Een visie

Inderdaad. De wereld draaide door. Kinderen gingen gisteren weer naar school. Huilend, opgewonden, verwachtingsvol, dapper. Vaders en moeders stonden vroeg op en prepareerden ontbijt en broodtrommels. De files waren als vanouds. Nederland zuchtte,  haalde adem en rechtte zich. We gaan aan de slag.

Het schilderij is van Caspar David Friedrich, Der Wanderer über dem Nebelmeer
Het schilderij is van Caspar David Friedrich, Der Wanderer über dem Nebelmeer

Dit zoveelste nieuwe begin heeft echter iets routinematigs. Er ontbreekt iets. Gisterenavond begreep ik het. Dit land mist een visie. Zonder visie doen we maar wat. We hebben een leidsman nodig, een ziener, een gids. En als de premier dat niet kan, dan toch onze Koning. Jammer. Dat zit er met de huidige premier niet in. En of onze Koning het in zich heeft weet ik niet. Het feit dat een comité bedacht heeft dat we onze Vorst een droomboek cadeau moeten doen, belooft weinig goeds.

Maar als u een visie wilt, heb ik er nog wel een: ik zie een land voor ogen waar je ’s avonds onder het talud bramen plukt en een praatje maakt met de buurvrouw die de hond uitlaat. Ik zie een land voor ogen waar als je collecteert voor tegen de kankerbestrijding, mensen niet zeuren maar geven. Ik zie een land voor ogen waar het ’s nachts donker is en waar de sterren aan de hemel staan. Ik zie ik zie wat Mark niet ziet. En het is hier en het is nu.

%d bloggers liken dit: