Appels en een foto

Esther Gerritsen schrijft iedere week een stukje in de VPRO gids. Parels. Stuk voor stuk. Natuurlijk, de een parelt meer dan de ander, dat is ook waar. Deze week genieten we van het stukje ‘Nu’. Er gebeurt in dat stukje wel heel veel. Dat pleit er tegen. Maar die ene zin maakt alles goed. Ze schrijft:

‘Ik zag mijn dochter appels plukken.’

Gerritsen schrijft ook mooie gedichten. Ze onderkent dan ook de schoonheid van de zin. Het beeld. Het metrum. In plaats dat ze vervolgt met een betoogje over poëzie, mijmert ze per pen over de zin en onzin van het maken van een foto en de moeite die het kost om af en toe géén foto te maken.

De zin zou natuurlijk ook een prachtige openingszin zijn van een ietwat idyllisch gedicht. Het speelt zich af in een boomgaard. Er is een ik-figuur, er is een dochter, er is een oma. Drie generaties. Vergankelijkheid ligt op de loer. En dan is er die eeuwige foto die per definitie de idylle verknoeit. Die vastlegt wat je niet kunt vastleggen.

Gerritsen schrijft: ‘Ik heb die plaatjes eigenlijk niet eens nodig. Mijn hoofd legt het al vast.’

En wat legt dat hoofd vast?

‘Haar vlechten. Als ze naar school rent met de hond. Als ze hand in hand loopt met het buurmeisje. Als ze leest. Haar veel te grote rugzak op haar rug, met knuffels die aan de rits hangen. Als ze terugkomt van fietsen met opa.’

Was ik maar dichter. Ik ben lezer, en ik hoop dat Gerritsen die beelden en die ene zin nog een keer tot een gedicht versmelt.

Lees het stukje zelf in de VPRO gids van deze week

In Bemelen

Bemelen

We zagen dinsdag de documentaire over Bemelen, een vrij groot dorp (372 inwoners) op zo’n 5 kilometer ten oosten van Maastricht. Ik ken Bemelen. Ik kwam in Bemelen. Ik kende mensen in Bemelen.

Zij vertrokken.

Dat is het verhaal van Bemelen. De VPRO-gids noemt de mensen die niet vertrokken ‘achterblijvers’. Over achterblijvers valt veel te schrijven. Zeker over de achterblijvers in Bemelen. De filmer deed geen aselecte steekproef. Er werden zo’n 5 mensen echt opgevoerd. Beetje “man-bijt-hond” mensen. Soms ronduit gênante verhalen, schaamteloos verteld door de mensen die het betreft.

Wij bekeken de documentaire en vroegen ons af of zo’n documentaire ook in Leermens gemaakt kon worden. We betwijfelden dat sterk. Later gingen we aan die twijfel twijfelen.

Zet een camera voor iemands neus en hij of zij gaat los. Het lijkt iets universeels. Is het de aandacht? Misschien. In plaats van psychiaters of psychologen zoeken we ons heil in de camera. Ter nuancering: misschien is facebooken of bloggen wel net zoiets.

Morgen zie ik de vertrekkers uit Bemelen. Eens horen wat of zij kunnen vertellen.

Gewoon geluk, klein schijnend

Loppersum verloor vorig jaar 42 inwoners. De teller staat nu op iets meer dan 10.000 inwoners. Het taxivervoer trekt zich terug uit het Groninger platteland. De aardbeving bij Wirdum was weer een beste. Maar verder gaat het goed, dank u.

De kippen zijn weer aan de leg. De brug aan de Bronsweg doet ’t weer. De lekkage achter de koelkast is gerepareerd. De zon ging gisteren prachtig onder. Onze ijsbaan ligt er schier bij. De lucht is blauw, de rij populieren achter Spes Nostra rood door de opkomende zon.

Ik hoorde een paar weken geleden Wim Brands in gesprek met Dirk De Wachter, een Belgische psychiater en psychotherapeut. De Wachter schreef ‘Liefde. Een onmogelijk verlangen’. De Wachter betoogde in dat gesprek dat we vaak te hoge eisen aan het leven stellen. Het zit niet altijd mee. Accepteer het.

Oké. Zodadelijk ga ik tennissen op de ongetwijfeld bijna lege prachtbaan van tennisclub Loppersum en Omstreken. Weet u nog? J.C. Bloem: ‘Moeilijk gewoon geluk, klein schijnend maar het meeste’.

Bekijk Dirk De Wachter en Anton Brands in Brands met Boeken.

%d bloggers liken dit: