Tetris Mon Amour

We wandelden gisteren van de schouwburg naar huis. Ik was nog een beetje van slag. Wat een voorstelling. Club Guy and Roni, een Gronings danstheatergezelschap, en Slagwerkgroep Den Haag speelden ‘Tetris mon amour’. 7 dansers, 3 slagwerkers. 5 kwartier. Het had geen minuut langer moeten duren of we waren collectief van onze stoelen gerold. Het was overrompelend, intiem, groots, grappig, bloedstollend, mooi.

Een plot bespeurde ik niet. Later, vanochtend, thuis, alleen, las ik de toelichting. De voorstelling gaat over de ruimte die grenzen bieden. Grenzen beperken je, maar die grenzen dwingen ook tot creativiteit. We kennen het allemaal: de rijmdwang die je jezelf oplegt bij Sinterklaasgedichten doet je soms op onverwachte vondsten komen. In de voorstelling Tetris Mon amour zagen we die grens bijvoorbeeld in de enorme kubus op het toneel waarbinnen en waarbuiten de dansers speelden.

Vroeger kon je dan in de auto nog 25 minuten wat voor je uit kijken en langzaam maar zeker de oude wereld weer je eigen maken. Nog een nadeel van wonen in de stad … Nu konden we nog gewoon Inspector Morse kijken. Toch jammer.

Bekijk de trailer Tetris Mon amour