Terug

In Eenum bezochten we de voorstelling ‘Raif’ van Marlene Bakker. Het was een onderdeel van het festival ‘Terug naar het begin’.

De auto zetten we bij Jannie en Harry, naast het dorpshuis in Eenum, naast de peuterspeelzaal waarvoor dorpsgenote Ans 25 jaar geleden de kapstokjes maakte. We wandelden over het maar, langs het huis van tennismaatje Ingrid en langs de Kosterij naar de kerk. We aten even daarvoor een tosti bij Irma en Marjon in het dorpshuis van Leermens. We zijn terug waar het begon. We zijn in Zeerijp, Oosterwijtwerd, Eenum, Leermens. Ik ken er iedere kronkel in de weg, iedere boom, ieder huis, ieder nummerbord, iedere kerk.

We hadden zaterdagnacht Lasse te logeren. Ik viel laat in slaap, hij werd vroeg wakker. Ik wist daar in die kerk dus dat ik kwetsbaar was.

Ik hield me kranig.

In helder, voor mij nauwelijks te verstaan, Gronings zong Marlene Bakker over … over die wegen, de bomen, de huizen, de nummerborden, de kerkjes. Daar in dat door de tijd kromgeslagen eeuwenoude kerkje bovenop de wierde, klonk de klank van klei en siepels en motregen. Maar ook de klank van de ruimte en de hoge wolken en al die vertes met al die wierden en al die kerkjes. De klank van al die mensen die daar – Ton Elias ten spijt – eeuwen en eeuwen grond wonnen, grond ontgonnen, hun leven opbouwden, hun leven lieten.

Maar misschien zong ze wel over de FC en de aanbiedingen van de Lidl.

Hoe het ook zij. Na Eenum gingen we nog even terug naar Leermens alwaar filosoof en dichter Joke Hermsen een warm pleidooi hield voor stilstaan in het moment. Dat was mij wel toevertrouwd.


Nog wat links:
Marlene Bakker, Waarkhanden (YouTube)
Over het festival:  Terug naar het begin

De spelende koe

Zo dadelijk gaan we Terug naar het begin, om te beginnen in Leermens. Daarna gaan we nog naar Oosterwijtwerd, Holwierde en Tjamsweer.

Terug naar het begin

Terug naar het begin is een festival dat zich afspeelt hier in en bij de eeuwenoude kerkjes rond Appingedam. Het thema dit jaar is ‘De spelende mens’. Het festival is alweer uitverkocht dus blijf lekker waar u bent en abonneert u zich op de nieuwsbrief zodat u volgend jaar wel op tijd bent. Dat u daarmee anderen van hun kaartje berooft, toe maar (of in goed Nederlands: soit).

Ik moest vanmorgen nog even naar de supermarkt in Appingedam , ik maakte – indachtig het thema van de dag – een kleine omweg en reed via Oosterwijtwerd. Daar maakten de koeien van Wesseling bokkensprongen in het land aan mijn linkerhand. Mals, groen gras. Een pietsje miezer. Heerlijk buitenspelen in goddelijk koeienweer.

Aan mijn rechterhand stond in een kaal, strak gemaaid gelig weiland een verdrietig groepje losers. Vier koeien. Ze keken  jaloers naar de huppelende vriendinnetjes aan de overkant. Je zag ze denken: why me? Ze hadden duidelijk niet in de gaten dat zij straks leading ladies zijn in de theatervoorstelling van Karlijn Kistemaker Happy Vee Vee Vee van vanmiddag.

Vanmiddag gaan we kijken. Benieuwd hoe ze er dan bij staan.

De stilte van het begin

Zaterdag deden we Terug naar het begin. Het is een prachtig festival. Door de omgeving van Noordoost-Groningen. Door de locaties. Door de artiesten. Door de bezoekers. Ere wie ere toekomt, vind ik.

In het Koetshuis van landgoed Ekenstein aan het Damsterdiep speelde pianist Marcel Worms de Metamorphosis van Philip Glass. Daarvoor had hij van Bach de eerste helft van de Goldberg-variaties gespeeld. Oorspronkelijk is dat klavecimbelmuziek. Muziek met trillers. Prachtig maar veel stiltes zijn er niet. Dat is bij dit stuk van Glass anders.

Daar in dat koetshuis in het park van het landgoed waren de stiltes stil. Stil, niet als de absolute absentie van geluid. Niet niets. Nee, het waren stiltes tussen akkoorden die op gespannen voet stonden met elkaar. Stiltes geladen met energie. Stiltes zoals ze in het begin moeten hebben geklonken.

En natuurlijk af en toe een vogel.

Bij binnenkomst keek ik recht in de ogen van mijn favoriete veervrouw. Bijzonder. Drie dagen geleden hadden we elkaar nog gesproken terwijl zij me de Vecht overzette bij Haerst, net ten noorden van Zwolle.

Ja. Het is een kleine wereld. Zeker in het begin.

Terug naar het begin

Morgen vieren we Terug naar het begin, een festival dat zich ieder jaar afspeelt in de prachtkerken van Noord-Groningen, hier in het hartje van het bevinggebied, het gebied tussen Appingedam, Loppersum, Leermens en Oosterwijtwerd. Die kerken geven het festival iets intiems, iets heiligs, iets spannends, iets ludieks, iets romantisch, iets knus.

Dat knusse staat haaks op het thema dit jaar: ‘Op zoek naar de horizon’. Ik citeer uit de website: ‘Op zoek naar de horizon is een missie voor grensverleggers en voor horizonverbreders. Het geeft ruimte voor je eigen gedachten: wat zijn onze perspectieven?’

Ik sprak onlangs een hôtelier in Veessen, of liever gezegd, hij sprak mij, en hij vertelde over de geneugten van het wonen langs de grote rivier. Je staat erbij en kijkt ernaar en je kunt al je mijmerijen projecteren op die ene eindeloze rivier met die ene, steeds andere eindeloze stoet boten onder die ene steeds andere eindeloze lucht. Zijn verhaal, mijn woorden.

Eigenlijk wil ik hier helemaal geen reclame maken voor Terug naar het begin. Eigenlijk wil ik het voor onszelf houden, gewoon, een fijn festival voor Groningers onder elkaar. Maar zo zijn we hier niet. Groningers zijn genereuze mensen. We delen graag met anderen.

Dat kan ook makkelijk. Als er iets is in Noord-Groningen waar je niet naar op zoek hoeft, is het horizon. We delen haar graag met u. Zoals we ook ons gas graag met u delen. En onze dorpjes en onze kerken. En onze lucht. En natuurlijk delen we dan ook graag Marjoleine de Vos met u en Henk van Os, Eefje de Visser, Ernst Jansz, Jan Mulder en nog veel meer kunstenaars. Allemaal krijgen ze hun eigen kerk waarin ze hun  horizon met u delen.

Echt. Kom. Er is genoeg. Voor u, voor mij, voor iedereen.

Bekijk de website Terug naar het begin’

%d bloggers liken dit: