Moi Loppersum

Op 1 januari is het zover. Dan gaan de gemeentes Delfzijl, Appingedam en Loppersum samen. Dan worden ze de gemeente Eemsdelta. Over die naam zal lang nagedacht zijn. Maar. Bij een delta denk ik toch echt aan modder en overstromingen. Aan al dat water dat vanuit centraler Europa via ons moeras de Noordzee in wil maar niet kan. Aan al dat water dat vanuit de Noordzee ons moeras in moet. Aan je krampachtig verzetten tegen het uiteindelijk onafwendbare. Modder. Overstromingen. Rampspoed. Het zal aan mij liggen. En ik wens de nieuwe Eemsdelta’ers droge voeten en veel geluk.

Met de komst van de nieuwe supergemeente verdwijnen de afzonderlijke gemeentetjes. Dat gaat gepaard met enig ceremonieel en met cadeaus voor alle bewoners. Zo krijgen de Delfzijlsters een boek met verhalen, krijgen de Damsters een kunstwerk op een plein en een essay van Pauline Broekema. En de Lopsters? Zij krijgen een website: Moi Loppersum! Het wordt een digitaal platform waarop mensen herinneringen kunnen delen.

Gegeven paarden kijk je niet in de bek. Toen de gemeente ’t Zandt (waar Leermens deel van uitmaakte) in 1990 ophield te bestaan om op te gaan in de supergemeente Loppersum kregen alle inwoners van het laatste beetje geld dat ’t Zandt had ook een cadeau. Eén theelepeltje per huishouden. Er stond op: ’t Zandt (Gr). We waren met z’n vieren thuis. Kun je je voorstellen hoeveel ellende dat ene lepeltje heeft veroorzaakt! Pas toen ze bij AH Suske-en-Wiske-bestek gingen verspreiden kwam het goed. Zo’n website is helemaal geen gek idee.

Knaasjes, knijten en knutten

De laatste weken word ik ’s morgens af en toe bont en blauw wakker.  Mijn oor bonkt. Mijn wang brandt en mijn voorhoofd is met bloed besmeurd. Dat zijn de nachten dat ik geterroriseerd word door knaasjes, knijten en of knutten. Muggen dus, in alle sekses, soorten en maten. Ondanks een actief hor-beleid weten sommige van deze monsters onze slaapkamer binnen te dringen.

Gezoem. In mijn half-droom-half-slaap-half-waakstand (ja, dat kan) hoor ik eerst hoe een jongeman op zijn brommer bij Godlinze richting ’t Zandt gaat. Een hoog, ver en de-nachtdoordringend gezoem dat naarmate de knul dichter bij de afslag naar Leermens komt, lager en doordringender wordt. Zo bij Schatsborg, 1000 meter bij ons vandaan,  neemt een Japanse kamikazepiloot het van hem over in mijn slaapkamer. Ik hoor hoe de arme Jap vastbesloten mijn richting op raast. Vlak voor de inslag neemt een knijt het stuur in handen. Dat is het moment dat ik de knut in kwestie langs voel scheren. Een oorverdovend gezoem en een licht briesje langs de wang of langs het oor. Daar gaat de knaas.

Pats. Dat is het moment dat ik mezelf een klap geef. De ervaring heeft me geleerd me dat een corrigerende tik niks doet. Dan is de vogel alweer gevlogen. Nee. Het enige wat soms werkt is een dreun. Hard, gericht, dodelijk. De Fred Teeven-approach. Soms loopt dat goed af. Soms word ik wakker met bloed aan mijn hand en bloed op het hoofd. Mijn bloed of knutbloed?

Engel voorgoed geland op aarde

Maarten Burggraaff, www.steenbeeld.nl
Maarten Burggraaff, http://www.steenbeeld.nl

Kijk. Een engel. Frêle ijlbode van God, gehakt uit een massief stuk steen, gepoot op een sokkel in een tuin langs het maar. Het hoofd licht gebogen, de armen, de vleugels geduldig wijdopen ontfermt hij zich over de mensheid, over ons, over u, over mij.

Hij is ons vertrouwd. Ik wil wel even wegduiken in zijn armen. Maar er schuilt ook iets moedeloos in zijn pose. Hij is voorgoed op deze aarde geland.

We zagen hem staan, hier pal bij in de prachtige Beeldentuin Eenumermaar bij Zeerijp. Daar werd zondag een expositie geopend met heel uiteenlopend werk. Glas, cortensstaal, keramiek, steen. Volkomen abstract. Fel realistisch. Mooi werk, en  ook werk dat me totaal niet raakt.

Maar dat maakt niet uit. Je kunt er heerlijk wandelen, zitten, uitkijken over het water en het land, over ’t Zandt, Leermens, Eenum en Loppersum.


Bekijk hier de beeldentuin virtueel.

Doodstil

In Leermens is het over het algemeen redelijk stil. Misschien wel erg stil. Toch rijdt er met enige regelmaat zwaar verkeer door het dorp. De melkauto van Campina, een tractor, een vrachtwagen met aardappelen of bieten. Tot een maand geleden. De Leermstertil, de brug over het Leermstermaar, bleek ondeugdelijk.

leermenstertil-foto-bijgesneden
De brug in betere tijden

Dit is Nederland. Het kwam dus aan het licht tijdens een inspectie en niet door een ongeval. En nu? Het waterschap heeft de brug afgesloten voor zwaar verkeer. Melkwagens, tractors, vrachtwagens, al het verkeer met een aslast van meer dan 3,5 ton moet omrijden als men van ’t Zandt naar Oosterwijtwerd wil of omgekeerd. Lastig, erg lastig.

Het probleem is: ik begin er aan te wennen.

Dit is Nederland. Het waterschap heeft dus al geld gereserveerd voor een nieuwe brug. Voor een nieuwe til. Halverwege 2014 gaan ze hem bouwen. Tot die tijd is het nog stiller op het dorp. Heerlijk stil. Doodstil.

Nee, Doodstil ligt verderop.

Best wel robuust

De boel wordt hier in het Noorden behoorlijk opgeschud. Denk nu niet beving, denk herindeling. Ach vroeger. Vroeger hoorde Leermens bij de gemeente ’t Zandt. Dat waren nog eens tijden. Maar de gemeente ’t Zandt was natuurlijk te klein. Het gemeentehuis werd gesloten; van het geld dat overbleef kocht men voor ieder huishouden een theelepeltje. En vervolgens  werden we vastgeknoopt aan de gemeente Loppersum. Die gemeente raakte vervolgens wat krap bij kas en bouwde zich dus een gloednieuw gemeentehuis. Binnenkort wordt Loppersum opnieuw heringedeeld. Iemand nog belang bij een prima, gloednieuw gemeentehuis in zeer goede staat en nauwelijks gebruikt?

Niet iedereen is blij met de keuzes die rond die indeling gemaakt zijn. De gemeente Eemsmond bijvoorbeeld. Zij worden gemeente Eemsdelta. Dat is inderdaad niet iets om heel blij mee te zijn. In een delta wil je niet leven met de stijgende zeespiegel en de dalende bodem. En dus publiceerde de gemeente een stevig stuk. Lees even mee:

Het gemeentebestuur van Eemsmond maakt zich grote zorgen over het advies om twee relatief kleine gemeenten te creëren. Deze oplossing is niet robuust en toekomstbestendig. De voorgestelde gemeente Hogeland (zonder Eemshaven) is niet levensvatbaar wat betreft inwonersaantal en financiële omstandigheid. Het gemeentebestuur kiest voor een krachtige gemeente ‘Van Lauwerszee tot Dollard tou’ conform de argumenten van de commissie wat betreft robuustheid, uitvoeringskracht en duurzaamheid van de nieuwe gemeente. 

Robuust, toekomstbestendig, krachtig, duurzaam. Dat zijn pas woorden. Ik herinner me nog goed dat we ‘best wel’ best wel veel gebruikten. Was dat de tijd dat we nog samen kopjes thee dronken? De wereld is er beslist doortastender op geworden.

theelepeltje gemeente 't Zandt
Het theelepeltje van ’t Zandt. Misschien een idee voor de gemeente Loppersum?

Knaasjes, knijten en knutten

De laatste weken word ik ’s morgens af en toe bont en blauw wakker.  Mijn oor bonkt. Mijn wang brandt en mijn voorhoofd is met bloed besmeurd. Dat zijn de nachten dat ik geterroriseerd word door knaasjes, knijten en of knutten. Muggen dus, in alle sekses, soorten en maten. Ondanks een actief hor-beleid weten sommige van deze monsters onze slaapkamer binnen te dringen.

Gezoem. In mijn half-droom-half-slaap-half-waakstand (ja, dat kan) hoor ik eerst hoe een jongeman op zijn brommer bij Godlinze richting ’t Zandt gaat. Een hoog, ver en de-nachtdoordringend gezoem dat naarmate de knul dichter bij de afslag naar Leermens komt, lager en doordringender wordt. Zo bij Schatsborg, 1000 meter bij ons vandaan,  neemt een Japanse kamikazepiloot het van hem over in mijn slaapkamer. Ik hoor hoe de arme Jap vastbesloten mijn richting op raast. Vlak voor de inslag neemt een knijt het stuur in handen. Dat is het moment dat ik de knut in kwestie langs voel scheren. Een oorverdovend gezoem en een licht briesje langs de wang of langs het oor. Daar gaat de knaas.

Pats. Dat is het moment dat ik mezelf een klap geef. De ervaring heeft me geleerd me dat een corrigerende tik niks doet. Dan is de vogel alweer gevlogen. Nee. Het enige wat soms werkt is een dreun. Hard, gericht, dodelijk. De Fred Teeven-approach. Soms loopt dat goed af. Soms word ik wakker met bloed aan mijn hand en bloed op het hoofd. Mijn bloed of knutbloed?

%d bloggers liken dit: