd altijd uit te gaan van het meest gruwelijke scenario. Even schoot dus door mijn hoofd: ze hebben een clown geregeld en ik zit ernaast.

Dat viel mee. In ’t Harde liep het net zo vlekkeloos. Bovendien kregen we daar nog een puzzelboekje. Op de geplande tijd vertrok de trein. Geen clown te bekennen.

Een geplande crisis kunnen we dus aan. Hoe zit het met een ongeplande crisis? Ik ben benieuwd hoe onze spoorwegen zich de komende weken houden. Er zijn jaren dat in de herfst de bladen van de bomen vallen. Misschien dat ze bij ProRail en NS ook rekening kunnen houden met dat scenario. Hoe gruwelijk ook.

%d bloggers liken dit: