Notuleren (2)

Ik vergader niet veel meer. Ik weet nog goed dat ik, toen ik even een beetje belangrijk was geworden, iedere maandagochtend van 9.00 uur tot ongeveer 12.00 uur moest vergaderen met mensen die datzelfde was overkomen. Dat vergaderen was voor straf. We sloften met doffe maandagochtendogen met onze vergaderstukken naar een vergaderkamer waar we aan een grote vergadertafel vergaderden en vergaderden en vergaderden. De deuren van de kamers in de gang waarover onze droeve stoet voortsjokte, stonden half open; ik zag de collega’s ons nakijken. Ze benijdden ons niet. Hooguit waren ze jaloers op het gemak waarmee we de aanstaande uren ons geld zouden opstrijken. Zitten, dutten, lezen, klieren, wachten, praten. Praten, heel veel praten.

Nadat we allemaal weer in onze holen waren gekropen om de grote vergadering voort te zetten in bilateralen voltrok zich elders een wonder. Iemand schreef de notulen.

Dat was een vorm van  magie. Uit die gigantische rijstebrijberg van woorden toverde iemand een – meestal – coherent verhaal. Dat was de verdienste van de notuliste, niet van ons. Dankzij die notulen vielen we niet door de mand. We zijn nu jaren verder. Ik ben allang niet meer belangrijk. Maar nog iedere avond doe ik mijn broekspijpen naar boven en ontbloot ik mijn knieën. ‘Dank u, dank u.’

Mijn trainingen ‘Notuleren’ zijn overbodig als voorzitters een training over vergaderen zouden volgen. Maar vertel dat maar niet verder.

Weten hoe die secretaresse dat deed? Lees de tips op mijn zakelijke site. 

Zie ook Notuleren (1)

%d bloggers liken dit: