Kop d’r veur

Zondagmiddag. Een snijdende noordoosten  wind. Aan de overkant van de weg schalt uit de luidsprekers op de ijsbaan de kraker ‘Het is stil aan de overkant’. Dat klopt. Hier aan de overkant wordt gewerkt. Daar wordt geschaatst. Veel volwassenen wagen zich niet op het ijs. Maar kinderen zijn er des temeer. Vooral de kleintjes hebben nergens last van. Zij gaan door.

Ik verbaas me al jaren over het schaats-gen dat Groningse kinderen meekrijgen van vader en moeder. Je houdt het niet voor mogelijk hoe gemakkelijk kinderen van een jaar of 4 zich met een stel ijzers onder de voeten over het ijs bewegen. Pats. Daar ligt er weer een. Hij wordt rücksichtloos voorbij geschaatst door zijn kleine zusje achter een schaatsrollator. Ze kijkt niet op of om. Hij zit er niet mee. Zonder blikken of blozen staat hij weer op en vervolgt de ronde. Pats. En opnieuw. Pats.

Hier in mijn warme kamertje volg ik zijn never ending tour. Ik zou het hebben opgegeven. Maar deze knul denkt niet aan opgeven. Hij schaatst immers ja. Hij heeft de slag te pakken. Pats. Dat schaats-gen regelt niet alleen het vermogen om snelheid te ontlenen aan een zijwaartse beweging met gladde ijzers op ijs maar ook het vermogen om op te staan. Ook als je koud en nat bent en moe. Pats.

Geniet van de Leermster Toertocht en Gerriet Postma

Beste schaatsers, hartelijk welkom. Leermens is klaar voor. Het is een stralende dag. Net als gisteren. Wij schaatsten toen een piepkleine versie van de toertocht gisteren. Vrijwel overal hadden we goed tot prachtig ijs. Alleen tussen Krewerd en de afslag naar Oosterwijtwerd waren enkele passages met slecht ijs. En we vergaten een zonnebril! Die kan best handig zijn als u wat later vertrekt.

Trouwens. Als u toch in de buurt bent: in de Noordelijke Kunsthof en Galerie Kés Art in Appingedam kunt u genieten van een prachtige overzichtstentoonstelling van het werk van de Groningse kunstenaar Gerriet Postma. Hij overleed in 2009. In Appingedam is nu een tentoonstelling van zijn werk en dat van zijn vrouw Ida Bosma.

Beide galerieën vindt u in hartje Appingedam, tegenover de Hema aan het water waar de Damsters vandaag schaatsmarathon organiseren. In mijn stukje van gisteren vindt u alle “harde feiten” over de toertocht. En ja, u krijgt een medaille!

Leermster Toertocht

Blogt u ook? Schrijf dan over schaatsen op natuurijs in Groningen. U krijgt echt heel veel extra hits. Ik kan het weten. Deze blog is gisteren “gekaapt” door honderden schaatsliefhebbers die allemaal alles wilden weten over de Klassieker der klassiekers: de Leermster Toertocht. Zij zullen hier met enige verbazing hun informatie hebben gevonden. Hoewel, wie verbaast zich nog? Die vraag beantwoord ik later nog wel een keer. Vooralsnog heet ik alle schaatsliefhebbers hartelijk welkom op mijn blog.

De feiten over de Leermster Toertocht
Start: zaterdag 11 februari 2012 tussen 10.00 en 13.00 uur
Inschrijven: in het dorpshuis Aig’n heerd vanaf 09.30 uur
Kosten: 8 euro
Opstappen: bij de “jachthaven” van Leermens

Route
De tocht voert over verschillende maren door het Groninger wierdelandschap. U schaatst vanaf Leermens even richting Oosterwijtwerd. Dan rijdt u via het Godlinzermaar naar het noorden. Via het Leege Maar en de Grote Heek komt u in Appingedam. Via het Damsterdiep rijdt u vervolgens naar Garrelsweer. Als u de 35 kilomertocht schaatst, keert u hier om en rijdt via het Eenumermaar en het Leermstermaar weer naar Leermens. De echte doorzetters rijden bij Garrelsweer nog een heel stuk door. Zij keren pas bij Oosterhogebrug (pal bij de stad Groningen).

Lengte: 35 of 75 kilometer

Extra info
Omdat in Appingedam morgen ook de schaatsmarathon wordt georganiseerd (ergens heeft iemand niet helemaal goed opgelet) staan er bij Appingedam 8 bussen klaar die u een paar honderd meter over de weg vervoeren. Met het busbedrijf is afgesproken dat u de schaatsen gewoon aan kunt houden.

Veel plezier. Maandag gaan we hier weer over tot de orde van de dag. Enne …  kom gerust nog eens langs. Maar doe dan wel de schaatsen af.

Midsomer murders

Achter de luiken van m’n werkkamertje zitten ijsbloemen. De echte. De zilverwitte, iets lichtdoorlatende waas op het glas verdampt langzaam. Als ik dit schrijf zijn de eerste gaten gevallen. Ik heb weer wat uitzicht naar het noorden, de ijsbaan ligt er pront bij.

Gistermiddag hoorden we er een schot. Geschrokken keken we uit het keukenraam, net terug van een kleine verkennende schaatstocht naar het Damsterdiep. We zagen een scène uit Midsomer murders maar dan in Leermens: de priksleewedstrijd op het ijs van ijsver. Nooitgedacht in Leermens. De regisseur heeft stevig uitgepakt. Strak blauwe lucht. Het dorp, dik ingepakt, heeft zich verzameld op de ijsbaan. Kindertjes spelen achter een stoel of achter de rollators. Ze rollen door de sneeuwbanken die door regelmatig ijsvegen zijn ontstaan. Hier en daar gaan wat sneeuwballen door de lucht. En sommige kinderen oefenen echt. Aarzelend krabbelend of voluit achter hun eigen voeten vallend. Ze blijven alleen op de been doordat ze het andere er heel snel naast schuiven. Sommigen worden aangemoedigd door vaders of moeders. Anderen gaan hun eigen weg. Wat opgeschoten jeugd is met ijshockeysticks in de weer.

De grote mensen staan bij het priksleeparcours. Op een uithoek van de ijsbaan is een baantje van 8 x 50 meter uitgezet. Aan de oostzijde staat “het dorp”. Aan de westzijde het organiserend comité. Dat comité bestaat uit jongens die bij mijn zonen in de klas zaten; nu staan ze daar alsof ze er al honderd jaar staan en bewaken de gang van zaken op grond van regels die al honderd jaar gelden. Geroutineerd hanteert Jeroen het startpistool. Het parcours is eenvoudig. De priksleeër moet halverwege om een autovelg draaien en door naar het einde van het parcours waar nog zo’n velg ligt. Daar moet je omheen. De priksleeër zet zich af met twee stevige stokken met een stevige punt. Dat is nog niet zo makkelijk: zo’n priksleetje is echt klein en de draai om de velg is lastig. Dus waar laat je je benen? Fokko gebruikte als enige de kniezit maar kwam daar tegen Nane niet ver mee. Toch had Stefan die kniezit beter kunnen gebruiken. Hij zat te ver naar voren en zijn voeten raakten de grond en dan is het snel met je gedaan.

Ja, Midsomer murders. Gelukkig zonder lijk.Toen we op de baan aankwamen was de eerste manche min of meer gereden. In de pauze die volgde kon ik weer wat namen oefenen. Het moeilijkst zijn die kinderen die toen onze jongens klein waren net wat ouder waren. We kenden ze toen wel maar ze kwamen niet over de vloer. Na de pauze verzamelden we ons weer bij de priksleebaan. Het startspistool blijkt weer net zo onschuldig. Bij de dames won Bethli. Natuurlijk. Bij de mannen moest good old Nane het uiteindelijk toch afleggen tegen Michiel. De jongelui nemen het stokje over. De ijsbloemen zijn  weg. Mijn uitzicht is eindeloos.

Feest

Gisterenavond heb ik geschaatst. Eindelijk. En het ging goed. Het eerste rondje  was nog wat onwennig maar daarna kon je haast niet zien dat ik  helemaal niet kán schaatsen. Pootje-over (ook bij het bobbelige stukje), langzaam en rechtop, snel en mooi voorover: ik deed het. Uit de luidsprekers schalde de klassieker: ‘Het feest kan beginnen want wij zijn binnen.’

In een dorp als Leermens zijn er nog mensen die iets kunnen maken. En dat ook doen, niet voor zichzelf maar voor “de gemeenschap”. Hoe het precies is gelopen wisten de jongelui in het ijsbaanhuisje niet maar feit is dat Marco van een aantal afgedankte rollators de wielen heeft verwijderd en in plaats daarvan schaatsijzers heeft gemonteerd. Alleen moet er nog een mandje op. Vroeger leerden de kinderen schaatsen achter een stoel. Nu kunnen ze een op hoogte instelbare rollatorschaats gebruiken. Dat is nu innovatie.

rollatorschaats
Een van de rollatorschaatsen van ijsvereniging Nooitgedacht

Over 20 jaar stap ik het ijs op. Met een thermoskannetje koffie in het mandje doe ik mijn rondjes. Het feest kan beginnen.

%d bloggers liken dit: