Het land, de lucht, de klei en de kerk

Het was zaterdag, het einde van de ochtend. We reden naar Leermens en stopten even om het uitzicht in te nemen.  Er was geploegd. Elders was al weer  geëgd en ingezaaid. Maar niet hier. Hier lagen de brokken klei nog klei te zijn. Grondstof.

Draai een slag naar rechts en zie het oneindige land tussen hier en verder, het land voorbij het Damsterdiep, voorbij het Eemskanaal. Kaal, vlak, met hier en daar een pluim boom. Wat riet in de sloot. En misschien wel de boemel van Stad naar Delfzijl.

Draai nog een slag naar rechts en zie de grote toren van de Petrus en Pauluskerk, de trotse beeldbepaler van de skyline van Loppersum.

En nog een slag, precies. De kerk van Zeerijp. Met z’n lage vrijstaande toren. Stoer, robuust.

En dan dat kranige kerkje op de wierde van Eenum. Hoog, een beetje eenzaam, lief, om met Eberhard van der Laan te spreken. Het verzet zich dapper tegen de stormen van vader Tijd, tegen de secularisatie en het botte, nietsontziende geweld van de NAM en zijn kompanen.

En eindeloos veel lucht. Ruimte. Stilte.

Met de auto volgeladen gingen we terug. We verhuisden datgene wat we op voorhand dachten nodig te hebben voor al die weekendjes en weekjes in ons oude huis. Eén nachtje heb ik er geslapen. Vreemd hoe het gaat.

Laat dit het laatste blogje van 2017 zijn. En dat we dan ergens in 2018 verder gaan. Fijne dagen en een heel gelukkig nieuw jaar.

 

Engel voorgoed geland op aarde

Maarten Burggraaff, www.steenbeeld.nl
Maarten Burggraaff, http://www.steenbeeld.nl

Kijk. Een engel. Frêle ijlbode van God, gehakt uit een massief stuk steen, gepoot op een sokkel in een tuin langs het maar. Het hoofd licht gebogen, de armen, de vleugels geduldig wijdopen ontfermt hij zich over de mensheid, over ons, over u, over mij.

Hij is ons vertrouwd. Ik wil wel even wegduiken in zijn armen. Maar er schuilt ook iets moedeloos in zijn pose. Hij is voorgoed op deze aarde geland.

We zagen hem staan, hier pal bij in de prachtige Beeldentuin Eenumermaar bij Zeerijp. Daar werd zondag een expositie geopend met heel uiteenlopend werk. Glas, cortensstaal, keramiek, steen. Volkomen abstract. Fel realistisch. Mooi werk, en  ook werk dat me totaal niet raakt.

Maar dat maakt niet uit. Je kunt er heerlijk wandelen, zitten, uitkijken over het water en het land, over ’t Zandt, Leermens, Eenum en Loppersum.


Bekijk hier de beeldentuin virtueel.

Uitzicht op Zeerijp

Noordoost-Groningen in de mist. Is dit mooi of is dit mooi? U heeft geen idee. Ik wel. Ja, dit is mooi. Ik zie namelijk wat u niet ziet.

Uitzicht-op-zeerijp

Ik zie de streep kale bomen achter die mist, die stoere massieve kerk die daar al eeuwen als een rots in de branding staat, met zijn toren er vlak naast maar niet ertegenaan, die paar huisjes die al eeuwen op hun dooie gemakje net achter de oude dijk liggen, die moestuintjes knus in de luwte, dat enorme stuk land dat zich uitstrekt van Loppersum tot aan Leermens. Ik zie dat zachtgele groen van het graan dat opkomt en die gouden vlakte vlak voor er geoogst wordt. En dan heb ik het nog niet gehad over die enorme wolkenvelden en die knallende zon.

Mist is zoveel meer.

 

 

 

 

Wandeling rond Leermens

In 2008 opende ik een nieuwe site van de zaak. Het leek me nuttig om daarin ook een aantal schrijftips op te nemen want dan zien potentiële klanten hoeveel ik van schrijven weet en kan Google mij beter vinden als iemand zoekt op ‘jaarverslag’. Dat blijkt te kloppen. De pagina ‘tips voor een beter jaarverslag’ wordt zeer geregeld geraadpleegd. Toch gaat niet dagelijks de telefoon met de vraag of ik ook een jaarverslag wil schrijven. Mijn lezers kunnen het nadat ze die pagina lazen, kennelijk zelf. Dat is ook weer een compliment.

Op de site van de zaak plaatste ik ook twee wandelroutes. Ik ren hier veel rondjes en een aantal van die rondjes had ik uitgeschreven en in kleur geprint en als relatiegeschenk gebruikt. Het leek me een aardige geste om die wandeltips op te nemen op de zakelijke site. Die routes werden weinig gevonden. 50 keer in een jaar, zag ik zojuist. En maar 1 keer heb ik mensen met mijn tekst in de hand zien wandelen.

Daarom heb ik die wandelingen eraf gehaald en mag u ze hebben. Koop gewoon die dagkaart naar Groningen (20 euro en een gratis lunch) en stap in de trein naar Loppersum en maak van deze vrijdag een fijne pluk-de-dag-wandeldag.

Vandaag Routebeschrijving rondwandeling vanuit Leermens om Zeerijp. Wel even zwaaien als u langs loopt.

Routekaart rondwandeling Leermens via Zeerijp1

Zeskamp in Leermens

Zaterdag is het zeskamp in Leermens. Welke dorpen meedoen? Ik hoor het te weten. Ik denk Eenum, Oosterwijtwerd, ’t Zandt, Zeerijp, Wirdum en Leermens. Maar met name over de deelname van Wirdum ben ik wat onzeker. Doet er niet toe.

Waar het mij om gaat: de kamp vindt – blijkt uit de website Leermens.net – plaats op het ‘evenemententerrein naast het dorpshuis’. U ziet dat niet 123 maar dat is echt nieuws. Tot voor kort lag daar namelijk het weilandje waar Groenewold zijn schapen heeft. En ik kan het weten want dat weilandje ligt niet alleen naast het dorpshuis maar ook naast mijn huis. Wat eens een landje was, is plots gepromoveerd tot evenemententerrein. Waakzaamheid is hier geboden. Want evenemententerreinen moeten worden geëxploiteerd, getoiletteerd, uitgebaat, geasfalteerd en met parkeerterreinen omgeven. Not in my back yard, lieve Leermsters.

Ondertussen is het wel een geweldig spektakel. Niet de Zeskamp zelf. De voorbereiding. Ik zie een groot aantal mannen die met tractoren, hoogwerkers en ander groot materieel met aardappelkratten (1 x 1 x 1) houten torens bouwen, een strobalenparcours klaarmaken en andere spelelementen in elkaar zetten. Het zijn zo’n beetje dezelfde knulletjes die in mijn achterkamer met de Duplo speelden. Hoezo krimp? Wat worden ze groot.

Misschien is Leermens inderdaad wel toe aan een evenemententerrein. Maar laten we dat dan maar inrichten op de plek waar nu de speeltuin staat.

PS 10 juli: het was een succes, bekijk de foto`s van de zeskamp Leermens 2012

Tikken

Laatst rende ik door vers sneeuw terwijl het sneeuwde. Het was prachtig. Die witte vilten deken van poedersuiker over het land en onder je voeten, dat heerlijk zilte mengsel van sneeuw, snot en zweet langs je wang en over je tong en die stilte. Wat klonk, klonk ver weg. Maar het meeste klonk niet. Wat roekachtigen fladderden over het witte land maar waren kennelijk ook wat onder de indruk: ze hielden hun snavel en fladderden.

Behalve die specht bij Zeerijp. Hij tikte en tikte en tikte. Niet dat hij daar weet van had. Zo’n specht doet ook maar wat-ie kan. En dat was in zijn geval als een bezetene tikken. Op zoek naar eten, vast in de weer om een huisje te bouwen of misschien vindt hij tikken gewoon fijn.

Ik had dit weekend niet zo’n zin om te tikken. Ik was gewoon wat gammel en herstellend van een zware verkoudheid. Zo’n ziekte maakt de man in mij los. Ik stak de houtkachel aan in de achterkamer en zag op zaterdagmiddag ‘While you were asleep’ en ‘Eden’. De eerste film is een knappe “film noire” over de schijnbaar hopeloze strijd van een gewoon meisje dat verliefd wordt op een man uit de hogere kringen. New York, Kerstmis, Oud en Nieuw. Zij redt hem maar hij weet van niks want in coma. De ingetogen cameravoering en uitgekiende regie en het prachtige, verrassende script hielden me tot het einde toe op het puntje van mijn tot ziekbed omgebouwde bank gekluisterd. Ze krijgen elkaar niet. Maar … Ik verklap niets meer. Sandra Bullock hield het spannend tot bij het altaar.

En ‘Eden’ moet u gewoon zelf zien. Een schitterende film over liefde, eten, koken, genieten, genot en een dikke kok en een prachtig meisje. Compleet met moord. Ik kreeg er trek van. Sterker, ik voelde me haast weer wat beter.

Strepen op de weg

IMG_2447

Lang geleden lag Leermens aan de kust. Plaatsjes als Godlinze, Leermens, Zeerijp en Westeremden vormden een lint van nederzettingen bovenop ophogingen die in de ijstijd zijn ontstaan. De dorpjes stonden met elkaar in verbinding door wegen die de ophogingen in het land volgden. Er lag aan die wegen dus niet een provinciaal wegenplan ten grondslag. Nee, de wegen volgden het landschap. En dat verklaart hun grillige patroon.

Ze zijn al zo’n honderd jaar verhard. We gebruiken daar nu asfalt voor. Dat asfalt heeft behoorlijk te lijden van het steeds zwaardere verkeer. In de scheurtjes kruipt water en dat water bevriest, verdampt en bevriest weer. En daardoor scheurt het asfalt. En in die scheuren kruipt water … Er ontstaat een scheurenpatroon dat even grillig is als de wegen zelf.

De gemeente Loppersum heeft een eenvoudig onderhoudsplan voor haar landelijke wegen. Eens per drie, vier jaar stuurt men er een wagen met teer op uit. Een medewerker giet de scheuren vol. Glanzend zwart teer op dof zwart asfalt. Strepen die de loop van het water volgen. Primitief als rotstekeningen. Modern als vlaggen van Armando.

Strepen op de weg. Kom kijken. De toegang is gratis.